vembanattu-k-kaayal

விசாரணை

2010-11-21T20:40:00.002+09:00

இது இந்த ஆண்டு 2010 தினகரன் தீபாவளி மலரில் வெளியான என் சிறுகதை

---------------------------------------------------------------------------

விசாரணை

இந்திரா காந்தியின் முதலாண்டு நினனவு தினத்தில் பானர்ஜி கையில் ஒரு பெரிய அட்டைப் பெட்டியோடும் மனதில் ஒரு கேள்வியோடும் ஆபீசுக்குள் நுழைந்தார்.

அட்டைப் பெட்டி ஆபீஸ் காரியமாக எடுத்துப் போன வால்ட்டேஜ் ஸ்டெபிலைசர். தில்லி கிளையில் அதை பிளக்கில் செருகினால் எம்பிக் குதித்து ப்யூஸ் போகிறது. கொண்டு போனதை அங்கங்கே நசுங்கலோடு திருப்பி எடுத்து வந்து விட்டார்.

மனதில் கேள்வி ஆபீஸ் வேலைக்கு சம்பந்தம் இல்லாதது. வங்காள ஆர்ட் சினிமா டைரக்டர் தத்தாவின் கடைசியாக வெளிவந்த படத்தின் பெயர் என்ன?

காலையில் தத்தாவைப் பார்த்தும் கேட்க முடியாமல் போன கேள்வி.

ஆபீஸ் இயங்க ஆரம்பித்து அரை மணி நேரமாவது ஆகியிருக்கும். அங்கங்கே தலையைத் தூக்கி சின்னதாக சினேகத்தோடு பானர்ஜியைப் பார்த்து சிரிப்பு. அவர்களுக்குத் தெரியும், இவர் ஒரு பாவப்பட்ட மனுஷர். கீழ் நிலை வங்கி அதிகாரி. ப்ரமோஷன் என்று வங்காளம் விட்டுத் தமிழ் தேசம் வந்தவர். ஆபீஸ் உத்திரவை சிரமேற்கொண்டு ஒரு மாசம் பூரண சன்னியாசம் பூண்டு தில்லிக் குளிரில் ராவும் பகலும் உழைத்துத் திரும்பியவர்.

என்ன புண்ணியம்? கழுத்தில் விளக்கெண்ணெய் தடவி கத்திக்கு சேதாரமில்லாமல் அவர் தலையை வெட்ட ஒரு காபாலிகன் ரெடி இங்கே.

ஏ.ஜி.எம் ஒரு வாரமா பைல்ஸ் கம்ப்ளெயிண்ட் அதிகமாகி கஷ்டப்படறார்.

ஏதோ தானே தினசரி சோதித்துப் பார்த்து உறுதிப் படுத்திக் கொண்டது போல் கனகம்பீரமாக அறிவித்துவிட்டு, கம்ப்யூட்டர் திரையில் என்னத்தையோ பக்கத்து சீட் பழுப்பு வெள்ளைச் சட்டைக்காரர் திரும்பத் தேட ஆரம்பித்தார். முப்பத்தைந்து வயசு பானர்ஜியை விட ஐந்து வயது அவர் பெரியவர்.

புதுசாக ஆளெடுக்காமல், இருக்கப்பட்ட ஆபீசர்களைப் பிடித்துப் போட வேண்டிய கட்டாயம் காரணமாக வங்கியில் கம்ப்யூட்டர் டிபார்ட்மெண்ட் காதோர நரையோடு பிறந்தது. இளசுகள் குஷியாக ஓட்டும் ஸ்கூட்டரை பயபத்திரமாக ரெண்டு காலையும் ஊன்றி நகர்த்திப் போகிற மாமாக்கள் போல் இங்கே கம்ப்யூட்டரை மத்திய வயசினர் ஜாக்கிரதையாக இயக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கர்ப்பகிரஹத்தைப் பார்த்தார் பானர்ஜி. நொரசிம்மன் வந்திருக்கவில்லை. இங்கே இருக்கப்பட்ட முப்பது ஜூனியர் ஆபீசர் கொத்தடிமைகளைச் சித்தரவதை செய்து கசையடி கொடுத்து வேலை வாங்க சன்னத்து வாங்கின உதவி ஜெனரல் மேனேஜர். நரசிம்மன் என்ற சாதா பெயரை பானர்ஜி வங்காளியில் நொரசிம்மனாக உச்சரித்தபோது முதுகுத் தண்டில் குடைச்சல் ஏற்படுகிறது போல் எல்லோருக்குமே பொதுவாக வாதனை தென்பட அதுவே பொதுப்பெயர் ஆனது,

வங்கியின் கம்ப்யூட்டர் துறை தொடங்கி நாலு வருஷமானாலும், நொரசிம்மன் எலும்புக்குள் துளைக்கிற கொடுமை முடிகிற வழியாகத் தெரியவில்லை. அதை யாரிடமும் சொல்லி அழுது பிரயோஜனம் இல்லை. யூனியனும் கைவிட்டு விட்டது.

“நீங்க எல்லாம் டெக்னிகல் சீமான்கள். யூனியன் மண்ணாங்கட்டி தெருப்புழுதி எல்லாம் எதுக்கு உங்களுக்கு” என்று தலைவர் அசூயையை வார்த்தையில் கொட்டினது நாலு மாசம் முன்னால். அது பானர்ஜி டெல்லி போகும் முன் தினம்.

ஒரு டெம்பரவரி சிப்பந்தி முன்னே கருப்பு ப்ரீப்கேசை தூக்கிக் கொண்டு ஓட்டமும் நடையுமாக வர, பின்னே சாப்பாட்டு காரியர், ப்ளாஸ்க் சமாசாரங்களுடன் டெம்பரவரி கார் டிரைவர் பவ்யமாகப் பின் தொடர, நொரசிம்மன் உள்ளே வந்தபோதே பானர்ஜியைப் பார்த்துத் தீவிழி விழித்தார்.

அவர் புகுந்து பத்து வினாடி இடைவெளி விட்டு சன்னிதானக் கபாடம் திறந்தது.

“ஏ.ஜி.எம் உங்களை கூப்பிட்டார்”.

தூக்கு தண்டனைக்கு அழைத்துப் போகிற காக்கி நிஜார் போட்ட எடுபிடி போல டெம்பரரி சிப்பந்தி கட்டியம் கூறி ஒதுங்கி நின்றார்.

ஏ.ஜி.எம் கண்ணாடி அறை ஜன்னல்களை அழுக்குத் திரை இழுத்துவிட்டு மூடினார் டெம்பரரி. ஆடு வெட்டும்போது அடுத்தவர் பார்த்தால் தீட்டுப்பட்டுவிடும் என்று கரிசனத்தோடு செயல்படுகிற பூசாரியின் அசிஸ்டெண்ட் செய்கை போன்றது அது.

நொரசிம்மன் தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு கட்டைக் குரலில் கேட்டார்.

“பாதாம் ஹல்வா கொண்டு வந்தீரா? டெல்லி மேனேஜர் கொடுத்திருப்பாரே?”

பானர்ஜிக்கு வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது. காலையில் புறப்பட்டபோது பாதி காணாமல் போன அல்வா. பழைய தில்லி பிராஞ்ச் மேனேஜரான நாமக்காரத் தமிழர் இவிடம் காணிக்கையாக ஒரு கிலோ பொட்டலம் கட்டிக் கொடுத்திருந்தார்.

“ஹல்வா. அது வீட்டுலே..”

“அப்ப நீர் மட்டும் இங்கே என்ன வெட்டி முறிக்க வந்தீர்? ஒரு மாசமா தண்டச் சம்பளம் தானே வாங்கிட்டு இருந்தீர் தில்லியிலே உட்கார்ந்துண்டு”.

மூலக் கடுப்பு மிருகம் குண்டுசியால் பல்லைக் குடைந்து கொண்டு பானர்ஜியை வார்த்தைகளால் துளைத்தெடுத்தது.

“இவ்வளவுக்கும் தில்லியிலே நீர் போனதும் ராஜ உபசாரமா நம்ம ராஜகோபாலன் உமக்கு சகலமானதும் செஞ்சு கொடுத்து கம்ப்யூட்டர் பிரதிஷ்டை பண்ண வழி வகுத்திருக்கார். நீர் அதை சுண்டைக்காய் அளவும் லட்சியம் பண்ணலை”.

தில்லி மேனேஜர் ராஜகோபாலன் ஒரு நொரசிம்ம பக்தன் என்று பானர்ஜிக்கு முதலில் பார்த்தபோதே பட்டதற்கும் அந்த மனுஷர் காது மேல் வளர்ந்திருந்த தாம்புக்கயிறு சைஸ் முடிக் கற்றைகளுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை.

“இங்கே எதுக்கு கம்ப்யூட்டர் வைக்கணும்னு ஹெட் ஆபீஸ்லே அடம் பிடிக்கறா? நான் தான் இளிச்ச வாயனா கண்ட கருமாந்திரத்தையும் தலையிலே கட்ட?”

அவர் தமிழில் கேட்டு விட்டு பானர்ஜி முழித்த முழியைப் பார்த்து ஜாக்கிரதையான ஆங்கிலத்தில் இன்னொரு தடவை அங்கலாய்த்தார்.

“தப்பு,தப்பு”.

பானர்ஜி அப்போது அவர் வாயை அவசரமாகப் பொத்தினார்.

“கம்ப்யூட்டர்னு சொல்லாதீங்க. ஆடொமாடிக் லெட்ஜர் போஸ்டிங் மிஷின். அப்படித்தான் சொல்வோம்னு நம்ம மேனேஜிங் டைரக்டர் கையிலே அடிச்சு சத்தியம் செய்து கொடுத்திருக்கார்.”

யார் கையிலே? ராஜகோபாலன் காது முடியை திருகிய அழுத்தத்தில் காது கையோடு வந்திருக்கும்.

ரெண்டு பட்ட ஊழியர் சங்கங்களோட தலைவர்கள் கையில் அவர் சாட் பூட் த்ரீ போட்ட கதையை பானர்ஜிக்கு சொல்லப் பொறுமை இல்லை. ஆனாலும் ஆடோமேடிக் மெஷினில் கணக்கு போடும் பயிற்சி கொடுத்து தன்னை அனுப்பிய சேதியை அவர் மரியாதையோடு தெரியப்படுத்த, ராஜகோபாலன் நெளிந்தார்.

அப்புறம் அவசரமாக அவர் கேபினுக்குள்ளேயே அமைந்திருந்த கழிப்பறைக்கு மூச்சிரைக்க ஓடினார். விடிந்ததும் தட்டு நிறைய அன்னத்தை வட்டித்துக் கொண்டு சாப்பிட்டு ஆபீஸில் வயிறு சுத்தம் செய்து கொள்கிற தமிழ்ப் பண்பாட்டை அதிசயித்தபடி பானர்ஜி நிற்க, ராஜகோபாலன் இடது கையில் ஒரு ஈரத்துண்டும் முகம் நிறையத் திருப்தியுமாக திரும்பி வந்தார்.

“வீட்டுலே குளிச்சுட்டு இடுப்பிலே கட்டினது. நரசியண்ணா போன் வந்ததா, அதை அட்டெண்ட் பண்ணிட்டு அப்படியே மேலே பேண்ட் மாட்டிட்டு வந்துட்டேன்”.

இந்த மாதிரியான பிரகிருதிகளிடம் என்ன ஒத்துழைப்பை பானர்ஜி எதிர்ப்பார்க்க முடியும்? அவர் இங்கே நாலைந்து கிளார்க்குகளை மெஷினில் கணக்குப் போட பயிற்சி கொடுக்கணும். மெஷின்களை நிறுவணும். அப்புறம் அவங்க பாடு, மிஷின் பாடு, மாதாமாதம் அலவன்சும் ஓவர்டைமும் கூட அவங்க கணக்குதான்.

‘அதுக்கு ஏன் ஒரு மாசம்?’

ஏஜிஎம் பெண்குரலில் பேசவே, தலை குனிந்து பஞ்சமா பாதகம் செய்த குற்றவாளி போல நின்ற பானர்ஜி நிமிர்ந்து பார்த்தார். பர்வதம் கைலாசம் என்று ரெண்டு மலைகளின் பெயரோடு ஒரு சோனியான தென்னிந்திய ஸ்திரி.

ரெட்டைமலை அம்மாள் மும்பையில் சமீபத்தில் வெற்றிக்கொடி நாட்டி வந்த களிப்பில் இன்னும் தடித்து நாற்காலி முனையில் ஈஷிக் கொண்டிருந்தாள். இவள் முன்னிலையிலா பானர்ஜி மேல் சதிக்குற்றம் சாட்டி நொரசிம்ம விசாரணை?

‘ஏன் ஒரு மாசம்?’ அல்வா வராத கோபத்தை கேள்வியில் நுழைத்தார் நொரசிம்மன்.

இருக்கப்பட்ட கணக்குகளை மெஷினில் போட, லெட்ஜர் லெட்ஜராகத் திறந்து பானர்ஜி ராவும் பகலுமாக ஒரு மாதம் முழுக்க வேலை பார்க்க வேண்டிப் போனது.

“இந்தம்மாவும் தானே மும்பையிலே இதே வேலை பார்த்துட்டு வந்திருக்கு?

நொரசிம்மன் ரெட்டைமலையை கனிவோடு பார்த்தபடி பல் குத்த, பானர்ஜி நாக்கு நுனியில் பதில். அந்தம்மா போனது போன மாதம் தான் ஆரம்பிக்கப்பட்ட புத்தம் புது கிளை. பானர்ஜி போனதோ எழுபது வருஷ தீர்க்காயுசோடு இயங்குவது. மவுண்ட் பாட்டன், அவருக்குப் பாட்டன் அக்கவுண்ட் கூட இன்னும் அங்கே இருக்கிறதாக நினைவு. மொத்தம் லட்சத்துச் சில்லரை அக்கவுண்ட். எட்டு ஏ.எல்.பி.எம்களில் அதையெல்லாம் ஏற்றியாக வேண்டிய கட்டாயம்.

நடுவிலே கம்ப்யூட்டர் வேறே குப்புறப் படுத்துப் பழிவாங்கி விட்டது.

“இப்போ சிரத்தைக்கு இவரை வைச்சுப் பாருங்க”

மேனேஜர் கொண்டு வந்து நிறுத்தின சர்தார்ஜி எலக்ட்ரிசியன் வோல்ட்டேஜ் செக் பண்ணி விட்டு, எர்த்தில் ஏழு ஓல்ட் வருது, எப்படி எப்படி என்று அபிநயம் பிடித்தார். பானர்ஜிக்கும் மேனேஜருக்கும் புரிபடாத விஷயம் அது.

அக்கம் பக்கத்து கடைக்காரர்கள் பேங்க்குக்கு வரும் மின்சாரத்தை நடுவில் ஒயர் இழுத்துத் திருடிப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்த காரணத்தால் இது நடந்தது என்று நிரூபணமாகி, அந்தப் பிரச்சனை சுமுகமாகத் தீர கடந்த மாசம் முழுக்க ஆனது. அதற்குள் கம்ப்யூட்டரில் ஏற்ற வேண்டிய தகவலை எல்லாம் யார் உதவியும் இல்லாமல் போட்டு வைத்திருந்தார் பானர்ஜி.

இந்த ஒரு மாதத்துக்குள் நாலு தடவை முழ நீள ஓலை அனுப்பி விட்டார் நொரசிம்மன். ஒரு ப்ராஞ்சில் ஒரு வாரத்துக்கு மேலே கம்ப்யூட்டர் போட எடுத்துக்கிட்டா நீ கையாலாகாதவன் என்று பானர்ஜியை இடித்துக்காட்டி இலக்கண சுத்தமாக மெமோ அனுப்பி பதிலை உடனடியாக எதிர்பார்த்திருந்தார்.

குளிர்கால ராத்திரிகளில் தூசி படிந்த லெட்ஜர்களைப் பக்கம் பக்கமாகப் படித்து மெஷினில் ஏற்றிக் கொண்டு இருந்தபடியால் அந்தக் கொலை மிரட்டல்களுக்கு எல்லாம் உடனுக்குடன் பதில் கொடுக்க பானர்ஜிக்கு முடியாமல் போனது.

‘பர்வதவர்த்தினியைப் பார்’ என்று சம்பிரதாயத்தை மீறிய வாக்கியத்தோடு தொடங்கிய கடைசிக் கடிதத்தில் இதே படி கம்ப்யூட்டர் நிறுவ நொரசிம்மனால் அனுப்பப்பட்ட பெண் அதிகாரி பர்வதவர்த்தினி கைலாசம் என்ற ரெட்டைமலை அம்மாள் மும்பையிலும் சுற்று வட்டாரங்களிலும் வெற்றிக்கொடி நாட்டிய தகவலைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார் மேலதிகாரி.

ஆயிரம் ப்ளாப்பிகளை ஆறு நாளில் தகவல் பதிய உபயோகமாக சித்தப்படுத்திய அம்மையாரின் அருந்தொண்டை மெச்சி அவரை விமான மார்க்கமாக சென்னை திரும்ப ஏற்பாடு செய்திருந்ததாகத் தெரிவித்தார் நொரசிம்மன்.

பூனைக்கு மயிர் பிடுங்குகிற தோதில் ஆயிரம் ப்ளாப்பியை பார்மெட் செய்வது கம்ப்யூட்டர் ஞானம் எள்ளளவும் தேவையின்றி, எருமைத் தயிர் வழித்துச் சாப்பிட்டு விட்டு ஏப்பம் விட்டபடி செய்கிற அசமஞ்ச வேலை என்றும் பானர்ஜி உயிரை விட்டு ராவும் பகலும் மெஷின்களை சித்தப்படுத்துவது கடினமான காரியம் என்றும் அந்த ராட்சச சொரூபத்துக்குப் புரியவில்லை. அதைப் பொருட்படுத்தாமல் பானர்ஜி லெட்ஜரைப் புரட்டி ஏதோ குக்ரேஜா கணக்கில் இருந்த முப்பத்தேழு ரூபாய் கணக்கை சிரத்தையாக கம்ப்யூட்டரில் ஏற்றியது போனவாரம்.

அதுதான் இப்போது பானர்ஜி தலையில் பெரும்பழியாக விடிந்திருக்கிறது.

‘போன புதன் கிழமை நான் அனுப்பின கடுதாசிக்கு ஏன் பதில் எழுதலே?’

நொரசிம்மன் பானர்ஜியின் குடலை உருவத் தயாராக விரல் நகங்களை சரி பார்த்தபடி அடுத்த அஸ்திரத்தை வீசினார். ரெட்டைமலை ராட்சசி புன்சிரித்தாள்.

‘அன்றைக்கு ராத்திரி முழுக்க பேங்கில் சிவராத்திரி மாதிரி முழிச்சிருந்தேன்’

தில்லிக் குளிர் ரெண்டு டிகிரி செல்சியஸுக்கு தில்லியின் வரலாற்றிலேயே முகலாயர் காலத்துக்கு அடுத்தபடி போன வாரம் புதன்கிழமை அது. முழுத் தகவலையும் வாங்கிக்கொண்டு நிறைமாத கர்ப்பிணியாக இருந்த மெஷின் கிட்டத்தட்ட கர்ப்பச் சிதைவாகி உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் நொரசிம்மனின் எழவெடுத்த கடைசி மெமோ வந்து சேர்ந்ததால் பதில் வரவில்லை.

“நீர் தகுந்த ரிப்பேர் செய்தீரா? எதுக்கு உமக்கு ட்ரைனிங் கொடுத்தது?”

பானர்ஜிக்கு கொடுக்கப்பட்ட டிரைனிங் அரை முதியோர் கல்வி. கட்டம் போட்ட பேப்பரில் எட்டாம் கட்டத்தில் தொடங்கி மகாபாரதம் எழுதுகிற மாதிரி எட்டு பக்கம் கோட் எழுதி கம்ப்யூட்டரில் ஏற்றி கம்பைல் செய்து பட்டனைத் தட்ட, எட்டாம் வாய்ப்பாடு அச்சுப் போடும் அபூர்வ கம்ப்யூட்டர் பயிற்சி. அதை வைத்துக் கொண்டு எலிமெண்டரி ஸ்கூல் கணக்கு கூட சொல்லிக் கொடுக்க முடியாது. தில்லி பிராஞ்சில் முரண்டு பிடிக்கும் கம்ப்யூட்டரை என்ன பண்ண? உள்ளூர் சர்தார்ஜி எலெக்ட்ரீஷியன் ஒத்தாசை செய்து அதை நேராக்கினார்.

எல்லா கணக்கு வழக்கையும் பானர்ஜி ரெண்டு செட் ப்ளாப்பிகளில் பதிவு செய்து வைத்திருந்ததால் தகவல் சேதமின்றி எல்லாம் மெஷினில் ஏறி அப்புறம் ஒரு தடங்கலும் இல்லாமல் பானர்ஜி வந்த காரியம் நிறைவேறியது.

“சரி, அப்போ, வியாழக்கிழமையே புறப்பட்டு வந்திருக்க வேண்டியதுதானே. மூணு நாள் அலவன்சை பாழாக்கி விட்டீரே. யார் அப்பன் வீட்டு சொத்து”?

நொரசிம்மன் பல்லால் குண்டூசியைக் குத்தி ஈற்றில் ரத்தம் கொப்பளிக்க ஆவேசமாகக் கேட்டார்.

கிளம்பி இருப்பார். ஆனால் அதிபுத்திசாலி ராஜகோபாலன் அதைக் கெடுத்துத் தொலைத்தார். தகவலை பிரதி எடுத்த ப்ளாப்பிகளை பானர்ஜி அவரிடம் கொடுக்க, அவர் கர்ம சிரத்தையாக அவருடைய தப்த்ரி என்ற உசத்தியான கடைநிலை ஊழியரிடம் தர, மேற்படி தப்திரி பக்கத்து வெல்டிங் ஷாப்பில் கொடுத்து அதில் அரை இஞ்ச் ஓட்டை போட்டு கச்சிதமாக பைல் செய்து நீட்டினார்.

எப்படி பேக் அப் எடுப்பது, ப்ளாப்பியை எப்படி கையாளுவது, கம்ப்யூட்டருக்கும் வெல்டிங், டிங்கரிங் கடைகளுக்கும் தொடர்பின்மை போன்ற தலைப்புகளில் சொற்பொழிவாற்ற மீதி மூன்று நாள் வேண்டிப் போனது பானர்ஜிக்கு.

“ஒரு மாசம் கழித்து படி ஏறி இருக்கீர். நேரத்துக்கு வரணும்னு தோணாதா?”

அடுத்த அஸ்திரம். தாமதம்தான். தப்புதான். காலையில் மகன் கன்ஷுவைக் கண்டித்து அவன் அழ மனம் பொறுக்காது சமாதானப்படுத்தி ஒரு மாதம் ஓட்டாமல் வைத்திருந்த ஸ்கூட்டரை உதைத்து தாஜா பண்ணி கிளம்பும்போது ஒன்பது மணி.

மேம்பாலம் பக்கம் வந்துகொண்டிருந்தபோது ஏதோ சின்னக் குழப்பம். ஏழெட்டு பேர் அங்கே பிராசசிங் ஸ்டூடியோ வாசலில் கூடியிருந்தார்கள். நேப்பாளி கூர்க்காக்கள் குர்த்தா பைஜாமா போட்ட ஒருத்தரை நெட்டித்தள்ளி நடுத் தெருவில் நிறுத்த, அவர் உச்சக் குரலில் இரைந்து கொண்டிருந்தார். அது வங்காளி மொழியாக உணர்ந்த பானர்ஜி காலை ஊன்றியபடியே பார்த்தார்.

சாத்விக் தத்தா மோஷோய். அவர்தானா? திறந்த வாயை மூடவில்லை பானர்ஜி.

யார் எவர் என்று அடையாளம் தெரியாதவங்களை எல்லாம் பிராசசிங் ஸ்டுடியோ உள்ளே அனுமதிக்க முடியாது என்று கூர்க்கா தீர்மானமாகச் சொல்லி விட்டான். யாரையோ சோதனை செய்யாமல் அனுப்பி அவன் கஷ்டப்பட்டிருக்கலாம்.

“நீங்க தத்தாபாபு தானே?”

பானர்ஜி ஸ்கூட்டரை ஸ்டாண்ட் போட்டு நிறுத்தி விட்டு வங்காளியில் கேட்டபோது இனிப்பு கிடைத்த குழந்தையாக ஆனந்தமாகச் சிரித்தார் தத்தா. உலக அளவில் திரைப்பட விழாக்களில் கூப்பிட்டு கௌரவிக்கும் அந்த கலைப்பட டைரக்டரை சென்னையில் யாருக்கும் தெரியாது.

“என் புதுப் படம் பிராசசிங்குக்காக இங்கே வந்திருக்கு. எடிட்டிங்கும் இங்கேதான். சரி, வேலை பார்க்கலாமேன்னு வந்தேன். குஜராத்தி பேல்பூரிக்காரன்னு நினைச்சோ என்னமோ உள்ளே விடமாட்டேங்கறாங்க”.

சிரிப்பு மறையாமல் சொன்னார் தத்தா.

“உங்க படம்னா எனக்கு உயிர் சார்”.

உடல் முழுக்க புல்லரிக்க பானர்ஜி அவர் முன்னால் நின்றார். பிடித்த பத்திரிகையை தலைமுறை தலைமுறையாகப் படிக்கிற, பிடித்த கால்பந்தாட்டக் குழுவை கைதட்டி உற்சாகப்படுத்துகிற, பிடித்த கடையில் ரசகுல்லா சாப்பிடுகிற, பிடித்த ஆர்ட் சினிமா டைரக்டர் படத்தை கல்கத்தாவில் மட்டும் நிறைந்து ஓடும் தியேட்டரில் போய்ப் பார்த்து அனுபவிக்க க்யூ நிற்கிற சாமானிய வங்காளி அவர்.

பானர்ஜி எக்கி உள்ளே பார்த்து, லேபரட்டரி கட்டடத்துக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்த கனவான் யாரையோ கூப்பிட, அவரிடம் தத்தாவை அறிமுகப்படுத்த, அவர் பானர்ஜியின் ஆங்கிலமும், வங்காளி ஆர்ட் பிலிம் வரலாறும் தெரியாத காரணத்தால் விழித்து விட்டு வேறு யாரோடோ வந்து சேரப் பத்து நிமிஷம்.

வந்தவர் கைகுலுக்கி தத்தாவை உள்ளே கூட்டிப் போகும்போது பானர்ஜியைத் திரும்பிப் பார்த்து தத்தா நன்றி சொன்னார். அவர் கையில் அவசரமாக தன் விசிட்டிங் கார்டை திணித்துவிட்டு ஸ்கூட்டரைக் கிளப்பிய பானர்ஜி நினைப்பில் அப்புறம் தத்தாவைத் தள்ளிவிட்டுவிட்டு நொரசிம்மன் தான் பேய்முழி முழித்தார்.

தத்தாவுக்கு உதவிக்கரம் நீட்டிய பத்து நிமிஷம், டிராபிக் நெரிசலால், ஆபீசுக்குள் நுழையும்போது முப்பது நிமிடம் தாமதமாக நீண்டு விட்டது.

இதையெல்லாம் நொரசிம்மனிடம் சொன்னால் கேட்கிற மனநிலையில் அந்த மனுஷர் இருக்கப்போவதில்லை. சாரி என்று மட்டும் சொன்னார் பானர்ஜி

‘போகட்டும். பாதாம் ஹல்வா என்ன ஆச்சு?’

மறுபடி அதே கேள்வி. அதுக்கு பதிலளிக்க பானர்ஜி அவருடைய எட்டு வயசுப் பிள்ளை கன்ஷுவைக் கூட்டி வந்திருக்கணும். பானர்ஜிக்கு முந்தி கண்முழித்த அவன் அப்பா கட்டி வந்த மூட்டையைக் குடைந்தபோது கண்ணில் பட்டது அந்த இனிப்பு டப்பா. திறந்து பாதிக்கு மேல் சாப்பிட்டு விட்டான்.

“அதைக் காணோம் சார். ரயில்லே தொலைச்சுட்டேன்”.

நொரசிம்மனின் முகம் கோபத்தால் இன்னும் உப்பியது.

“உங்களை எல்லாம் தண்ணி இல்லாத காட்டுக்குத் தூக்கி அடிக்கணுமய்யா. புஞ்சைப்புளியம்பட்டி போல”.

ரெட்டைமலை அம்மாள் அதை பானர்ஜிக்கு ஆங்கிலத்தில் முரட்டடியாக மொழிபெயர்க்க அவருக்கு சப்தநாடியும் ஒடுங்கிப் போனது. கம்ப்யூட்டரைக் காட்டி கொல்கத்தாவிலிருந்து பாஷை தெரியாத சென்னைக்கு கொண்டு வந்து விட்டார்கள். இன்னும் தெற்கே சின்னதும் பெரிதுமாக இருக்கும் எதாவது ஊரில் போட்டு விட்டால்? எப்படி இன்னும் மிச்சம் இருக்கும் காலத்தை ஓட்ட?

டெலிபோன் மிரட்டுகிற தொனியில் அடித்தது. ரெட்டைமலை அம்மாள் அதை எடுக்க உருண்டு கொண்டு போக, அவளை முந்திக் கொண்டு ஓடி நொரசிம்மன் எடுத்தார். அங்கங்கே ரத்தச் சுவடு படிந்த அவர் பின்புறம் பானர்ஜியை மிரட்டியது.

“எஸ் சார். எஸ் சார். எஸ் சார். எஸ் எஸ் சார். எஸ் சார்”.

நொரசிம்மன் தொடர்ந்து சுவரம் பாடினார். அந்த முனையில் ஜெனரல் மேனேஜரா?

போனை வைத்துவிட்டு முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு பானர்ஜியைப் பார்த்தார்.

“மதியம் ரெண்டு மணிக்கு இதைத் தொடரலாம். ஏகப்பட்ட தப்பு செய்திருக்கீர். பேங்கு பணத்தை தேவையில்லாம செலவு செய்த குற்றம், கொடுத்த வேலைக்கு தேவைப்படும் காலத்தை விட நாலு மடங்கு அதிகமாக எடுத்து ஊர் சுற்றிவிட்டு வந்த பொறுப்பில்லாத்தனம், ஆபீசுக்கு லேட்டா வந்த திமிர், மேல் அதிகாரி கையில் கொடுக்க வேண்டிய முக்கிய டாக்குமெண்டை தொலைத்த அலட்சியம்”.

அவர் அடுக்க, பானர்ஜியின் மனம் முறையிட்டது. படுபாவி, பாதாம் அல்வா எப்போ முக்கியமான பேங்க் டாக்குமெண்ட் ஆனது?

நொரசிம்மன் டையை சரி செய்து கொண்டு நாலு கட்டிடம் தாண்டி இருக்கும் தலைமைப் பீடத்துக்குப் புறப்பட, பகல் ரெண்டு மணிக்குத் தன் எதிர்காலம் நிச்சயிக்கப்படும் என்று தீர்மானமான பானர்ஜி, தளர்ச்சியாக ஏஜிஎம்முக்குப் பின் கேபினை விட்டு வந்தார். நொரசிம்மன் ஞாபகமாக கதவை இழுத்துப் பூட்டினார்.

களைப்பும், மிரட்சியும் குறைய பக்கத்து சந்தில் ஒரு சாயா சாப்பிட்டு சிகரெட் பற்ற வைத்துக் கொண்டால் சுமாராகக் குணம் தெரியும் என்று பானர்ஜிக்குத் தோன்ற வெளியே வந்தார். நொரசிம்மன் கூடவே கொண்டு வந்து மிச்சம் வைத்து விட்டு ஹெட் ஆபீஸ் போனது போல வெளியே வெய்யில் தகித்துக் கொண்டிருந்தது.

பகல் சாப்பாட்டு நேரம். தெருவோரக் கடைகளில் நின்றபடிக்கும், ஆபீஸ் மேஜைகளில் இந்திப் பேப்பரைக் கீழே விரித்து மேலே தயிர் சாத எவர்சில்வர் டப்பாக்களைப் பரத்தியும் பசியோடு ஒரு ஜனக்கூட்டம் விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. வீட்டில் கொடுத்து விட்டிருந்த ஆலு பராட்டாவையும் வெள்ளரிக்காய் பச்சடியையும் சாப்பிட்டு விட்டு உட்கார்ந்தால் மதியம் தெம்பாக நொரசிம்மனின் மிச்ச சொச்ச விசாரணையை எதிர் கொள்ளலாம்.

புஞ்சாய். அது என்ன கிளை சொன்னார்? பஞ்சாப் மாதிரி பெயர். எங்கே இருக்கு அந்த ஊர்? ஆலு பரத்தா எல்லாம் கிடைக்கிற ஊரா? சாயாவும் சிகரெட்டுமாவது கிடைக்குமா? கொஞ்சம் போல் தமிழ் பேசத் தெரிந்த வீட்டுக்காரியும் சுறுசுறுப்பாக தமிழில் அரட்டை அடிக்கக் கற்றுக் கொண்ட குழந்தைகளும் எந்தப் பட்டியில் கொண்டு போய்ப் போட்டாலும் கஷ்டமில்லாமல் ஐக்கியமாகி விடுவார்கள். நாலு வருஷம் இங்கே இருந்தும் உள்ளூர் மொழி தெரியாத பானர்ஜி?

மூலைக் கடையில் பற்ற வைத்த சிகரெட்டை கடைசி இழுப்பு இழுத்து விட்டுத் தரையில் போட்டு அணைத்தபடி, தெருத் திரும்பி ஆபீஸ் படி ஏற முற்பட்டபோது வாசலை அடைத்தபடி ஒரு கூட்டம். இதென்ன, கூட்டம் கும்பல் என்று இன்றைக்கு முழு தினமுமே போய்க் கொண்டிருக்கே.

கூட்ட நடுவில் எட்டிப் பார்த்தார் பானர்ஜி. அட, தத்தா. அவரும் இன்று முழுக்க நாயகனாக அங்கே இங்கே தட்டுப் பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். கொல்கத்தாவில் ஒரு பத்து பேராவது பார்த்து, நலம் விசாரித்து, அதில் ரெண்டு பேர் பாதம் தொட்டுக் கண்ணில் ஒத்திக் கொண்டு பரவசமாக நடந்து போயிருப்பார்கள். இந்த ஊரில் சும்மா அவர் மட்ட மல்லாக்க கூட்டத்துக்கு நடுவே வாசல் படிக்கட்டில் தலை சாய்த்தபடி கிடந்தார்.

“பெரியவர் வெய்யில் தாங்காம மயக்கம் அடிச்சு விளுந்துட்டாரு”.

ஏஜிஎம்மின் மெய்க்காப்பு பானர்ஜியைப் பார்த்துச் சொன்னபடிக்கு மாடிக்கு விரைந்தான். அவன் முன்னால் போனால் நொரசிம்மாவதாரம் இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் வந்து கண்ணாடி அறையில் கால் பரத்தி உட்காரும் என்று ஐதீகம்.

“ஆம்புலன்ஸ் வந்தாச்சு. வழி விடுங்க”.

தத்தாவிடம் அவருடைய கடைசிப் படம் பற்றி விசாரிக்க வேண்டும். இப்போ முடியாது. நொரசிம்மனும் ஆம்புலன்சும் வரும் நேரம்.

படிக்கட்டு பக்கம் தத்தாவிடம் பானர்ஜி கொடுத்த விசிட்டிங் கார்ட். அதை மெல்ல எடுத்து பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டு பின்னால் திரும்பத் திரும்ப பார்த்தபடி மாடிப்படி ஏறினார் பானர்ஜி. தன்னைத் தேடி வந்தாரோ தத்தா?

தத்தாவின் கடைசிப் படத்தின் பெயர் என்ன? அவருக்கு நினைவு வரவில்லை.

(இரா.முருகன்)

ரங்கா சேட்

2010-11-21T20:25:00.003+09:00

ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் ப்ளாகை தொடர முடிவு செய்தேன் - க்ஷணப் பித்தம். வெப்சைட் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும், இது இன்னொரு பக்கம் இருக்கட்டுமே.. இந்த ஆண்டு 2010 கல்கி தீபாவளி மலரில் வெளிவந்த என் சிறுகதையோடு

---------------------------------------------------------------------------------------

ரங்கா சேட்

‘இதென்னடா நாய் வண்டி மாதிரி இருக்கு?’

பஸ்ஸில் ஏறினதும் ரங்கா சேட் கேட்டார்.

மகா தப்பு. அவர் சேட் இல்லை. தமிழ்தான். அப்புறம், அவராக பஸ்ஸில் ஏறவில்லை. திடகாத்திரமான நாலு இளவயசுப் பிள்ளைகள் பித்தளை கூஜா, கான்வாஸ் பை சகிதம் அவரை அலாக்காகத் தூக்கி பஸ் உள்ளே போட்டார்கள்.

‘எதுக்கு மாமா கூஜாவும் மண்ணாங்கட்டியும்?’

முந்திரிக்காய் கூஜா மூடி லூசாகி வென்னீர் காலில் சிந்தின அவஸ்தையைப் பொறுக்க முடியாமல் நந்து கேட்டான். ஆறே கால் அடி ஜாம்பவான். நித்தியப்படிக்கு நாலு சிகரெட் ஒளிந்து நின்று ஊதித் தள்ளுகிறதைத் தவிர ஒரு கெட்ட பழக்கம் கிடையாது. முதலாவது விடிகாலை கொல்லைக்குப் போக, அடுத்த மூணும் அந்தந்த வேளை ஆகாரம் முடிந்த அப்புறம்.

ரங்கா சேட்டின் ஒரே தங்கை நாச்சியார் கிழங்கு கிழங்காக நாலு பிள்ளைகளைப் பெற்று நல்லெண்ணெய் முழுக்காட்டி வளர்த்து நிறுத்தி வைத்திருக்கிறாள். பக்தவத்சலம் முதலமைச்சராக இருந்த நேரத்தில் அவளுக்குக் கல்யாணம் செய்தபோது சீராகக் கொடுத்த கிழங்கு மாதிரியான முந்திரிக்காய் கூஜாவை மட்டும் இத்தனை வருஷம் போனபிறகு கழித்துக் கட்டிவிட்டாள்.

‘இதை எடுத்துண்டு போய் புழங்கிக்கோடா அண்ணா’

நாச்சியார் களிம்பேறிய அந்தக் கூஜாவை காலையில் விசேஷம் எல்லாம் முடிந்ததும் ரங்கா சேட்டிடம் கொடுத்தாள். நேற்று சாயந்திரம் தேங்காய் நாரை வைத்து தேய்க்கிறேன் என்று பெயர் பண்ணி முனிசிபல் குழாய்த் தண்ணீரில் அலம்பி, சுத்த ஜலம் என்று கொதிக்கக் கொதிக்க ஊற்றி வேறே கொடுத்தாள்.

முந்திரிக்காய் கூஜாவை எப்படிப் புழங்குவது என்று சேட்டுக்குப் புரியவில்லை. உசிர் இருக்கப்பட்ட மனுஷ ஜீவன் என்றாலும் வர, போக, பார்க்க, நாலு வார்த்தை பிரியமாகப் பேச, தலைவலி, கைகால் குடைச்சல் வந்தால் அலுப்பு மருந்து வாங்கி வந்து கொடுத்து, ‘நாளைக்கு சரியாப் போயிடும். ரஸ்க் சாப்பிட்டுத் தூங்கு’ என்று ஆறுதல் சொல்லிவிட்டு வர என்று பழக முடியும். கூஜாவோடு எப்படி உறவாட?

“எஞ்ஜாய் மாமா, தூங்கிட்டே சென்னை”. நந்து உற்சாகமாகச் சொன்னான்.

சேட் திகிலோடு பஸ் உள்ளே பார்த்தார். ரெண்டு வரிசையாகப் படுக்கை. ரயிலில் ஸ்லீப்பர் கம்பார்ட்மெண்டில் ஏறின மாதிரி. ஆனால் இங்கே சுத்தமான பஸ் வாடை, வெளியே அகாலத்தில் பலாச்சுளை விற்கிறவன் குரல், முன்னால் ஸ்டியரிங்கைப் பிடித்து ஆரோகணித்த டிரைவர், மற்றும் கண்டக்டர்.

“இந்த கூஜாவை வேணும்னா உங்க அம்மா கிட்டேயே பத்திரமா”.

ரங்கா சேட் ஜன்னல் வழியே கூஜாவின் முந்திரித் தலையை மட்டும் நுழைத்து மிச்சம் நுழையாத ஏக்கத்தோடு கேட்டபோது பஸ் நகர்ந்திருந்தது.

காக்கி நிஜார் மாட்டிய கண்டக்டர் படுக்கை படுக்கையாக டிக்கெட் விவரம் விசாரித்துக் கொண்டு வந்தான். ரங்கா சேட் எங்கே இருக்கணும்?

“டிக்கட் கொடு சார்”.

அவர் பவ்யமாக கான்வாஸ் பையைத் திறந்து நாமக்கட்டிக்கும் தலைவலி மாத்திரைக்கும் நடுவே வைத்திருந்த டிக்கட்டை எடுத்து நீட்டினார்.

‘சேட்டுன்னு போட்டிருக்கே. யாருக்கு எடுத்தது?’

படுபாவி நந்து. ஊரில் பெயர் புழங்குகிற படிக்கே டிக்கட் எடுத்து விட்டான். முந்திரிக்கா கூஜா என்று புழங்கியிருந்தாலோ?

“உங்க பேரு என்ன”?

முந்திரி. அவசரமாக வார்த்தையை முழுங்கியபடி ரங்கநாதன் என்றார்.

“அப்புறம் ஏன் சேட்டுன்னு வடக்கத்தியாருங்க பேரு”?

பாவ மன்னிப்பு கேட்க வேண்டிய நேரம்.

“அது ஒண்ணும் இல்லேப்பா. நாள் முழுக்க ஜர்தாபான் வாயிலே அடக்கிண்டே இருப்பேனா, மார்வாடிப் பெயர் வச்சுட்டாங்க சிநேகிதங்க எல்லாரும்”.

பக்கத்து படுக்கை கொஞ்சம் அசைந்து அதில் பத்து சதவிகிதம் தூக்கத்தில் இருந்தவன் ஒதுங்கிப் படுத்தான். அவன் மேலே ரங்கா சேட் புகையிலை அபிஷேகம் நடத்துவார் என்று தூக்கத்தை மீறின ஜாக்கிரதை உணர்ச்சி.

“பஸ்ஸுக்குள்ளே ஜர்தா குர்தா எல்லாம் போடக்கூடாதுன்னு சொல்லு கபாலி”

டிரைவர் இரைந்தது தன்னைப் பற்றித்தான் என்று ரங்கா சேட்டுக்குப் புரிந்தது.

“நான் ஜர்தா போடறதை விட்டு ஒரு மாமாங்கம் ஆகப் போறது. நீ ஏன் வெட்டியா கவலைப் படறே”.

அவர் குரல் எழுவதற்குள் பஸ் ஹாரன் பெரிசாக முழங்கி அதை விழுங்கிவிட்டது.

“என் சீட் எது”?

ரங்கா சேட் நகர முற்பட்ட கண்டக்டரை அவசரமாகக் கையைப் பிடித்து இழுத்து நிறுத்திக் கேட்டார்.

“அந்தக் கோடி சேட்டு. கடைசிப் படுக்கை. ஏணியிலே ஏறி மேலே போய்ப் படுத்துடு. துப்பிடாதே. சொம்புலே தண்ணி இருந்தா இப்பவே குடிச்சுட்டு”.

“குடிச்சுட்டு”?

“அதையும் உமிஞ்சிடாதே. கபால்னு முளுங்கிடு”.

கபாலி அறிவுரை அருளிய ஒளி முகத்தில் வீச ஞானஸ்தனாக முன்னே நடந்தான்.

கான்வாஸ் பை தோளில் கனக்க, கையில் வென்னீர் கூஜா குலுங்க தேகம் முழுக்க ஆடியபடி ரங்கா சேட் பஸ்ஸின் ஈசான மூலையை நோக்கிப் போனபோது யாரோ விடலைப் பசங்களைப் போல் விசில் அடித்தார்கள்.

பஸ் கம்பத்தைப் பிடித்தபடி மூச்சு வாங்கத் திரும்பிப் பார்த்தார். பஸ் வீடியோ உயிர் பெற்று பெருஞ்சத்தத்தோடு இயங்க ஆரம்பித்திருந்தது. ஒரு சுந்தரிப் பெண்ணை பரட்டைத் தலைப் பையன் பையப் பதறாமல் கொட்டு முழக்கோடு கேலி செய்து பாடிக் கொண்டு போன பாட்டு.

இன்னிக்கு வைகுண்ட ஏகாதசிதான். இந்த இரைச்சலில்.

அவர் மனசு சொல்ல அதை அடக்கினார். முதல்லே எங்கே முடங்கறதுன்னு பாரு.

தனக்குத்தானே உத்தரவிட்டபடி பஸ் கோடிக்கு வந்து விட்டார்.

இருட்டில் கீழ் பெர்த். இங்கேயும் பெர்த்னு தான் பெயர் புழங்குகிறதா? இல்லை வேறே ஏதாவது டெர்மினாலஜியா?

ஏதோ ஒண்ணு. கீழே புளிமூட்டை மாதிரி அடைந்து கிடந்தவன் கொஞ்சம் போல் உட்கார்ந்து எந்த சீட் என்றான்.

“மேலே போகணும்”.

தத்துவார்த்தமாக தான் சொன்னதை தானே ரசித்தார் ஒரு வினாடி.

“செருப்பை இப்படி கீழே விட்டுட்டு ஏணியைப் பிடிச்சு ஏறுங்க”.

கீழே பாதி அறுந்து கிடந்த அவனுடைய ரப்பர் ஸ்லிப்பரை பத்திரமாக ஓரத்தில் நகர்த்தி வைத்தான். அப்புறம் என்னமோ தோன்ற அதைத் தலைமாட்டில் வைத்து செய்தித்தாளுக்குள் பொட்டலம் கட்டிப் பத்திரப்படுத்தினான்.

உலகத்தை, அறுந்து போன ஸ்லிப்பர் மதிப்புக்குக்கூட அவன் நம்பத் தயாராக இல்லை என்று உறைக்க, சேட் மேலே போகிற வழியை அண்ணாந்து பார்த்தார்.

“இப்படி மலைச்சுப் போய் நின்னா, ராத்திரி முழுக்க நின்னுக்கிட்டே கிடக்க வேண்டியதுதான். ஏறு சார் சரசரன்னு”.

பின்னால் கண்டக்டர் குரல். அவன் ரங்கா சேட்டின் தோள்பையைப் பறித்து மேலே வீசினான். கூஜாவைப் பிடுங்கி ஒரு எம்பு எம்பி இருட்டுக் குகைக்குள் வைத்தான். அப்புறம் ரங்கா சேட்டின் இடுப்பில் கைகொடுத்து ஒரு தள்ளு தள்ளி இரும்பு ஏணியில் ஏற்ற, சேட் மேலே சயனப் பொந்தில் அலக்க மலக்க விழுந்தார்.

“ஏம்ப்பா, இங்கே சௌகரியம் எல்லாம்”.

அவர் சரிந்தபடி கேட்டபோது கண்டக்டர் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

“என்ன சௌகரியம் வேணும்? ஏசி போட்டு வைச்சிருக்கு. இப்போ ஜிலுஜிலுன்னு ஆயிடும். ஃபேன் இருக்கு. சைடுலே கையை விட்டுத் துளாவினா சுவிட்ச் கிடைக்கும். பிளேட்லே கையை விட்டுக்காம பத்திரமா சுவிட்ச் போடணும்”.

“அது இல்லேப்பா வேறே சௌகரியங்கள்”.

“கம்பளிப் போர்வை இருக்கு. போர்த்திக்கிட்டு தூங்கு. இறங்கும்போது என் கையிலே ஒப்படைச்சுட்டுப் போகணும்.”

“போர்வை கிடக்கட்டும். பாத்ரூம் சங்கதி”.

“அதுக்கெல்லாம் இடம் எங்கே இருக்கு? வண்டி நிக்கும்போது ஓரமாப் போய்”.

அவன் முடிப்பதற்குள் வீடியோ பாட்டு முடிந்து வசனம் ஆரம்பித்திருந்ததால் படுத்தபடி சினிமா பார்க்கிற யாரோ இடைஞ்சலாக இருப்பதாக ஆட்சேபிக்க, அவசரமாக நகர்ந்தான்.

ரங்காசேட் இருட்டுக்குள் பீதியோடு உற்றுப் பார்த்தார். அந்த கூஜா இங்கேதான் புழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அதற்குள் சுத்த ஜலம். குடித்தால் ஒரு மணி நேரத்தில் பாத்ரூம் போக வேண்டி வரும்.

பஸ் வேகமாக நகர்கிறது. எப்போ நிற்கும்? எதுக்கு நிற்கணும்? இறங்கணுமா? இல்லே பாத்ரூம்.

வருதா? இப்போ வரல்லே.

அப்போ தூங்கு.

அவர் தூங்குகிற மாதிரி பாவனை செய்தார். குளிர் அதிகமாக இருந்தது. கம்பளிப் போர்வை என்று சொன்னானே?

தலைமாட்டில் ஹேர் ஆயில் வாசனையும் புளிப்பு மிட்டாய் வாடையுமாகக் கிடந்த பழந்துணிதானா அது?

அதுதான் போலிருக்கு. உட்கார்ந்து அதை பரிசோதிக்க நினைத்தார்.

எங்கே உட்கார? கொஞ்சம் நிமிர்ந்தால் தலை மேல் கூரையில் முட்டுகிறது. கிடப்பதைத் தவிர வழி இல்லை. சென்னை போகிற வரைக்குமா?

தூங்கினால் இதோ வேகமாக விடிந்து சென்னைதான். தூக்கம் எங்கே வருது?

காலையில் இருந்தே வித்தியாசமாக விடிந்தது சேட்டுக்கு.

அசை போட்டபடி கிடக்க, வீடியோவில் யாரோ செத்துப்போய் மூக்கில் பஞ்சு அடைத்து எடுத்துப் போனது பாதியில் நின்று ஜிகினா ஜிகினாவாக வெளிச்சம்.

“அமர்த்திடுங்க தூங்கணும்”,

யாரோ ஆணையிட அந்த வெளிச்சமும் போய் முழு அந்தகாரம்.

நேற்று வந்து இறங்கினதுமே நாச்சியார் சுவாதீனமாக வேலை ஒப்பித்தாள்.

“தோ பாருடா அண்ணா, நீ தனிக்கட்டை. ரெண்டு நாள் முந்தியே வந்திருக்கலாமில்லே. புது வீட்டுக்கு தரை பாலீஷ் போடறதுக்கும், கரண்ட் சப்ளைக்கும் அலைய ஒத்தாசையா இருந்திருக்கும். என்னமோ போ”.

கல்யாணம், பெண்டாட்டி, பிள்ளை குட்டி தேவை இல்லாமலேயே தாலுக்கா ஆபீசில் சீனியர் அசிஸ்டெண்டாக, அசிஸ்டெண்ட் என்ன, அவர் சேர்ந்தபோதே எழுத்தர்னு கூப்பிட ஆரம்பித்திருந்தார்கள். அப்புறம் முதுநிலை எழுத்தர்.

கிழ எழுத்தராக அவர் ரிடையர் ஆனபோது வட்டாட்சியர் அலுவலகத்திலும் கம்ப்யூட்டர் வந்துவிட்டது. அதுக்குப் பக்கத்தில் நிறுத்தி பிரிவுபசார போட்டோ எடுத்தபோது ஏனோ பெருமையாக இருந்தது. நாச்சியாரிடமும் அவள் பிள்ளைகளிடமும் காட்ட அதை எடுத்து வந்திருந்தார். யாருக்கு அவர் கொண்டு வந்ததைப் பார்க்க நேரம் இருக்கு? வேலை சொல்ல மட்டும் அது உண்டு போல.

நேற்று ராத்திரியே நாச்சியார் கட்டிய புதுவீட்டில் போய்ப் படுத்துக் கொள்ள வேண்டி வந்தது. வீடு இல்லை. ரெண்டாவது மாடியில் எழுநூறு சதுர மீட்டர் ப்ளாட். காலையில் கிரகப் பிரவேசம். வீடெல்லாம் தண்ணீரை அடித்துக் கழுவி, அது காயாமல் பாதி ராத்திரி வரை ஒத்தி ஒத்தி எடுத்து ஈரத் துணியைப் பிழிந்து ஒரு மாதிரி பொழுது போய்விட்டது.

காலையில் வந்து சேர்ந்த எல்லாரும் அவரை லட்சியம் செய்யாமல் புரோகிதருக்கு பிளாஸ்கில் இருந்து காப்பி ஊற்றிக் கொடுத்து உட்கார வைத்தார்கள்.

“பிரமாதமான காப்பி டிபன் கேடரிங்லே சொல்லியிருக்கு. இப்போ வந்துடும்”.

ரங்கா சேட் தேற்றப்பட்டார். ஏழு மணி வரை கேட்டரிங் பற்றிக் கேட்டும் பயனில்லை. காப்பியை யாரும் கண்ணில் காட்டவில்லை. பசுமாடு வந்தாச்சா என்று ஆளுக்கு ஆள் பரபரத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“மாமா, இங்கே தெருக்கோடிதான். இப்படியே நடந்து வலதுகைப் பக்கம் திரும்பி அரை கிலோமீட்டர் போனா, அஞ்சனா பண்ணைன்னு போர்ட் தெரியும். யாரைக் கேட்டாலும் சொல்வாங்க. வாயிலே இருக்கு வழி”.

நந்து அவரைக் கிளப்பி விட்டான்.

“நீயும் வாயேன். உன் மோட்டார் பைக்கிலே போய்ட்டு வந்துடலாம்”.

யார்யாரையோ புதுமனை புகுவிழாவுக்கு விருந்தாளியாகக் கொண்டு சேர்க்க அந்த வண்டியை அவன் விடிந்ததிலிருந்து உபயோகித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

அவன் போயிருந்தான். மற்ற மருமகன்களும் கேடரிங் காண்ட்ராக்டர், புரோகிதருடைய உதவியாளர், யாரோ ஒரு மகாலட்சுமி மாமி, சிடியில் விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் முடிந்து பாவயாமி ரகுராமம் என்று சுற்றிக் கொண்டிருந்ததால் அஞ்சனா பண்ணைக்கு அவர் தனியாக நடக்க வேண்டி வந்தது.

அரை கிலோமீட்டர் என்பது மூணரை கிலோமீட்டராக வாய்வழியாக நீண்டு அஞ்சனா பண்ணையில் நுழைந்தபோது, முழுத் தொகையும் அட்வான்ஸாகத் தராத காரணத்தால் பசுமாடு வராது என்று கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டார்கள்.

அட்வான்ஸ் கொடுத்திருந்த நூறு போக, சிறப்புக் கட்டணமாக ரங்கா சேட் பாக்கெட்டில் இருந்து இன்னொரு இருநூறை வெட்டினார். ஒரு கட்டு மஸ்தான ஆளோடு மாட்டை முன்னும் பின்னும் இழுத்து தட்டி தாஜா செய்து நகர்த்தி ப்ளாட் வந்தபோது எட்டு மணி. கேடரிங் முடிந்து வேன் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தது.

“மதியச் சாப்பாடு சீக்கிரமே வச்சுக்கலாம் மாமா”.

“காப்பி?”

பிளாஸ்கைக் கவிழ்த்து ஆறி அவலாகிப் போன அரைக்கப் காப்பியை வாயில் ஊற்றியதும் புத்துணர்வு பெற்றார் சேட்.

“ரெண்டாம் மாடிக்கெல்லாம் மாடு ஓட்டிப் போக முடியாது. க்ரூயல்டி டு அனிமல்”.

அசோசியேஷன் செக்ரட்டரி கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டார். கட்டு மஸ்தான ஆசாமியும் ஆமோதித்தான். மாடு கூட அதேபடிக்குத் தலையை ஆட்டியது.

நந்து ஒரு நல்ல வழி சொன்னான்.

“பசுமாடு மாடிப்படி பக்கமா நிக்கட்டும். என் ஹேண்டிகாம் வீடியோ காமிராவிலே அதைப் படம் எடுத்துக்கலாம். கேமராவை அப்படியே பிடிச்சுட்டு படியேறி வீட்டுக்குள்ளே போனா, சம்பிரதாயம் நடந்து முடிஞ்ச மாதிரி தானே”.

ரங்காசேட் தான் இதுக்கும் அழைக்கப்பட்டார். பசுமாட்டை சிரத்தையாக எடுத்த ஹேண்டிகாமை கையில் பிடித்தபடி அவர் மாடிப்படி ஏற வேண்டிப் போனது. “மெல்ல”, “ஓடாமப் போங்க” என்று அங்கங்கே சகலரும் அறிவுரைத்தார்கள்.

நாலு படி ஏறுவதற்குள் ரங்கா சேட் தானே பசுமாடானதாக உணர்ந்தார். காலை எடுத்து முன்னால் வைக்கவே கஷ்டமாக இருந்தது. பாத்ரூம் போனால் தேவலை என்று ஒரு தோணல்.

சட்டென்று நினைவுச் சங்கிலி அறுபட்டது. பாத்ரூம். போகணும். போனால் தேவலை. இப்போதும்.

சும்மா கிட. அப்படி ஒண்ணும் இல்லே. வேறே எதையாவது நினை.

மனதுக்குக் கட்டளை இட்டது நாச்சியார் குரலில் இருந்தது தப்பாகி விட்டது. “முந்திரிக்காய் கூஜாவைப் புழங்க வச்சுக்கோடா அண்ணா”.

அது நிறைய வென்னீர். இங்கே தான் பக்கத்தில் இருட்டில் எங்கேயோ. பாத்ரூம் போயே ஆகணும்.

தூங்கு. இப்போ இல்லே. அப்புறம் ஒரு மணி நேரம் கழித்து உட்காரலாம்.

தூக்கமா விழிப்பா என்று தெரியாத நிலை. வயிறு மட்டும் படியேறாத பசுமாடு போல அடம் பிடித்தது.

கீழ் பெர்த்காரன் மேலே நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

அவனுக்கு ஒரு குரலை கற்பனை செய்யலாம். நாச்சியார் குரல் வேணாம்.

முப்பது வருடம் முன்னால் அவர் வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தில் ஜுனியர் அசிஸ்டெண்ட் ஆகச் சேர்ந்தபோது ஆகாசவாணியில் செய்தி வாசித்த குரல்.

சக வருஷம் .. செய்திகள் வாசிப்பது. கடவுள்.

கீழே படுத்திருந்த லுங்கி கட்டிய ஆசாமி சிரித்தான்.

“என்ன வேணும் கேளு ரங்கா. இந்த செருப்பை மட்டும் கேட்காதே”.

செய்தித்தாள் பார்சலில் இருந்து செருப்பை எடுத்து கால் பக்கம் நகர்த்தியபடி ரங்கா சேட்டைப் பார்த்தான்.

கடவுள் தானா? படுத்துக்கொண்டே பயணம் போகிற பஸ்ஸிலா?

ரங்கா சேட்டுக்கு எழுந்து உட்காரணும் போல் இருந்தது. கீழ் பர்த் கடவுள்காரன் ஒரு மாதிரி முதுகு வளைத்து உட்கார்ந்தான். செருப்பைக் கீழே போட்டான்.

பக்கத்தில் ஒரு நசுங்கின ப்ளாஸ்டிக் வாட்டர் பாட்டிலில் இருந்து களக் களக் என்று சத்தம் எழ தண்ணீர் முழுவதையும் குடித்துத் தீர்த்தான். அத்தனை நீரும் ரங்கா சேட் வயிற்றில் இறங்கின மாதிரி இருந்தது.

சேட்டுக்கு இனியும் பாத்ரூம் போகாமல் முடியாது.

உட்காரவும் வழியில்லை. இறங்கி, டிரைவரை நிறுத்தச் சொல்லலாமா?

நகரும் இருட்டுப் பொதிக்குள் அவன் எங்கே இருப்பான் என்று தெரியவில்லை.

பாத்ரூம் போகணும்.

சத்தம் போடலாமா?

மேலண்ணத்தில் ஒட்டிக் கொண்ட நாக்கு. பஸ் நகர்கிற இரைச்சலும், ஏணியில் ஏதோ சங்கிலி உரசி உரசி வருகிற ஓசையும் தவிர வேறே சத்தம் இல்லை.

கீழ் சீட்காரன் திரும்ப மேலே பார்த்தான். கடவுள் பேசின மாதிரி இருந்தது.

“சொல்லு ரங்கா. என்ன வரம் வேணும்? என்ன வேணும்னாலும் கேளு, தரேன்”.

“பாத்ரூம் போகணும்”.

அவன் தலையை ஆட்டிக் கொண்டான்.

“கண்டக்டர் நிறுத்துங்க ப்ளீஸ்.”

அவன் இரைந்து அரை நிமிஷம் கழித்து பஸ் நின்றது.

“இறங்கிக்கறேன். திரும்ப ஊருக்குப் போக வேண்டிய அவசரம்”.

மொபைல் போனை சட்டைப் பையில் போட்டுக் கொண்டான்.

“இங்கே இறங்கினா வண்டி கிடைக்காது. யாரும் நிறுத்த மாட்டாங்க”.

கண்டக்டர் சொன்னபோது ரங்கா சேட் கான்வாஸ் பைகூட இல்லாமல் தனியாக ஏணியைப் பிடித்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

“பரவாயில்லே. ரொம்ப அவசரம்”.

கீழ் பெர்த் கடவுள்காரன் செருப்பில் கால் நுழைத்துக்கொண்டபோது ரங்கா சேட் அவன் பக்கத்தில் நின்றார்.

“நீங்களும் இறங்கணுமா?”

கண்டக்டர் கேட்டான். தலையாட்டியபடி லுங்கிக்காரக் கடவுளைத் தொடர்ந்தார் ரங்கா சேட். பசுமாடு மாடிப்படி ஏறுகிற படபடப்பு அவர் நடையில்.

“இதை விட்டுட்டுப் போறீங்களே”.

கான்வாஸ் பையையும், முந்திரிக்காய் கூஜாவையும் நீட்டினான் கண்டக்டர்.

லுங்கிக் காரனும் பின்னால் ரங்காசேட்டும் இறங்கினார்கள்.

சேட் முகத்தில் அலாதி நிம்மதி. இருட்டில் ஓரமாக நின்று கூஜாவை கான்வாஸ் பையில் திணித்துக் கொண்டார். பாத்ரூம் என்றது மனம். இருடா ரங்கா என்றார்.

ஐந்து நிமிடம் கழித்து அவர் புறப்பட்டபோது லுங்கிக்காரன் போன தடம் தெரியவில்லை. இது வந்த வழியா, போக வேண்டியதா?

இருட்டில் எதுவும் புலப்படவில்லை. கடந்து போகிற பஸ் வெளிச்சத்தில் பாதை மட்டும் விட்டு விட்டுத் தெரிந்தது.

முந்திரிக்காய் கூஜாவில் இருந்து தண்ணீர் குடித்தார். அது திறக்கவும், மூடவும் சகஜமாக கைக்குப் பிடித்த பிடிக்கு வந்தது. பழகி விட்டது.

நடக்க ஆரம்பித்தார்.

என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன்?

2009-06-14T12:47:00.000+09:00

திரைப்படம்

‘உன்னைப் போல் ஒருவன்’ கதை வசனம் எழுதும் பணி பூர்த்தியாகிப் படப்பிடிப்பும் முடியும் தருவாயில் உள்ளது.

கமல் அவர்களோடு அவருடைய caravan-ல் நடத்திய படம் குறித்த நீண்ட உரையாடல்கள், கதையமைப்பு குறித்த விவாதங்கள், இயக்குனர் நண்பர் சக்ரியோடு நட்போடு புரிந்த வாக்குவாதங்கள் பற்றி எல்லாம் ஒரு புத்தகம் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன் – Sight at Shoot.

என் அன்புக்கும் மதிப்புக்கும் உரிய இன்னொரு மகத்தான கலைஞரான திரு மோகன்லால் அவர்களோடு பழகிய அனுபவம் குறித்து ஒரு அத்தியாயம் எழுதினால் போதாது. அதிகாலையில் டப்பிங் முடித்து விட்டு வந்து கைகுலுக்கி, ‘என் வேலை முடிச்சுட்டேன் சார், வரட்டுமா’ என்று அன்போடு விடைபெற்ற அந்த நல்லவரை மறக்க முடியாது.

திரு சந்தானபாரதி அவர்களோடு உரையாடியது குறித்து எழுத வேண்டும். இவருடைய சகோதரர் வங்கியில் என்னோடு தில்லியில் பணி புரிந்தவர் என்பதை அறிந்து உடன் அவரை விளித்து பேசச் சொல்லி தானும் பேசி மகிழ்ந்தார்.

நடிகர்கள் சீமான், டாக்டர் பரத், கணேஷ், தெலுங்கு திரைப்பட இயக்குனர் நீல்கண்டன் (பாரதிராஜாவின் உதவியாளராகப் பணியாற்றியவர்), வசன கர்த்தா ரமாதேவி, படத்தின் உதவி இயக்குனர்கள் - எல்லோரோடும் யூனிட் உணவை உண்டு, ஒரு சேரப் பொழுது கழித்துப் பழகியது மறக்க முடியாத அனுபவம்.

முக்கியமாக நண்பர் சிவாஜி (இயக்குனர் சந்தானபாரதியின் சகோதரர் – அபூர்வ சகோதரர்கள் படத்தில் ஜனகராஜை ‘தெய்வமே’ என்று புகழும் கான்ஸ்டபிள் சம்பந்தம் இவர்தான்). நல்ல நகைச்சுவை உணர்வும் இலக்கியப் பரிச்சயமும் உள்ள சிவாஜி பற்றி, நண்பர் ஜாஃபர் பற்றி (பிரதாப் போத்தனின் படங்களில் உதவி இயக்குனர் இவர்), ஒளிப்பதிவு நிபுணர் மனோஜ் சோனி பற்றி, கலை இயக்குனர் தோட்டா தரணி பற்றி, ஒப்பனைக் கலைஞர் செல்வி சாரு குரானா பற்றி, ஹைதராபாத்தில் ஒரு வாரக் கடைசி விடாமல் போன, இருந்த, திரும்பியது குறித்து எல்லாம் விவரமாக எழுத வேண்டும்.

நண்பன் ஆனந்த் கிருஷ்ணமூர்த்தியை (ஒலிப்பதிவில் இன்னொரு ரசூல் பூக்குட்டி சதி லீலாவதி கமல் மகனாக வந்த இந்தச் ‘சிறுவன்’) எப்படி மறக்க முடியும்?

சமீபத்திய பயணம்

சொன்னேனே? வாராவாரம் ஹைதராபாத். பிலிம் சிட்டியிலும், பஞ்சாரா ஹில்லிலும் படப்பிடிப்பு குழுவோடு (கமல் அவர்கள் அன்பான உபசரிப்பில்) இருந்த அனுபவம் மறக்க முடியாதது.

க்ளைமாக்ஸ் காட்சிக்காக புதிதாக எழுப்பப் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் 14 மாடி கட்டிடத்தில் (போக 280 படி, திரும்ப வர இன்னொரு 280) எல்லோரும் ஏறி இறங்கிய நாட்கள் பற்றியும் எழுதியே ஆகவேண்டும். தினம் 10 தடவை – 5600 படி ஏறி இறங்கி முதல் சில நாள் கால் யானைக்காலாகி அப்புறம் இயல்பு நிலைக்கு வந்தது. காலையில் ஆறரை மணிக்கு படியேற ஆரம்பிக்கும்போது பார்த்தால் இரண்டு படி முன்னால் ஓடிக் கொண்டிருப்பார் கமல். அவர் முகத்தில் உறக்கச் சுவடோ, களைப்போ இந்த இரண்டு மாதத்தில் ஒரு முறை கூட கண்டதில்லை.

கிளைமாக்ஸ் காட்சியில் ஒரே டேக்கில் அவர் நடித்து முடித்த போது எதிர்பாராத விதமாக (ரிகர்சலில் செய்யாத ஒன்று) அவர் சட்டென்று சில வினாடிகள் வசனமின்றி தன் பாத்திரத்தை வெளிப்படுத்திய விதத்தைக் கண்டு ‘கட்’ சொன்னதும் முழு யூனிட்டுமே கைதட்டியது. ஆரம்பித்து வைத்தவன் இதை எழுதுகிறவன்.

‘That was an one-man symphony, kamal-ji’ – I told. He just smiled.

சமீபத்திய பங்கேற்பு

உன்னைப் போல் ஒருவன் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு – எல்லா தொலைக்காட்சியிலும் வந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். இது பற்றி இனியும் எழுத வேண்டியதில்லை. உள்ளே நுழைந்ததும் கமல் அவர்கள் பேச அழைத்து மேடையேற்றி விட்டார். நண்பர் மனுஷ்யபுத்ரனும் பேசினார்.

திரைப்படப் பயிலரங்கத்தோடு தொடர்புடைய கலைஞர்களுக்கு திரு கமல் அவருடைய இல்லத்தில் அண்மையில் அளித்த விருந்தில் கலந்துகொண்டது இன்னொரு தனி அனுபவம்.

ஹாலிவுட் இயக்குனர் சேகர் கபூர், நண்பர் நடிகர் ரமேஷ் அரவிந்த், பிரசாத் திரைப்படக் கல்லூரி முதல்வர் ஹரிஹரன், நட்புக்குரிய கௌதமி, செல்வி ஸ்ருதி இவர்களோடு நடத்திய கலந்துரையாடல்கள் பற்றி எழுத வேண்டும். இன்றைக்கு நேரம் கிடைக்கும் என்று நினைக்கிறேன் – நோ ஷூட் டே.

இன்றைக்கு இன்னும் அதிக நேரம் கிடைத்தால்

விஸ்வரூபம் நாவல் வேகமாக முன்னேறி வருகிறது. ஆகஸ்ட் மாதக் கடைசிக்குள் முடித்து வெளியிட திட்டம். இன்று காலை உடற்பயிற்சிக்குப் பிறகு ஒரு அத்தியாயம் எழுதினேன். மொத்தம் 80. இதுவரை 43 முடிந்திருக்கிறது.

அடுத்து வெளிவர இருக்கும் புத்தகம்

லண்டன் டயரி.

நண்பர் பத்ரி, பா.ரா கிழக்கு பதிப்பக வெளியீடாக இந்த மாதம் வெளியிடுகிறார்கள்.

என் இணையத் தளம்

2008-12-06T19:32:00.002+09:00

வேம்பநாட்டுக் காயல் வலைப்பூவில் ஏன் இப்போதெல்லாம் எழுதுவதில்லை என்று கேட்டு அவ்வப்போது நண்பர்கள் மின்னஞ்சல் அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தவறு என்னுடையது தான். இங்கே அறிவிக்க மறந்து போனேன்.
http://www.eramurukan.in என்ற இணையத் தளம் துவங்கி சில மாதங்கள் ஆகிறது. தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலுமான அங்கே தான் தற்போது எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். வருக. சந்திக்கலாம்.

அன்புடன்
இரா.முருகன்

Water Lilies

2008-05-18T14:36:00.002+09:00

'from gowri ramnarayan 9:07 am

to eramurukan@gmail.com

date May 17, 2008 9:07 AM

subject WATER LILIES

Please email this information to your friends in Bangalore.

Thanks, Gowri
----------------------------------------------------------------------
JustUs Repertory Presents
Dhritiman Chaterji in
WATER LILIES : A TRILOGY

At Rangashankara, 31 May & 1 June, 3.30pm & 7.30pm
For Bookings Call: 99868 63615

Script, Design, Direction: Gowri Ramnarayan

Cast: Dhritiman Chaterji, V.Balakrishnan,
Sunandha Ragunathan, Prateeksha Chandrasekhar,
Ishwar Srikumar, Akhila Ramnarayan
Music: Anil Srinivasan (Live Piano)
Lights: Vijay Saravanan
Sound: Ranjitha Janardhan
Slide Projection: Prashant Ipe Job
Duration: 1 hour 30 minutes

In each play, two strangers, a Man and a Woman, claiming different racial origins, meet by accident in a public space in the U.S. As they share confidences and spill secrets, the casual encounters trigger reflection. Classical western music, images of Monet's water lilies, and verses from Clark Ashton Smith, Ted Hughes and the Brihadaranyaka Upanisad, anchor the shifting moods.
FAWN LILIES
A Park in Columbus, Ohio: A birdwatching dietician from Vijayawada, whose boyfriend decides to give up love for war, meets a gay vagabond with a wry feel for causes.
WATER LILIES
Monet Exhibition, Houston Museum: Dismissing Claude Monet as a painter of pretty flowers, a Texan investment banker becomes curious about a Srilankan woman's passion for Monet's lilyscapes.
BLACK LILIES
Washington Dulles Airport: Two days after 9/11, a young school teacher from Tamil Nadu on her first foreign trip, finds a friend in a Serbo Hungarian novelist on his way to meet his German translator in Frankfurt.

************************************************************
THE TIMES OF INDIA, 13 MAY 2008
Gowri has taste, music, literary sensibility and lights to highlight how individuals get torn apart by political chaos. The spectators to a man remain spellbound for 90 minutes. The actors get into their characters with amazing facility.
AHMEDABAD MIRROR 13 MAY 2008
Monet's lilyscapes act as a symbolic metaphor, (reminding) you of the momentary magic created by the Impressionists in their paintings. The characters generate high drama presenting their personal slice of life.
MUMBAI MIRROR 28 FERUARY 2008
You could not have imagined three encounters more divided by geography and culture. The only thing that linked them was the violence that they were trying to come to terms with in their different ways. There was plenty of wit and repartee here and jokes at each other's expense. Each one felt free to live according to his or her values and took away something of great value from the encounters.
MUMBAI THEATRE GUIDE 28 FEBRUARY 2008
You come out thinking you have watched good theatre, which is after all a rarity these days.
KALKI WEEKLY, 14 OCTOBER 2007
Disturbing moral questions are raised, reason challenging the answers known to instinct. A sense of beauty unfolds delicately, to spread an elusive scent.
THE NEW INDIAN EXPRESS, 21 OCTOBER 2007
Dhritiman Chaterji is more than effective in the portrayal of a tortured soul, combining the self confidence of professional success with the fears of tormented guilt.
SRUTI MAGAZINE, DECEMBER 2007
The man woman encounters have a lyrical quality, enhanced by Anil Srinivasan's piano. This is theatre where versatility is part of the game.

நண்பர் மனுஷயபுத்ரன் கடிதம் - urgent please

2008-03-01T15:45:00.003+09:00

அன்புள்ள முருகன்

இத்துடன் சுஜாதா இரங்கல் கூட்ட அழைப்பிதழை இணைத்துள்ளேன். எழுத்தாளர்கள், திரைப்பட கலைஞர்கள் , பத்திரிகையாளர்கள் பங்கேற்கும் இந்த நிகழ்வு குறித்த இந்த செய்தியினை உங்கள் நண்பர்களுக்கு தெரிவிக்க வேண்டுகிறேன். மேலும் இணைய தளங்களில் குழுமங்களிலும் இச்செய்தியினை இடம் பெறச் செய்தால் மிகவும் நல்லது. உங்கள் உதவியை வேண்டுகிறேன்

அன்புடன்

மனுஷ்ய புத்திரன்

என் குருநாதர் காலமானார்

2008-02-28T02:25:00.002+09:00

என் பேரன்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய எழுத்தாளார் சுஜாதா அவர்கள் காலமான செய்தியை வருத்தத்தோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

அண்மையில் எனக்கு அவர் எழுதிய கடிதத்திலிருந்து - “55 is too early to retire. I suggest you get an extension. At 72 I am still working part time. Atleast give an opportunity for your wife to be alone for a few hours..”

நாலு வரிக் கடிததிலும் தெறிக்கும் இந்த நகைச்சுவை உணர்வு தான் சுஜாதா.

பழக இனியவர். பண்பாளர். என்னையும் எத்தனையோ கவிஞர்களையும், எழுத்தாளர்களையும் இலக்கியச் சிற்றிதழ் உலகிலிருந்து mass circulated பத்திரிகைகளுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர் அவர்தான். இப்படி 1981-ல் தொடங்கிய என் மரியாதை கலந்த நட்பு இன்று முடிவுக்கு வ்ரும் என்று நினைத்துப் பார்க்கக்கூட இல்லை. For me, he goes on for ever.

சிவகங்கையில் ஒரு சின்னப் பையன்

2007-12-25T13:30:00.000+09:00

சிவகங்கை சிவன்கோவில் எதிர் வசத்து ஆரம்பப் பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்பு முடித்தபோது எனக்கு ஏற்பட்ட பெருமகிழ்ச்சியை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை ஆழ்ந்த வருத்ததோடு தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். எப்படி முடியும்? உங்களுக்கு எப்போதாவது ஒன்பது வயது முடிந்திருக்கிறதா? நீங்கள் அரை டிராயர் அணிந்திருக்கிறீர்களா? குருசாமி டெய்லர் தைத்துக் கொடுத்ததா அது? அழுத்தமான கருப்பிலும், அடிக்கும் நீலத்திலுமாக, மாட்டிக்கொண்டால், தொளதொள என்று வழிந்து முழங்காலுக்குக் கீழே, கணுக்காலுக்குக் கொஞ்சம் மேலே வரை வருமா? அப்புறம், இடுப்புக்கு மேலே இரண்டு பக்கத்திலும் வார் வைத்துப் பெருக்கல் குறி மாதிரி முதுகில் இணைத்திருக்குமா? எல்லாக் கேள்விக்கும் ஆம் என்று பதில் சொல்லியிருந்தால், உங்கள் பெயர் ஷண்முகசுந்தரம் அல்லது சுந்தரராஜன் அல்லது முக்தார் சாயபு. நீங்களும் என்னோடு நாற்பத்து நாலு வருஷம் முன்னால் ஐந்தாம் கிளாஸ் தேறி ஆறாவது வகுப்புக்கு, அரசர் உயர்நிலைப் பள்ளியில் அடியெடுத்து வைத்திருப்பீர்கள். வெள்ளைச் சட்டை, நீல டிராயர் என்று சீருடை அணிந்திருப்பீர்கள். முட்டிக்காலுக்கு நீண்டிருந்தாலும் அந்த நீல டிரவுசரில் இடுப்புக்கு மேல் வார் என்ற அவமானச் சின்னம் நிச்சயம் இருந்திருக்காது. “ஐஸ்கூல்லே படிக்கற பையன்; கொளந்தைப்புள்ளை மாதிரி வார் எல்லாம் என்னத்துக்கு அம்மா?” என்று குருசாமி டெய்லரே அம்மாவிடம் சிபாரிசு செய்து அனுமதி வாங்கியிருப்பார்.

ஆக, அரசர் உயர்நிலைப் பள்ளி என்றால் ஏற்படும் முதல் மகிழ்ச்சியில் குருசாமி டெய்லருக்கும் பெரும் பங்கு உண்டு என்பதை மறுக்க முடியாது. அந்த மகிழ்ச்சியை இரட்டிப்பாக்குகிறதுபோல் சீருடையில் மற்றொரு அங்கம் நீல நிற டை. கஷ்டப்பட்டு சிங்கிள் நாட், டபுள் நாட் என்று போட பிரம்மப் பிரயத்தனம் செய்து கழுத்தை நெறிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல், அழகான ரெடிமேட் முடிச்சோடு, பின்னால் நெக்லஸ் போல் மாட்டிக்கொள்ள கொக்கி வைத்து வந்த அந்த டைக்காகவே இன்னொரு தடவை ஆறாம் வகுப்பு படிக்கலாம். இந்த மகிழ்ச்சிக்கும் மேலாக, அல்லது கீழாக, பளீர் வெண்மையில் கான்வாஸ் ஷ¥. ஷ¥ லேஸ் இரண்டையும் சரியாகக் கோர்த்து முடிந்து கொள்வது கொஞ்சம் சிரமமான காரியம்தான் கூடிய சீக்கிரம் இதில் தேர்ச்சி பெற்றுவிடுவேன் என்று நம்பிக்கை இருக்கிறது.

நான் ஆறாம் வகுப்பில் நுழைந்ததற்கு முந்திய வருடம்தான் முதன்முதலாகப் பள்ளியில் இங்கிலீஷ் மீடியம் தொடங்கினார்கள். ஏழாவது வகுப்பு சீனியர்கள் ‘போங்கடா பொடியங்களா’ என்று எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு வெள்ளைக்கார துரை கணக்காக முன்னால் லெப்ட் ரைட் போட்டு நடக்க, அதை லட்சியமே செய்யாமல், ஆறாம் வகுப்புப் பிள்ளைகளான நாங்கள் முந்தின பாராவில் விளக்கப்பட்ட சந்தோஷம் காரணமாகப் பறந்து கொண்டு வருவோம். உடம்பும் அப்போது இறகு போல லேசாக இருந்ததாக நினைவு.

நான் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்ந்தபோது அப்பா ஊரில் இல்லை. அவர் எப்போதுமே ஊரில் இருந்தது இல்லை. நாலைந்து மாதத்துக்கு ஒரு முறை ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை நேரத்து போட் மெயில் என்ற ராமேஸ்வரம் எக்ஸ்பிரஸில் நாலு நாள் பயணமாக வந்து சேர்ந்து, பழநியின் குதிரை வண்டி ஜல்ஜல் என்று கம்பீரமாக ஒலியெழுப்பி நிற்க வீட்டு வாசலில் இறங்குகிறவர் அவர். வங்கி அதிகாரி. அவரை கொல்கத்தா, மும்பாய், தில்லி, அகமதாபாத் என்று வருடம் தவறாமல் இந்தியாவின் சகல பிரதேசங்களுக்கும் மாற்றிய அவருடைய மேலதிகாரிகளுக்கு, சிவகங்கையிலும் அந்த வங்கிக்குக் கிளை உண்டு என்ற விஷயம் ஏனோ தெரியாமல் போனது.

மணத்தக்காளி வத்தல் குழம்பு, கீரை மசியல், மிளகு ரசம், சுட்ட அப்பளம் என்று ‘அப்பா மெனு’ அமலாக்கப்படும் காலம் அப்பா ஊருக்கு வரும் அந்த நான்கு நாளும். வழக்கப்படி கொஞ்சம்போல் கொறித்துவிட்டு ஊஞ்சலில் உட்கார்ந்தபடி அப்பா புதுப்பள்ளிக்கூடத்தைப் பற்றி விசாரிக்க ஆரம்பித்தார்.

“விளையாட்டு மைதானம் ஓரமா நாலைஞ்சு வேப்ப மரம் இருக்குமே, எப்படி இருக்கு?”

“தெரியலியே அப்பா”

“இவனை எந்த ஸ்கூல்லே போட்டே?” அப்பா அம்மாவைப் பார்த்துக் கேட்டபோது நான் போர்ட் ஹைஸ்கூலில் சேர்ந்திருப்பேன் என்று அவர் சந்தேகப்பட்டிருப்பார் என்று தோன்றியது. போர்ட் ஹைஸ்கூல் பெண்கள் உயர்நிலைப்பள்ளி என்றாலும், குருசாமி டெய்லர் தைக்கிற உடுப்பு ஒரு பார்வைக்குப் பாவாடை மாதிரி தெரிவதால் அப்படி யோசித்திருக்கலாம்.

“சின்னக் குழந்தை. இப்பத்தான் நாலு மாசமாப் புதுப்பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போறான். அதுக்குள்ளே எல்லாம் பார்த்துப் பழகி அத்துப்படியாயிருக்குமா என்ன?” பாட்டியம்மா கால் ஆணிக்குக் களிம்பு தடவியபடிக்கு என் தரப்பில் ஆணித்தரமாக வாதாடி அப்பாவின் சந்தேகத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாள்.

வேப்ப மரத்தில் ஆரம்பித்து, முன் மண்டபம், கல் படிக்கட்டு, சாத்தப்பய்யா ஊருணி என்று அப்பா ஊஞ்சலில் மெல்ல ஆடியபடிக்கு பள்ளிக்கூடத்தை வலம்வர, பக்கத்தில் உட்கார்ந்து முன்னும் பின்னும் அவரோடு நகர்ந்துகொண்டிருந்த எனக்கு (வழக்கம்போல்) தாமதமாகத்தான் புரிந்தது - அப்பாவும் முன்னொரு காலத்தில் அரசர் உயர்நிலைப்பள்ளியில்தான் படித்திருக்கிறார். தொடர்ந்து தடதட என்று அவர் காலத்து ஆசிரியர்களின் பெயர்களை வரிசையாக அடுக்கி, யார் வகுப்பில் எத்தனை மதிப்பெண் வாங்கினார் என்று தகவல் தர ஆரம்பிக்க , நான் நீல டை பெருமையை நிலைநாட்டப் பெருமுயற்சி செய்தேன். அந்த நிமிடம்தான் ஓர் அதிசயம் நிகழ்ந்தது.

“நான் படிக்கறபோது அழகுக் கோனார்னு ஒரு அட்டெண்டர்”

“அழகுக் கோனாரா? இருக்காரே”

அப்பாவும் பிள்ளையும் ஒரே நேர்கோட்டில் சந்தித்துக்கொண்ட அந்த அற்புதமான கணத்தை வழங்கிய அழகுக்கோனாரும் அரசர் உயர்நிலைப்பள்ளி என்றால் நினைவுக்கு வருகிற இன்னொரு மகிழ்ச்சி.

தீபாவளி, பொங்கலுக்காக இரண்டு நாள் விடுமுறை, காலாண்டு அரையாண்டு, முழுப் பரீட்சைக்கான நீண்ட விடுமுறை போன்றவற்றை அறிவிக்கும் சுற்றறிக்கையை எடுத்துக்கொண்டு தலையில் முண்டாசும் தார்பாய்ச்சிக் கட்டிய வேட்டியுமாக அழகுக் கோனார் மெல்ல நடந்து வருவார். ஆசீர்வாதம் சார் அறிவியல் வகுப்பில் ஆர அமர விளக்கும் •போட்டோசின்தசிஸில் ஒரு கண்ணும், மற்றது பள்ளி நூல்நிலையப் பக்கம் அழகுக் கோனாருக்காகத் திருப்பியும் காத்திருப்பதில் தொடங்கிய மகிழ்ச்சி. அப்புறம் அழகுக் கோனார் தெருவோடு நடந்து போவதைப் பார்த்தாலும் அந்த சந்தோஷம் கிடைக்க ஆரம்பித்தது. இரண்டு தலைமுறையைத் தொடர்ந்து மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திய பெரியவர் அழகு நிச்சயம் செஞ்சுரி அடித்து ‘நாட் அவுட்’ ஆக இன்னும் வலம் வந்துகொண்டிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன்.

மகிழ்ச்சிப் பட்டியலில் அடுத்த இடத்தைப் பிடிப்பது ‘டேப்லெட்’. கூடவே பாஸ்கர சேதுபதி சார். புதுக் காகித மணத்தோடும், கருப்பு வெள்ளைப் படங்களோடும், அழகான ஆங்கிலத்தில் அச்சடித்து வந்திருந்த வரலாற்றுப் புத்தகத்தை உயர்த்திப் பிடித்தபடி சுமேரிய நாகரீகம் பற்றிப் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார் சேதுபதி சார். சுமேரியர்கள் அரசியல் சட்டங்களை டேப்லெட்டில் எழுதி வைத்திருந்தார்கள் என்று பாடம் கேட்டபோது எனக்கு ஏற்பட்ட பிரமிப்புக்கு அளவே இல்லை. டேப்லெட் என்றால் மாத்திரை இல்லையோ? தீபாவளி கழிந்து மூன்றாம் நாள் சர்வ நிச்சயமாக வரும் காய்ச்சலுக்காக டாக்டரிடம் போனால், ஆள் உயர போத்தலில் இருந்து எடுத்து ஒரு உறையில் போட்டு, “தினசரி மூணு வேளை ரசம் சாதம். சாப்பாட்டுக்கு அப்புறம் முழுங்கு. பாட்டி பல்வலி எப்படி இருக்கு? அப்பா லெட்டர் போட்டாரா? தீபாவளிக்கு வீட்டிலே என்ன ஸ்வீட்? எப்படிப் படிக்கிறே? கணக்கிலே எத்தனை மார்க்?” என்று பதில் சொல்லக்கூடிய, கூடாத கேள்விக் கணைகளைச் சரமாரியாகத் தொடுத்தபடி கையில் தருகிற சமாச்சாரம் இந்த டேப்லெட். சுமேரியர்கள் மூவாயிரம் வருடம் முந்தியே தீபாவளிக் காய்ச்சலில் அவதிப்பட்டிருக்கிறார்களா? அல்லது அரசியல் சட்டத்தை எழுதக் காகிதம் கிடைக்காமல் மாத்திரை மேல் எழுதினார்களா? (டாக்டர் தருகிற ஜயண்ட் சைஸ் மாத்திரையில் இந்திய அரசியல் சட்டத்தையே எழுதிவிடலாம்).

நான் பதுங்கிப் பதுங்கி மெதுவாகச் சந்தேகத்தைக் கேட்டபோது, சேதுபதி சார் விளக்கினார் - “டேப்லெட் என்றால் களிமண்ணில் உருவாக்கிய எழுத்துப் பலகையும் தான்”. இப்போதும் காய்ச்சல் என்று டாக்டரிடம் போனால், பெரிய சைஸ் களிமண் பலகையைக் கொடுத்து முழுங்கச் சொல்வாரோ என்று கொஞ்சம் பயமாக இருக்கிறது.

ஒன்பதாம் வகுப்பில் புயல் மாதிரி ஒரு பிரவேசம், சத்தியகிரிராஜன் சார். பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியராக, ரீடராகப் பணியாற்றிய அவர் எனக்கு ஒன்பதாம் வகுப்பு ஆசிரியராக இருந்தார் என்று சொன்னால் அவரைத் தெரிந்த பலபேர் நம்ப மாட்டார்கள். ஆனால் என்னைத் தெரிந்த சிலராவது நிச்சயம் நம்புவார்கள். “பட்டன் அப், பட்டன் அப்” என்று சொல்லியபடியே வகுப்பில் நுழைந்து, சட்டையில் சரியாகப் பொத்தான் போடாத மாணவர்கள் கன்னத்தில் தட்டி (இன்னும் வலிக்கிறது) இடி முழக்கத்தோடு பாடத்தை ஆரம்பிப்பார். பாடப் புத்தகத்தைத் தாண்டிச் சிந்திக்கத் தூண்டியவர் அவர்தான் என்பதை நினைத்தால் அந்த வலி மறந்து போய் அவரும் மகிழ்ச்சிப் பட்டியலில் இடம் பெறுகிறார்.

இந்தி மாஸ்டர் முத்துகிருஷ்ணன் சார் அடுத்தபடிக்கு மேடைக்கு வரலாம். நல்ல நகைச்சுவை உணர்ச்சி. நெடுநெடுவென்று உயரம். சுறுசுறுப்பு. ஒரே பிரச்சனை இந்திதான். இந்தி திணிப்பு மும்முரமாக நடந்துவந்த காலம் அது.

முத்துகிருஷ்ணன் சார் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார். “ஆவோ பேட்டா. பேட்டி ஆவோ. புவாஜி ஆயியே. மேலா சலே”. அப்பா வீட்டில் ஒவ்வொருத்தராக அழைத்து பொருட்காட்சிக்குக் கூட்டிப் போகிறார். அங்கே போனதும் முதல் காரியமாக ஒரு சீப்பு வாழைப்பழம் வாங்கி ஒவ்வொன்றாகப் பிய்த்து விநியோகிக்கிறார். “பேட்டா கேலா காவ். பேட்டி கேலா காவ். பெஹன்ஜீ கேலா காயியே”. சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டதுபோல் எல்லோரும் வரிசையில் நின்று வாழைப்பழம் பெற்றுச் சாப்பிட்டு வரிசை கலையாமல் குடைராட்டினத்தில் சுற்றுகிறார்கள். அப்புறம் அப்படியே நடந்து

- சரி விடுங்கள், அந்த வினோதமான குடும்பம் இன்னும் வட மாநிலப் பாடப் புத்தகங்களில் வாழைப்பழம் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும். இந்தி திணிப்பு வாழைப்பழக் குடும்பத்தோடு முடியவில்லை. உடற்பயிற்சிக்கான கட்டளை கூட இந்தியில் தான் என்று ஆனது. எட்டாம் வகுப்பில் எங்களை மைதானத்தைச் சுற்றி ஓட வைத்தும், பிரதி வெள்ளிக்கிழமை சாயங்காலம் வியர்க்க விறுவிறுக்க, முரசு ஒலியெழுப்ப ‘சாவ்தான், வீஸ்ராம்’ என்று இந்தியில் முழங்கி ஒரு மணி நேரம் விதவிதமாக உடம்பை வளைத்து உடற்பயிற்சி செய்ய வைத்தும் இன்பப்படுத்திய நீலமேகம் சார் மறக்கக் கூடியவரா என்ன?

நாங்கள் ஒன்பதாம் வகுப்பில் புகுந்தபோது, நீலமேகம் சாரும் கூடவே நுழைய வெலவெலத்துப் போனது. வகுப்புக்குள்ளேயே வைத்து இந்தியில் உடற்பயிற்சி சொல்லித்தரப் புதிதாக ஏதாவது சட்டம் வந்திருக்கலாம். குர்ஸி பே கடோ. வீஸ்ராம். கேலா காவோ.

“போயொரு கால் மீளும் புகுந்தொரு கால் பின்செல்லும்” என்று நீலமேகம் சார் அழகாக நளவெண்பாவைப் பாடம் சொல்ல ஆரம்பித்தாரே பார்க்கணும்! திறந்த வாய் மூடாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தோம். அவர் தமிழாசிரியராக அந்த வருடத்திலிருந்து மாறினார். “கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தே வாளொடு முன் தோன்றிய மூத்த குடியான தமிழ்க் குமுகாயம்” என்று தொடங்கி அவர் எழுதிக் கற்பித்த இரண்டாம் உலகத் தமிழ் மாநாடு பற்றிய கட்டுரையை வீட்டு மாடியில் நடைபோட்டபடி உரக்கப் படிக்கும்போது சிவாஜி ‘மனோகரா’ வசனம் பேசுகிறதுபோல் மனதில் பெருமிதம் பரவும். அதுவும் ‘பார்புகழும் தமிழக முதலமைச்சரான அறிஞர் அண்ணா அவர்கள் தொடங்கி வைக்க” என்ற இடம் வரும்போது ஒருதடவைக்கு இரண்டு தடவை சொல்லப்படும். அந்த வருடம் தமிழக வரலாற்றில் முக்கியமானது. அதற்கு முன்னால் அறிஞர் அண்ணா பெயரை வகுப்பில் உச்சரித்தால் சாவ்தான்.

சிவாஜி என்றால் நினைவுக்கு வருகிறவர் எங்கள் வி.ஆர்.நாகராஜன் சார். பள்ளி இறுதி வகுப்பில் வகுப்பு ஆசிரியராக ஆங்கிலமும், வரலாறும் எடுத்தவர் அவர். ஆப்ரஹாம் லிங்கனின் கெட்டீஸ்பர்க் சொற்பொழிவா, ஆஸ்கார் ஒய்ல்டின் ‘மகிழ்ச்சி இளவரசன்’ கதையா, ஜிம் கார்பெட்டின் வாழ்க்கைச் சித்திரமான ‘லாலாஜி’யா, வி.ஆர்.என் சார் நடத்தினால் எங்களுக்கு முன்னால் மேடை போட்டு நாடகம் நடப்பதுபோல் ஒன்றிப் போய்விடுவோம்.

இரண்டு வாரம் முன்னால் லண்டன் கோபுரத்தில் டியூடர் வம்ச நினைவுச் சின்னங்களைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். எந்தத் தவறும் செய்யாத பேரரசி ஆன்பொலின் சிரச்சேதம் செய்யப்பட்ட இடம் ஏற்கனவே பார்த்துப் பழக்கமானதுபோல் தோன்றியது. ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து அறுபத்தெட்டில் வி.ஆர்.என் சார் அந்தக் காட்சியை அற்புதமாக விளக்கியது இன்னும் நினைவில் இருப்பது தான் காரணம்..

வகுப்பில் நடுவில் ஏதாவது இரைச்சல் எழுந்தால் (தீபாவளி விடுமுறை சர்க்குலரோடு அழகுக் கோனார் ஆஜராகும்போது நடப்பது), “தம்பி தம்பி, என்ன இது •பிஷ் மார்க்கெட் போல” என்று சின்னதாகக் கோபப்படுவார் வி.ஆர்.என். முழுச் சைவரான அவர் மீன்கடைப் பக்கம் போயிருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்பதை அவரிடம் தெரிவிக்கவேண்டும் என்று தோன்றினாலும், ஆப்ரஹாம் லிங்கன் மற்றும் அனிபொலின் கேட்டுக் கொண்டபடி தீபாவளி சந்தோஷத்தில் அதைப் பொருட்படுத்த மாட்டோம்.

ஆனாலும் வி.ஆர்.என் சார் என் ஒரு சந்தேகத்தை மட்டும் தீர்க்கவே இல்லை.

யாரோ சொன்னார்கள் - சவுந்தரராமனா, ஷாஜஹானா என்று நினைவில் இல்லை. சிவாஜி கணேசனுக்கு ‘நடிகர் திலகம்’ பட்டம் கொடுத்தது வி.ஆர்.என் சார்தான் என்று. அவரிடம் கேட்டபோது சிரித்தபடி, “அதெல்லாம் எதுக்கு உனக்கு? இங்கிலீஷ் ரிவைஸ் செஞ்சியா? வோர்ட்ஸ்வொர்த்தோட ‘சைல்ட் இஸ் தி •பாதர் ஓ•ப் த மேன்” புரிஞ்சதா இல்லியா? “ என்று பாடத்துக்குத் தாவி விட்டார்.

முந்தாநாள் ராத்திரி ஒரு கனவு கண்டேன். பள்ளிக்கூடத்தில் வி.ஆர்.என் சார் வகுப்பில் உட்கார்ந்திருந்தேன். கட்டை மீசையும், சோடா புட்டிக் கண்ணாடியும், கழுத்தில் கொக்கி மாட்டாத நீல டையுமாக நான். அவர் இன்னும் அதே இளமையோடுதான் “ஸ்வாலோ ஸ்வாலோ, லிட்டில் ஸ்வாலோ” என்று ஆஸ்கார் ஒய்ல்டின் மகிழ்ச்சி இளவரசனாக நவரசமும் ததும்பப் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார். நான் கருத்தரங்கிலே பேசுகிறதுபோல் எழுந்து நின்று பணிவான குரலில் கேட்கிறேன் - சிவாஜிக்கு நடிகர் திலகம் என்று பட்டம் அளித்தது நீங்கதானா? அவர் ஏதோ சொல்ல வாயெடுக்கிறார். அதற்குள் வாசலில் அழைப்பு மணியை அடித்து யாரோ எழுப்பிவிட்டு விட்டார்கள்.

காலிங் பெல்லைக் கண்டுபிடித்தவர்களை லண்டன் டவரில் வைத்து ஆன்பொலின் போல் சிரச்சேதம் செய்ய வேண்டும்.

(சிவகங்கை அரசர் உயர்நிலைப்பள்ளி தன் நூற்று ஐம்பதாவது ஆண்டு நிறைவினை இந்த ஆண்டு கொண்டாடியதை ஒட்டி வெளியிட்ட சிறப்பு மலர் கட்டுரை).

ஒண்ணித் திலநகை - ஓரம்போ;ஆழி மழைக் கண்ணா, ஆடி வா

2007-12-20T10:51:00.000+09:00

இன்றைக்கு மார்கழி நாலு. 'ஆழி மழைக்கண்ணா' திருப்பாவைத் தினம். 'ஆழியில் புக்கு முகந்து கொடார்த்தேறி ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கருத்து, ஆழி போல் மின்னி வலம்புரி போல் நின்று அதிந்து, வாழ உலகில் பெய்திடாய்' என்று நாச்சியார் உளமுருக இயற்கையை வேண்டும்போது அறைக்கு வெளியே குளிரக் குளிர ஒரு பெருமழை கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறது.

விஜய் தொலைக்காட்சியில் டாக்டர் வெங்கடகிருஷ்ணன் அவசர அவசரமாக இந்த அற்புதமான திருப்பாவையை விளக்க (என்ன செய்ய, அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பது நாலு நிமிடம் தான்), தொடர்வது மணியம் செல்வன் நேர்த்தியாக அமைத்த அரங்கில் இந்தப் பாசுரத்த்துக்கு அபிநயம் கொடுத்து அமைந்த பரதம். அமிர்தவர்ஷணி ராகத்தின் கம்பீரத்தோடு ஆழி மழை கொட்டத் தொடங்கி இரண்டே நிமிடத்தில் ஜெட் வேகத்தில் பாசுரமே பாடி ஆடி முடித்தாகி விட்டது. ஆழி மழைக் கண்ணா என்று கையை விரித்து வேண்டுகிற பத்து வினாடி, ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் கருத்த மேகத்தை அபிநயிக்க இன்னொரு ஐந்து வினாடி, நாலு பேர் திசைக்கு ஒருத்தராக நின்று சங்கு பிடிக்கிற பாவம் காட்ட வலம்புரி அதிர்தல், அப்புறம் எல்லோரும் மண்டியிட வாழ உலகில் பெய்திடாய். பெப்ஸி விளம்பரம் கூட இன்னும் அதிக நேரத்துக்கு வரும்.

சரி, திருப்பாவை முடிந்தது. மார்கழியின் இன்னொரு மனத்தை விட்டகலாத அம்சமான திருவெம்பாவை. அதுவும் நாலாவது பாவைப் பாட்டு அழகான உரையாடலாக அமைந்த 'ஒண்ணித்தில நகையாய்'. ஊஹூம். மார்கழி என்றால் மீடியாவுக்குத் திருப்பாவை மட்டும்தான்.

தூர்தர்ஷன் பொதிகையில் ஒண்ணித் திலநகை தூக்கம் முடித்து வந்தாள். நாச்சியார் போன பிறகுதான் அதுவும்.

இரண்டு நாள் முன்னால் நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது சொன்னார் -

"அதென்ன சார், டிவியில் வைணவம் தான் எப்போதும் பார்க்கவும் கேட்கவும் கிடைக்கறது. பொதிகையிலே காலை ஆறரைக்கு 'கண்ணனில் ஆரமுது'. வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் சுவாமி அற்புதமாக பகவத்கீதைக்குப் பொருள் சொல்கிறார். அதோடு, வடமதுரை, துவாரகை, திருக்குறுங்குடி, பழமுதிர்சோலை என்று அத்தனை தலங்களுக்கும் போய் அனுபவங்களையும், தல வரலாறுகளையும் சுவையாகப் பகிர்ந்து கொள்கிறார். ஆனாலும் தப்பித்தவறிக் கூட சைவம் பற்றி ஒரு தடவை கூட மூச்சு விடுவதில்லை. பழமுதிர்சோலை அழகரின் வைபவத்தை நாவார வர்ணித்தவர், பழமுதிர்சோலை சங்க காலம் - அதற்கு முன்பிருந்தே முருகனின் அறுபடைவீடுகளில் ஒன்று என்பதைக் கோடிகாட்டக் கூட இல்லை. நக்கீரர் திருமுருகாற்றுப்படையில் சொன்னதை எல்லாம் விளக்க வேண்டாம். ஒரு வார்த்தை சைவம் பற்றி, 'பழமுதிர்சோலை மலை கிழவோனே' பற்றிச் சொன்னால் என்ன குறைந்து விடும்? அதை விடுங்கள். மதுரையில் கூடல் அழகப் பெருமான் விண்ணககரத்தில் திருமாலின் வனப்பையும், ஆற்றில் இறங்கிச் சேவை சாதிப்பதையும் வர்ணித்த அவர், மதுரை மாநகர் என்றாலே மனமெல்லாம் நிறையும் அங்கயற்கண் அம்மை எங்கள் மீனாட்சியின் திருக்கோவில் பற்றியோ அழகர் ஆற்றில் இறங்குவதற்கு முந்திய திருக்கல்யாண உற்சவம் பற்றியோ வாயே திறக்கவில்லை. வைணவம் தழைக்கட்டும். தமிழ் வளர்த்த பக்தி இலக்கியத்தின் இன்னொரு கண்ணான சைவத் திருமுறைகளை, சிவ நெறியை பின் தள்ள என்ன காரணம்?"

யோசித்துப் பார்த்தால், இந்தப் பின் தள்ளல் சைவத்திலேயே தான் தொடங்குகிறது என்று புரியும். சிதம்பரம் கோவில் கருவறையில் நின்று ஓதுவார மூர்த்திகள் உள்ள்த்தை உருக்கும் தேவாரப் பண் இசைக்க முட்டுக்கட்டை இடப்படுவதில் ஆரம்பமாவது இல்லையா இது?

சோறு வேணோ?

2007-12-19T10:40:00.000+09:00

"சாப்பிடச் சோறுதான் வேணுமா? ரெண்டு முட்டையும் ஒரு கிளாஸ் பாலும் போதாதா? கூடவே ஒரு கோழியையும் அடித்துக் கறி வைத்துச் சாப்பிட்டால் பரம சுகம்"

- கேரளத்தில் அரிசி விலை குதித்து உயர்ந்ததைச் சொல்லி நடந்த விவாதத்திற்கு மாநில அமைச்சர் திவாகரன் (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி) அளித்த பதில்

அரிசி வாங்கவே காசு இல்லாதபோது மற்றதெல்லாம் வாங்க ஏழை ஜனங்கள் எங்கே போவார்கள் என்று கேள்வி எழுந்தபோது, 'நான் சொன்னதை பத்திரிகைக்காரர்கள் வளைத்து ஒடித்து எழுதிவிட்டார்கள்' என்று வழக்கமான வழுக்கலில் மந்திரி தப்பித்துக் கொள்ளப் பார்த்தாலும், 'அமைச்சர் சொன்னது தவறு. திருத்திக்கொள்ள வேண்டும்' என்று கட்சித் தலைவர் வெளியம் பார்க்கவன் கருத்துச் சொல்லி இருக்கிறார்.

ஐம்பது வருடம் முன்னால் காங்கிரஸ் கேரளத்தில் ஆட்சியில் இருந்தபோது இதே போல் உணவுப் பிரச்சனன ஏற்பட்டது. காங்கிரஸ் தியாகியும் மக்கள் இடையே களப் பணியாற்றியவருமான மூத்த தலைவர் குட்டிமாளு அம்மா, ' ஒரு நாளைக்கு ஒரு தடவையாவது அரிசி சாப்பிடாமல், விலை குறைந்த கப்பையும் (மரச்சீனி), மத்தியும் (மீன்) உண்ணலாம்' என்று ஆலோசனை சொன்னபோது அவருக்கு 'மத்திமாளு அம்மா' என்று கேலிப்பெயர் சூட்டியதோடு அல்லாமல் அவர் வீட்டு வாசலிலும் சட்டியோடு மீனையும் கப்பையையும் கொட்டி எதிர்த்தவர்கள் இன்று அரிசிக்குப் பதிலாக இன்னும் விலை ஏறியவற்றை உண்ணச் சொல்லி ஆலோச்னை சொல்வது கேரளத்தில் இன்றைய நடப்பு.

கொசு

2007-12-18T10:28:00.001+09:00

பாண்டிச்சேரியில் ஒரு ஆண்டில் ஒரு நபரை சராசரி 2352 தடவை கொசு கடிக்கிறது. வசதியான வாழ்க்கை அமைந்தவர்களையும் ஒரு வருடத்தில் குறைந்தது 20 தடவையாவது கொசு கடிக்கிறது.

- வெக்டர் கண்ட்ரோல் ரிசர்ச் செண்டர் ஆய்வு அறிக்கையிலிருந்து

(மலையாள மனோரமா 16 டிசம்பர் 2007)

இதையெல்லாம் எப்படி ஆராய்ச்சி பண்ணிக் கண்டு பிடிப்பாங்க?

ஒரு நவம்பர் கச்சேரி

2007-12-16T22:03:00.000+09:00

மியூசிக் அகாதமி – உஸ்தாத் ஃபத்தே அலிகான் – நவம்பர் 10 இரா.முருகன்

சென்னை நகரத்துக்கும் இந்துஸ்தானி சங்கீதத்துக்கும் தாயாதி பங்காளி உறவு. டிசம்பர் இசைவிழாவின் போது மூக்கில் நுழைத்து உறிஞ்ச விக்ஸ் இன்ஹேலர், கம்பளி மப்ளர், இருமல் மாத்திரை சமாச்சாரங்களோடு ராத்திரி கச்சேரியாக பீம்சென் ஜோஷியைக் கேட்க பெருந்திரளாக ஆஜாராகி விடுவார்கள் நம்ம மக்கள்.

‘இதான் கிரானா கரானா சங்கீத பாணியா? அட, இந்த ஆலாபனை பூர்ய தனாஸ்ரீ போல இருக்கு, ஆஹிர் பைரவியிலே நம்மளை விட கம்பீரமான சோகம் பாருங்க’. இப்படி கண்டக்டட் டூரில் தாஜ்மஹாலைப் பார்க்க ஆக்ரா போகிற டூரிஸ்ட்கள் போல் எட்டி நின்று பார்த்துக் கேட்டு நாலு கிளாப்ஸ் உதிர்த்துவிட்டு மியூசிக் அகாதமிக்கு வெளியே ஆட்டோ பிடிக்க நின்று அடுத்து கைதட்டுவார்கள்.

பாட்டியாலா பாணி பாகிஸ்தானி பாடகர் பத்தே அலிகானின் நவம்பர் பத்தாம் தேதி கச்சேரிக்கு, பீம்சிங் இயக்கிய பா-வரிசை படங்கள் போல் படைதிரண்டு மியூசிக் அகாதமிக்குள் படியேறியவர்களும் இவர்களே.

பாட்டியாலா கரானா சென்னை ரசிகர்களுக்குப் பழக்கமானதே. வாக்கிங் ஸ்டிக், வைரக் கடுக்கன் பெரிசுகள் இன்னும் சிலாகிக்கும் படே குலாம் அலிகான், பத்து இருபது வருடம் முன்னால் பைரவியில் ‘பவானி தயாநி’ பாடி மார்கழிக் குளிரில் ஐஸ்கட்டியாக ரசிகர்களை உருக வைத்த பர்வீன் சுல்தானா எல்லாம் பாட்டியாலா பாணி சங்கீதக்காரர்கள் தான். ஆனாலும் இந்தக் கச்சேரி வேறே தினுசு.

இந்து பத்திரிகையின் வெள்ளிகிழமை விமர்சனப் பகுதி ஏற்பாடு செய்திருந்த கச்சேரியை உஸ்தாத் பத்தே அலிகானும், அவர் மகன் ருஸ்தம் பத்தே அலிகானும் ரொம்பவே சாத்வீகமாக ஆரம்பித்தார்கள். யார் யோசனையோ, மேற்கத்திய பாணியில் மேடையில் மட்டும் விளக்குப் போட்டு, அரங்கமே இருளே என்று அந்தகாரத்தில் ஆழ்த்தப்பட்டிருந்தது. “விளக்கைப் போடுங்கப்பா, கேட்கறவங்க முகத்தைப் பார்க்காம எங்க ஊர்லே பாடிப் பழக்கம் இல்லே” என்று வித்வான்கள் ஆட்சேபிக்க, ரசிகர்களின் உற்சாகமான கரவொலியில் நாலு விளக்குகள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக வெளிச்சம் போட்டன.

அப்பா கான் குரலையும், பக்கவாத்தியமாக உட்கார்ந்திருக்கிற சாரங்கி வித்வான் வாத்தியத்தின் தந்திகளையும் டெஸ்ட் டிரைவ் செய்து கொண்டிருக்க “உங்க ஊர்லே இந்த ராகத்தை கல்யாணின்னு சொல்றதாக் கேள்விப்பட்டிருக்கோம். எங்க ஊர்லே இதோட பேரு யமன்” என்று அறிவிப்போடு ருஸ்தம் கானும் இதர பாகிஸ்தான்காரர்களும் யமுனா கல்யாணி ராகத்தைக் கதவு திறக்கலானார்கள்.

நாலு நோட் முன்னே போனதும் பிள்ளை கான் மைக்கைப் பிடித்து, “எங்க ஊர்லே பாடறபோது வாஹ் வாஹ்ன்னு உரக்கச் சொல்லி உற்சாகப்படுத்தறது ரசிகர்கள் வழக்கம். சத்தம் போடுங்கப்பா” என்று குரல் கொடுத்தார். அதிருதில்லேன்னு கேட்டுக் கேட்டு ஆமான்னாலும் இல்லேன்னாலும் விடாமல் அப்புறம் ரசிகர்களை சங்கீத மழையில் புரட்டியெடுத்து விட்டார்கள் அப்பாவும் பிள்ளையும்.

யமன் வெற்றிகரமாக அரங்கேறிய பிறகு கவர்னர் பர்னாலா சிரமப்பட்டு மேடையேறி தம்பூராக்காரரையும் விடாமல் பூச்செண்டு கொடுத்தார். பஞ்சாபியில் பாடச்சொல்லி பர்னாலா ‘ஆளுநர் விருப்பம்’ வெளியிட்டதோடு இண்டர்வெல்.

இடைவேளை முடிந்து கச்சேரி தொடரும் முன்னால், திரும்ப அரங்கத்தில் இருட்டுக்கடை. “பாகிஸ்தான்லே தான் இருட்டுன்னு பார்த்தா இங்கேயுமா?” ஜூனியர் கான் சமயம் பார்த்து அடித்த ஜோக் முஷாரப் காதில் விழுந்திருக்காது.

பர்னாலா கேட்டபடிக்கு பஹாடி ராகத்தில் பாட ஆரம்பித்தார்கள் கான் ஜூனியரும் சீனியரும். முகமத் ரஃபி ‘சவுத்வி கா சாந்த் ஹை’ இந்தி சினிமா பாட்டு மூலமும், தமிழில் பி.சுசீலா கர்ணனில் ‘கண்ணுக்குக் குலமேது’ மூலமும் ரசிகர்கள் மனதில் அழியாத இடத்தைப் பிடித்த மலைப் பிரதேச ராகம் இது. பத்தே கான் “கித்தே சங்கா மேரே டோல்” என்று தொடங்கிய பகாடி வித்தியாசமாக இருந்தது.

சீனியர் கான் பகாடியில் இமயமலைத் தென்றலோடு ஆல்ப்ஸ் சிகரங்களின் குளிர்காற்றையும் கலந்தார். கிழக்கில் புறப்பட்டு, மேற்கத்திய சங்கீத முறைக்கு ஜிவ்வென்று ஷண்டிங் ஆகி தடம் புரளாமல் அவர் சஞ்சரிக்கும் இனிமையில் மெய்மறந்திருக்கும் போது மைக்கைப் பிடுங்கி திரும்ப ஜூனியர் கான் – “நாங்க பஞ்சாபிக்காரங்க. சத்தமா, வாய்விட்டுப் பாடாட்ட சரிப்படாது. பாருங்க, எங்கப்பா எப்படி இந்துஸ்தானியிலே அழகா வெஸ்டர் மியூசிக்கை கலக்கறார்னு”.

மெய்மறக்க வைக்கும் பாட்டுக்கு நடுவே சதா பேசுவது பாகிஸ்தானில் வழக்கம் போல இருக்கிறது. தொடவேண்டும் உச்சத்தை என்று கணவனும் மனைவியும் அந்தரங்கமாகும் நேரத்தில் “இந்த மாசம் எலக்ட்ரிசிட்டி பில் கட்டியாச்சா?” என்று விசாரிக்கிறது போன்ற தொந்தரவான சமாச்சாரம் இல்லியோ இது.

பஹாடிக்கு அப்புறம் வந்த கமாஸ் தும்ரி (அவங்க பாணியிலே கமாஜ்) இன்னொரு வித்தியாசம். சங்கராபரணத்தில் ‘ப்ரோசேவா ரெவருரா” என்று மஞ்சு பார்க்கவி சிருங்காரம் காட்டிய கமாஸ் இல்லையாக்கும் இந்த கான் சாகேப் கமாஜ்.

பாட்டியாலா கரானாவில் படேகுலாம் அலிகான், பர்வீன் சுல்தானா என்று ஒரு அமைதியான பிரிவும், பத்தே அலிகான் குடும்பத்தின் த்ரூபத், தாத்ரா, தும்ரி, கயால் என்று ஃபாஸ்ட் பீட் ஆன இன்னொரு பிரிவும் உண்டு என்பது கொஞ்சம் தாமதமாகத்தான் தெரிந்தது. இவர்கள் துணிந்து சோதனை முயற்சியில் ஈடுபடுகிறவர்கள். வேகமே மூச்சு. மேல் ஆக்டேவ்களில் குரல் கிட்டத்தட்ட அபஸ்வரமாகக் கீச்சிடும் வரை நிறுத்துவதில்லை என்று ஜூனியர் கான் ஒரு முடிவோடு தான் சென்னைக்கு மூட்டை கட்டியிருக்கிறார் என்று தெரிகிறது.

தொடர்ந்து வந்த கலாவதி நம்ம ஜேசுதாஸ் ‘அபூர்வ ராகங்கள்’ படத்தில் ‘அதிசய ராகம் ஆனந்த ராகம்’ என்று ஆரம்பித்து, பைரவிக்கு ட்ராக் மாறுவதற்கு முன் பொழிவது. சுருதி சுத்தமாகக் காதில் விழுந்து மனசு முழுக்க கலாவதி நிறைந்தது.

ரசிகர்களை பாட்டோடு ஒத்தாசையாகக் கைதட்டும்படி ஜூனியர் கான் கேட்டுக் கொள்ள அப்புறம் சூஃபியானா கலாம் என்ற ஆன்மீகத் தேடலைப் பற்றிய இனிமையான பஞ்சாபிப் பக்திப் பாடல்கள். ஜூனியரை மட்டும் பாட விட்டுவிட்டு சீனியர் ஓய்வெடுத்துக் கொண்ட நேரம் அது. கிட்டத்தட்ட முப்பது வருடமாக உலகம் முழுக்கச் சுற்றிச் சீடர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்துக் களைத்தவர் அவர்.

“இன்னும் கொஞ்சம் பலமாக் கைதட்டுங்க”

ஜூனியர் கான் ஆர்மோனியக் கட்டைகளை பலமாக அழுத்தியபடி கடைசிப் பாட்டாக எடுத்து விட்டது “தமாதம் மஸ்த் கலந்தர்”. பங்களாதேஷ் பாடகி ரூனா லைலா இருபது வருடம் முன்னால் மெல்லிசை மேடைகளில் பிரபலமாக்கிய ராஜ்தானி எக்ஸ்பிரஸ் ஸ்பீட் பாட்டு இது. ஆனாலும் இந்துஸ்தானி இசைக் கச்சேரியில் மங்களம் பாட இந்தக் கிட்டத்தட்ட டப்பாங்குத்து வேணுமா?

இதே ரீதியில் சுத்தபத்தமாக ஏலநீ தயராதாவில் ஆரம்பித்து, ராதா காதல் வராதா ரீமிக்ஸ் வழியே மன்மத ராசா என்று முடிக்க நம்ம வித்வான்களுக்குத் துணிச்சல் வர இன்னும் இரண்டு தலைமுறையாவது கடந்து போக வேண்டியிருக்கும்.

ஓர்ம்மகளுடெ விருந்நு

2007-11-09T17:44:00.000+09:00

காலம் என்ற பரிமாணம் சுருங்கிக் கொண்டே வருவதாகத் தோன்றுகிறது. அது வெறும் தோற்றம் இல்லை, முழுக்க உண்மை என்று அறிவியலைத் துணைக்கழைத்து வாதிக்க முற்படுகிறவர்களுக்கு என் வந்தனம். அவர்களுடைய வம்சாவளியும் அடுத்தடுத்து வரப்போகும் தலைமுறைகளும் எல்லாத் தேவதைகளாலும் வாழ்த்தப்படட்டும். இந்தக் கட்டுரை அவர்களைப் பற்றியதில்லை. கடந்துபோன காலத்தைப் பரிவோடும் நேசத்தோடும் நினைத்துப் பார்க்கும் என் போன்ற சாமானியர்களைக் குறித்து.

ஒற்றைச் சாட்டமாகக் காலம் தலைதெறிக்க ஓடிக் கொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில் - இது வெறும் தோற்றம் என்பவர்களும் வாழ்த்தப்படட்டும் - நோஸ்டால்ஜியா என்பது ஐம்பது அறுபது வருடப் பழைய அனுபவங்களை நினைவு கூர்தல் என்பது கடந்துபோய், வெறும் பத்து வருடத்துக்கு முந்திய கணங்களும் ‘இனி இவை திரும்பப் போவதில்லை’ என்ற போதம் மனதில் அழுத்த, அகப் பயணங்களுக்குக்கதவு திறந்து காத்திருக்கின்றன.

பத்து வருடத்துக்கு முன் மலையாள மொழியில் ‘கலாகௌமுதி’ என்ற ஒரு வாரப் பத்திரிகை வெளிவந்து கொண்டிருந்தது. இன்னும் தான் அது வருகிறது. அச்சு மசிவாடையும், சிக்கும் சிடுக்குமான கேரள அரசியல் வாடையும். எல்லாப் பத்திரிகைகளுக்கும் பொதுவான ஒற்றை முகமுமாக வெளியாகும் இன்றைய கலாகௌமுதி பற்றி இங்கே எழுத ஒன்றுமில்லை.

அந்தப் பழைய கலாகௌமுதியில் நான்கு தொடர்கள் வெளிவந்து கொண்டிருந்தன. நான்குமே பழையதை அசைபோடுவதை ஒரு கலைத்தன்மையோடு செய்தவை. முதலாவது கலாமண்டலம் கிருஷ்ணன் நாயர் என்ற கதகளிக் கலைஞரின் சுயசரிதம். அடுத்தது பேராசிரியர் கிருஷ்ணன் நாயர் தன் அனுபவங்களின் அடிப்படையிலும் வாசிப்பின் அடிப்படையிலும் மலையாளப் புத்திலக்கிய க்கங்களை வாராவாரம் விமர்சனம் செய்த இலக்கிய வாரபலன் கட்டுரைப் பகுதியான ‘சாஹித்ய வாரபலம்’. அடுத்தது, கேரள முதலமைச்சராக இருந்த சி.அச்சுதமேனோன் தொடர்ந்து எழுதிய வாழ்க்கைக் குறிப்புகள். நான்காவது, மலையாளத்திலும், ஆங்கிலத்திலும் சிறந்த பத்திரிகையாளர் என்று அறியப்பட்ட வி.கே.மாதவன்குட்டி எழுதி வந்த ‘ஓர்ம்மகளுடெ விருந்நு’ என்ற ‘நினைவுகளின் விருந்து’.

இவர்களில் யாருமே இன்று நம்மிடையே இல்லை. 2006 மார்ச் முதல் வாரத்தில் பேராசிரியர் கிருஷ்ணன் நாயரும், அதற்கு ஓர் ஆண்டு முன் வி.கே மாதவன் குட்டியும், அதற்கும் சில ஆண்டுகள் முன் மற்ற இருவரும் காலமானார் பட்டியலில் சேர்ந்தார்கள். பழைய கலாகௌமுதி பத்திரிகை இவர்களுக்கு முன்பாக அதே பட்டியலில் இடம் பிடித்து விட்டது. னாலும், இவர்கள் எழுத்தில் வடித்த 1930-60 காலகட்டங்களின் கேரளபூமியும், அவை வெளியான 1990-1995 காலமும் ஒரு வாசகன் என்ற விதத்தில் என் மனதில் அழியாத இடத்தை என்றும் தக்க வைத்துக் கொண்டவை. பழையதை நினைவு கூர்வது குறித்த நினைவு கூர்தலான இதை ஒரு derivative nostalgia என்று சொல்லலாம் என்று தோன்றுகிறது.

மாதவன் குட்டி ஒரு பத்திரிகையாளராக அறியப்பட்டவர். மலையாளத்திலும், ஆங்கிலத்திலும் சிறப்பாக எழுதிய அவர் வாழ்க்கையின் முதல் பதினைந்து அல்லது இருபது வருடங்கள் மட்டுமே கேரளத்தில் மலபார் பிரதேச கிராமத்தில் வாழ்ந்தவர். அந்த நினைவுகளோடு அப்புறம் ஐம்பது வருடத்துக்கு மேலாக தில்லியில் நிரந்தரமாகக் குடியமர்ந்து பத்திரிகைப் பணி செய்துவந்தார். தன் இளமைக் கால நினைவுகளை அடுத்து வந்த வாழ்க்கை அனுபவங்கள் பாதிக்காமல் பாதுகாத்து அவற்றை எழுத்தில் வடிக்க முற்பட்டபோது அவர் ஒரு புது இலக்கிய வடிவத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டி வந்தது.

ஒரு பத்திரிகையாளரின் பார்வையில் செய்தியாக மட்டும் தன் பிள்ளைப் பிராயத்தைப் பதிவு செய்ய மாதவன் குட்டிக்கு மனம் வரவில்லை. ஆனால், அவர் இலக்கியப் படைப்பு எதையும் அதுவரை எழுதியிருக்கவில்லை. ஒரு நாவலாக எழுதினால் அனுபவமின்மை காரணமாகச் சொல்ல வந்தது கட்டுமீறிப் போய்த் தோல்வி ஏற்படலாம். நம்பகத்தன்மை குறையவும் வாய்ப்பு உண்டு. எனவே சொற்சுருக்கதோடு சகலமான விதத்திலும் தான் மனதில் காத்து வைத்திருந்த பழைய நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள அவர் ஏற்படுத்திக் கொண்டது வாழ்க்கைச் சித்திரங்களை (bio-sketches) கோர்த்துத் தொடுத்து நீட்சியடையச் செய்யும் ஒரு சுவாரசியமான கலவையான வடிவம்.

மாதவன் குட்டி இந்தப் படைப்பில் தன் வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகளைக் காட்டுவது ஒரு சாக்குத்தான். அவற்றின் வழியே ஒரு சமுதாயத்தின் இருப்பை, வளர்சிதை மாற்றத்தை, மாற்றத்தை எதிர்த்து, அது சாத்தியமில்லை என்று தெரிந்து நிறையச் சங்கடத்தோடும் சகிப்புத்தன்மையோடும் ஏற்றுக் கொண்டு தன் இருப்பைத் தக்கவைத்துக் கொண்ட ஒரு பாரதப் புழையோரத்துக் கிராமத்தைக் காட்டுவதே அவருடைய நோக்கம்.

‘நான் பிறந்தது ஒரு கிராமத்தில். பாலக்காடு தாலுக்காவில் உள்ள கிராமம்’ என்று சாதாரணமாகத் தொடங்குகிறது ‘ஓர்ம்மகளுடெ விருந்நு’. ஒரு பதின்ம வயதுச் சிறுவனின் பார்வையில் இந்த நூல் நகர்கிறது. அந்த வயதுக்கே உரிய நிஜமும், நிழலும், கற்பனையும், துளிர்விடும் சைகளும், குழந்தைமையும், மெல்ல விழித்தெழும் இனக்கவர்ச்சி எண்ணங்களுமாக அந்தப் பிராயத்தில் திரும்ப நுழைகிறபோது புனைவு மெல்லிய பூச்சாகக் கவிகிறது.

மாதவன் குட்டியின் கிராமம் பெரும்பாலும் நாயர் குடும்பங்களால் ஆனது. அதிலும் கிரியத்து நாயர்கள், அத்திக்குறிச்சி நாயர்கள், வெளுத்தோடன் நாயர்கள் என்ற மூன்று பிரிவு நாயர்களே அங்கே இருந்தார்கள். நாயர் தரை என்று அவர்கள் வீடுகள் இருந்த பகுதி அழைக்கப்பட்டது.

‘செறுமன்’ (சிறுமகன்) என்று அழைக்கப்பட்ட தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தவரும் சிலர் கிராமத்தில் உண்டு. அவர்களுக்குக் குளத்தில் குளிக்கத் தனிப் படித்துறை. அங்கே அவர்கள் வளர்க்கும் மிருகங்களும் இறங்கிக் குளித்துச் சேறாகிக் கிடக்கும். அவர்களின் கோவில்கள் கூடத் தனியானவை. நாயர்கள் வழிபடும் கோவில்கள் க்ஷேத்ரங்கள் என்று அழைக்கப்பட்டன. தாழ்த்தப்பட்ட ஈழவர்களின் கோவில்கள் காவுகள் என்று பிரித்துக் காட்டி வழங்கப்பட்டன.

கிராமத்து நாவிதர் சின்னான் நாயர்களுக்கு கிராப் வெட்டிவிடுவார். அவருடைய சகோதரர் பக்கத்து கிராமங்களில் பட்டன்மாருக்கு (அந்தணர்களுக்கு) குடுமி திருத்தி, நாள் நட்சத்திரம் பார்த்து தாடி மழித்து விடுவார். இளைய சகோதரர் ஈழவருக்குத் தலையில் கிண்ணியைக் கவிழ்த்ததுபோல் ‘பப்பட வெட்டு’ என்று வெட்டிவிடுவார். அந்தணர்கள் குறைவானபடியால் கட்டணத்தை அதிகமாக்குகிறார் நாவிதர். அவர்களோ, மாதத்துக்கு இரண்டு முறை சவரம் என்னும் வழக்கத்தை மாற்றி மாதம் ஒரு முறையாக்கி விடுகிறார்கள். சித்தம் தடம்புரண்ட நாவிதர் அந்தணர்களுக்கும் பப்பட வெட்டு என்று மாற்றி வெட்டித்தள்ள கலவரம் ஏற்படுகிறது. மாதவன் குட்டி விவரிக்கும் இந்த நிகழ்ச்சியில் எந்தக் காழ்ப்புணர்ச்சியும் இல்லை. ஒரு சிறுவனின் பார்வையில் பட்ட சம்பவம் இது. அவ்வளவுதான்.

ஒரு பிரம்மாண்டமான சமூக, அரசியல் விழிப்புணர்ச்சியோடு கேரளத்தில் பெருமாற்றம் நிகழ்ந்த காலகட்டத்துக்கு சற்றே முற்பட்ட 1930-40 காலம் மாதவன் குட்டி சித்தரிப்பது. அந்தக் காலப் பாலக்காட்டு கிராமத்துக்கு அப்ரஹாம் புதிதாக வந்து சேர்கிறார். அவர் தபால்காரராகப் பொறுப்பேற்று கிராமத்தில் நுழையும்போது, கிராம மக்களுக்கு ஒரு புதிய அனுபவம். முதன்முறையாக ஒரு கிறிஸ்துவர் கிராமத்திற்கு வந்திருக்கிறார். அந்தக் கால நாயர்கள் ஜாதி உணர்வில் ஊறியவர்கள். ஸ்தானி நாயர் என்று குலப்பெருமை பேசுகிறவர்கள். அஞ்சல் சேவையை அவசியம் கருதி ஏற்றுக் கொண்டாலும், தபால் அட்டையில் எழுத மாட்டார்கள். அது செறுமன்கள் எழுதிச் சேதி சொல்ல. தபால் உறையில் கடிதம் எழுதி வந்து சேர்ந்தாலும், முதலில் மேல் விலாசம் பரிசோதிக்கப்படும். மகா ராஜ ராஜ ஸ்ரீ என்பதன் சுருக்கமாக ம.ரா.ரா. என்று பெயருக்கு முன்னால் போடாததால் தபால்காரரிடமே கடிதத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கிறார் ஒருத்தர். அந்த ஊரில் கிறிஸ்துவரான அப்ரஹாம் தபால்காரராக வரும்போது நாயர்களுக்கு ஏற்படும் முதல் பிரச்சனை அவர் தொட்டுக் கொடுத்த கடிதத்தைக் கையில் வாங்கினால் தீட்டுப் பிடிக்குமா என்பது.

புரையத்து நாராயணன் நாயர் பிரச்சனையைத் தீர்க்கிறார். அவர் கோட்டயத்தில் வேலை பார்க்கும்போது அங்கே நாயர்கள் கிறிஸ்துவர்களோடு பழகுவதைப் பார்த்திருக்கிறார். கிறிஸ்துவர் தொட்டால் தீட்டு இல்லை என்று அவர் ‘அனுபவத்தில்’ சொல்வதை மற்றவர்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். தொடர்ந்து சில புதிய நியமங்கள் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. அப்ரஹாம் வீட்டில் படியேறி வந்து கடிதம் கொடுத்தபிறகு, குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டால் தரலாம். அவர் பாத்திரத்தை உயர்த்திப் பிடித்துக் குடிக்க வேண்டும். அப்புறம் அப்படியே வைத்துவிட்டுப் போகலாம். கவிழ்த்து வைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அந்த ‘நியமம்’ செறுமன்களுக்கு ஆனது. ஆக, அப்ரஹாம் இடைத் தட்டில் அந்த சமூக அமைப்பில் இருத்தப்படுகிறார்.

அப்புறம் அப்ரஹாம் கிராமத்தில் வீடு வாங்குகிறார். பரம்பு (தோட்டம்) வாங்குகிறார். ரப்பர் செடி வரவழைத்து வளர்க்கிறார். நிலத்தில் கப்பை (மரச்சீனிக் கிழங்கு) பயிரிடுகிறார். ‘இது கிறிஸ்துவர்கள் சாப்பிடற சமாச்சாரம். நாயர்களுக்கு ஏற்பட்டதில்லை’ என்று கள்ளச் சிரிப்போடு நாயர்கள் அப்ரஹாமின் நடவடிக்கைகளைக் கவனிக்கிறார்கள். அவர் திரேசம்மையைக் கல்யாணம் செய்து கிராமத்துக்குக் கூட்டிவருகிறார். கழுத்தில் நாலு பவுன் நகையும், நீண்டு கருத்த கூந்தலுமாக கிராமத்துக்கு வரும் திரேசாளை நாயர் ஸ்த்ரீகளுக்குப் பிடித்துப் போகிறது - அவள் நெற்றியில் சந்தனப் பொட்டு இல்லாமல் போனாலும்.

அப்ரஹாம் தலைமை தபால் உத்தியோகஸ்தனாகும்போது கிராம போஸ்ட் ஆபீசில் அவருக்குக் கீழ் உத்தியோகம் பார்க்க ஒரு நாயர் நியமிக்கப்படுகிறார். மெல்ல கிராமப் பிரமுகராக உயரும் அப்ரஹாம் ‘அவுரச்சன்’ என்ற மரியாதையாக அழைக்கப்படுகிறார். அவர் உயிர் பிரியும்போது கிறிஸ்துவ சமுதாயத்தின் அரசியல் அங்கமான கேரள காங்கிரஸ் உயிர் பெறுகிறது. கிராமத்தில் இன்னும் சில கிறிஸ்துவக் குடும்பங்களும், மாதாகோவிலும், கப்பையும் மெல்ல நுழைந்து அந்த சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அங்கங்களாகின்றன.

ஒரு நாலு பக்கத்தில் அப்ரஹாம் மெல்ல எழுந்து கிராமத்துப் பெரிய மனிதராவதை அற்புதமான சொற்சிக்கனத்தோடு சித்தரிக்கிறார் மாதவன் குட்டி. ஓவியர் நம்பூத்ரி வரைந்த கோட்டோவியத்தில் அப்ரஹாம் இன்னும் உயிரோடு நடந்து வருகிறார். பத்திரிகையில் தொடராக வெளிவந்தபோது நம்பூத்ரியின் சித்திரங்களுக்காகவே பத்திரிகையைப் பிரித்ததும் ‘ஓர்ம்மகளுடெ விருந்நு’ பக்கத்தைத் தேடிப் புரட்டிய ஓர்மை இன்னும் பசுமையாக மனதில் இருக்கிறது. அந்தக் கோட்டோவியங்களில் பலவும் புத்தகத்திலும் இடம் பெற்றது இந்த நூலின் வாசிப்பு அனுபவத்தை இன்னும் முழுமையாக்குகிறது.

தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஆண்டிப் பண்டாரங்கள் கிராமத்தில் வந்து ஊர்ப்பொதுவில் ஆலமரத்தடியில் தங்குகிறார்கள். காலையில் ஆலமரத்தில் காகங்கள் விழித்தெழும்போது அவர்களும் எழுந்து அன்னக் காவடிகளோடு பக்கத்து கிராமங்களுக்குப் போகிறார்கள். அவர்களின் மனைவிமார், கிராமத்தில் எண்ணெய் விற்கிறார்கள். ஆண்டிகளும் அவர்களின் மனைவிகளும் ராத்திரியில் சண்டை போட்டால் ஆலமரத்துக் காக்கைகள் விழித்தெழுந்து பெருஞ்சத்தத்தோடு கரைய ஆரம்பிக்கின்றன. இந்தத் தொல்லைக்குப் பயந்து அவர்கள் குடும்பங்களில் கலகமே ஏற்படாமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்க்கையின் சிறப்பு அம்சம் இது என்பதை மாதவன் குட்டி சொல்லாமல் சொல்கிறபோது நமக்குள் ஒரு புன்சிரிப்பு எழுகிறது.

மழை பெய்யாதபோது, வீடு வீடாகச் சென்று ‘மானத்து மகாதேவா, மழைபெய்தால் காதோ’ என்று தமிழில் பாடிக் கும்மியடிக்கிறார்கள் ஆண்டிப் பெண்கள். எண்ணெய் விற்க வந்த ஒரு ஆண்டிச்சிப் பெண்மேல் கண் வைக்கிறார் தரவாட்டு நாயரான கிட்டுண்யார் (கிட்டு நாயர் என்ற கிருஷ்ணன் நாயர்). கமலேடத்தி (கமலாக்கா) கழுத்து டாலர் காணாமல் போகிறபோது எண்ணெய் விற்க வந்த ஆண்டிச்சிதான் திருடிப் போயிருக்கிறாள் என்று கிட்டுண்யார் அவளைத் தேடிப்போய், ஆளில்லாத இடத்தில் அவள் உடல் முழுக்கத் தடவிச் சோதனை நடத்துகிறார். நகை கிடைக்கிறது. அதை அவர்தான் ஏற்கனவே எடுத்து வைத்திருந்தார் என்று கமலேடத்திக்குத் தாமதமாகத் தெரிகிறது.

மாதவன் குட்டி காட்டும் கிராமத்தில் ஒரு வேசியும் உண்டு. குஞ்ஞு மாதவி என்ற அந்தப் பெண்ணை ஒரு நாயர் பையன் காதலித்துக் கைவிட்டுப் போயிருக்கிறான். அவளுடைய தேநீர்க்கடைக்குப் போகவேண்டாம் என்று சிறுவர்கள் எச்சரிக்கப்படுகிறார்கள். அங்கே உள்ளே நுழைந்து மெல்ல வெளியே வருகிறவர்களைப் பற்றிய குறுகுறுப்பான பார்வையை, எண்ண ஓட்டங்களை பதின்ம வயது மாதவன் குட்டி அற்புதமாகப் பதிவு செய்கிறார்.

ஒரு நினைவு, அது சார்ந்து ஒரு நிகழ்ச்சி, அந்த நிகழ்ச்சியில் முக்கியப் பாத்திரமான கிராமத்து ஆண் அல்லது பெண் பற்றி ஒரு சுருக்கமான வாழ்க்கைச் சித்திரம், அந்தச் சித்திரத்தினடியில் பிறக்கும் இன்னொரு நினைவு, இன்னொரு வாழ்க்கைச் சித்திரம் இப்படிப் பின்னலிட்டுப் போகிறது மாதவன் குட்டியின் புத்தகம்.

பழைய கால தென்னிந்திய சமூகத்தில் அவ்வப்போது நிகழும் சம்பவமான யாராவது வீட்டை விட்டுப் போய் அலைந்து திரிந்து விட்டு சாவகாசமாகப் பல வருடம் கழித்துத் திரும்ப வருவது மாதவன் குட்டியின் கிராமத்திலும் நடக்கிறது. நான்கு பெண்குட்டிகளுக்குத் தந்தையான வாத்தியார் குட்டிராமன் நாயர் வீட்டை விட்டுப் போய் பதினெட்டு வருடத்துக்கு அப்புறம் திரும்பி வருகிறார். மனைவி பாஞ்சாலியம்மையும் குடும்பமும் ஏதும் நடக்காததுபோல் அவர் வரவை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். பள்ளிக்கூட வாத்தியார் வேலை திரும்பக் கிடைக்கிறது. இன்னொரு முறை தந்தையாகிறார் குட்டிராமன் நாயர். ஐந்தாவது பெண்குழந்தை இப்போது.

மொத்தம் நூறு வார்த்தைகளுக்குள் இத்தனையும் சொல்லி முன்னால் போகிறார் மாதவன் குட்டி. வார்த்தைகளுக்கு இடையே உள்ள வெளியைக் கட்டுக்குள் வைக்கத் தெரிந்த அவருக்கு படைப்பின் முழு வெளியும், அதைச் சார்ந்த புறவெளியும் இயல்பாக வசப்படுகின்றன. ‘ஓர்ம்மகளுடெ விருந்நு’ நூலைத் திரும்பத் திரும்ப வாசித்து அனுபவிக்க வைப்பது அவருடைய இந்தத் திறமைதான்.

(இரா.முருகன்)
19 மார்ச் 2006எடின்பரோ, இங்கிலாந்து

(எழுத்தாளர் திரு அ.முத்துலிங்கம் அவர்களால் தொகுக்கப்பட்டு காலச்சுவடு பதிப்பகத்தால் சென்ற ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட நூலில் இடம் பெற்ற கட்டுரை)

ஒரு புத்தகம் - ஒரு முன்னுரை

2007-11-06T22:48:00.000+09:00

குளிக்கக் காசு கேட்கிற ஸ்காட்லாந்தில், என் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் வித்தியாசமான பேர்வழி. விடிகாலையில் குளித்து முடித்து, சுத்தமான, கனவான்ரக உடுப்புகள் அணிந்து சுறுசுறுப்பாக எனக்கு முன்னால் ஓட்டமும் துள்ளலுமாக மாடிப்படி இறங்கிக் கொண்டிருப்பார். ராத்திரி, பகல், சாயங்காலம் என்று எந்த நேரத்தில் கண்ணில் பட்டாலும் த்ரீ பீஸ் சூட், தொப்பி, பளபளக்கும் ஷூவோடு தான் காட்சி தருவது வழக்கம். புத்துணர்ச்சியூட்டும் சோப்பு விற்பதற்காக வருடக் கணக்காக எடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் விளம்பரப் படத்தில் நடிக்கிறவராக அவர் இருக்கலாம் என்று கற்பனை செய்திருந்தேன். அது ஓர் உன்னதமான சோப்பாக இருக்கக்கூடும். குளித்து முடித்தவுடன், இன்று புதிதாகப் பிறந்த உணர்ச்சியைத் தரும் அந்த அற்புதப் பொருளை அனுபவித்த ஆனந்தத்தை அவர் உடலாலும் மனதாலும் முழுவதும் பிரதிபலிக்கும்வரை பொறுமையாகத் தினமும் காமெராவை ஓடவிட்டுக்கொண்டு யாரெல்லாமோ காத்திருக்கிறார்கள். குளிக்கவும், உடுக்கவும், நடக்கவுமாகப் பரிசுத்தமாக நகரும் நாட்கள் எல்லாம அவருக்கு உடமையானவை.

இந்தக் கற்பனை கலைந்தது அண்மையில் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைப்பொழுதில். அழைப்பு மணியை ஒலித்து, என் வீட்டு வரவேற்பறையில் அவர் நுழைந்தபோது நான் கம்ப்யூட்டரில் கதை எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். மாசு மறுவற்ற அவருடைய சுத்தத்தின் முன் நான் தூசியாகக் கரையும் முன்னால், வந்த விஷயத்தைக் கூறினார். எங்கள் இரண்டு வீட்டுக்கும் நடுவே ஓடும் கழிவுநீர்க் குழாயில் அடைப்பு. அதைச் சரிசெய்ய ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார். செலவை நான் பங்கு போட்டுக்கொள்ள முடியுமா? முப்பது பவுண்ட் ஆகக்கூடும்.

கழிவும் காசும் இதர அசுத்தங்களும் இல்லாத உலகில் அவர் இல்லை என்பதை நம்பக் கஷ்டமாக இருந்தது. ஃப்யூனரல் டைரக்டராக இருக்கிறாராம். சாவுச்சடங்கு நிர்வாகி. கறுப்பு நிற சூட்டும் தூய வெள்ளைச் சட்டையும் மிடுக்கான டையும் எல்லாம் சவ அடக்கங்களை நிர்வகித்து நடத்திக்கொடுப்பதற்கான உத்தியோக உடுப்பு. கண்ணியத்தோடும் மிடுக்கோடும் தினசரி சாவைச் சந்திக்கிற அந்த மனிதரிடம் நான் கதை எழுதுவதாகச் சொன்னபோது, இதுவரை எத்தனை கதை எழுதியிருக்கிறீர்கள் என்று விசாரித்தார்.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை நேரத்தில் நான் சுவர்க்கம் அல்லது நரகம் புகுந்தவர்கள் அல்லது அவற்றில் நம்பிக்கை வைக்காத காரணத்தால் வெற்றுவெளியில் மறைந்தவர்களின் பிரதிநிதியால் விசாரிக்கப்படுவேன் என்று முன்பே எனக்குத் தெரிந்திருந்த காரணத்தால் கணக்கு ஒப்பிக்கலானேன்.

நூற்று எட்டு சிறுகதைகள். பதினான்கு குறுநாவல். இரண்டு நாவல், முன்னூற்று இருபத்தெட்டு கட்டுரை. நாற்பத்தேழு கவிதை. அடுத்த நாவலை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். குளிக்கப் போவதற்கு முன் இன்னும் மூன்று பத்தி எழுத உத்தேசம்.

நூற்றியெட்டுச் சிறுகதை. அதில் ஏழு காற்றில் கரைந்து போனது. அதாவது அகில இந்திய வானொலியில் ஒலிபரப்புவதற்காக எழுதி, கண்ணாடி அறைக்குள்ளிலிருந்து யாரோ கையை அசைக்க, ஒவ்வொரு தாளாக மரமேசையில் நகர்த்தி, பிரம்மாண்டமாக வைத்திருந்த ஒலிவாங்கியில் குரல் இடறாது ஜாக்கிரதையாகப் படித்து ஒலிப்பதிவு செய்யப்பட்டவை. ரேடியோக்காரர்கள் அந்தத் தாளையெல்லாம் வாங்கிக்கொண்டு ரெவின்யூ ஸ்டாம்ப் ஒட்டிக் கையெழுத்துப் போடச் சொல்லிக் சன்மானம் கொடுத்தார்கள். நகல் எடுத்து வைக்காத காரணத்தால் அவற்றை இனிக் காணமுடியாது.

ஆனாலும் நூற்றியெட்டும் நினைவில் இருக்கிறது. வார்த்தை ரூபமாக இல்லாவிட்டாலும், ஒவ்வொன்றும் மனதில் தோன்றிய அந்த வினாடி ஞாபகம் இருக்கிறது. எழுதி முடித்ததும் எழுந்த கணநேர ஆசுவாசத்தை, நிம்மதியைத் திரும்ப உணர்கிறேன். முதல் கதையைப் பொறுத்தவரை அது வெளியாகிப் படித்த முதல் நொடியும் நினைவில் பதிந்திருக்கிறது.

எழுதுவதென்பதே சாஸ்வதமான இந்த அபூர்வ கணங்களுக்காகத்தான்.
இந்த நொடிகள் எல்லாம் காலம் உறைந்த மனவெளியில் நிகழ்கிறவை. எட்டு வயதில் விளக்கணைந்துபோன ஒரு நடு ராத்திரி நேரத்தில் வாசலுக்கு வந்தபோது கையில் கொளுத்திப் பிடித்த லாந்தரோடு வார்ச் செருப்பு ஒலிக்க ஒருத்தன் தெருவில் நடந்துபோய்க் கொண்டிருந்தான். எத்தனையோ வருடம் கழித்து மும்பாய் நாரிமன் பாயிண்ட் அலுவலகத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான லிஃப்டில் தனியாக ஏழாம் மாடிக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தபோது அந்த லாந்தர்க்காரன் வெகு சுவாதீனமாக உள்ளே கடந்துவந்து ஞாபகம் இருக்கா என்று சிரித்தான். லாந்தர்க்காரன் கூடவே காந்தி வாத்தியாரும், கறுத்த, பவுருஷம் பொங்கிப் பிரவகிக்கும் ஒரு ரயில் இஞ்சினும், நகர மறுக்கிற ஒரு கோயில் தேரும் என் டூ பெட்ரூம் தில்லி ஃப்ளாட்டில் நுழைய, ‘தேர்’ எழுதி முடித்தபோது அன்றைக்கு நடுராத்திரி கடந்துவிட்டிருந்தது.

லாந்தர்க்காரனை மட்டுமில்லை, பள்ளிக்கூடத்தில் படித்தபோது, நாராயணியம்மா வீட்டுத் திண்ணையில் குடிபுகுந்த சன்னியாசியை நானும் எட்ட நின்று பார்த்திருக்கிறேன். வீட்டு வாசலில் ஒரு தேரை, சன்னியாசியை வைத்துக்கொண்டு சகஜமாக எப்படி வாழ்க்கை நடத்த முடியும்? இதைப் பற்றி யோசிக்க ஒரு முப்பது வருடம் காத்திருக்க வேண்டி வந்தது. ஆனாலும் அதெல்லாம் ஒன்றைத் தொடர்ந்து ஒன்றாக சங்கிலித் தொடராக நிகழ்ந்தவை. அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.

எமர்ஜென்சி காலத்து மாம்பலம் தெருவில் இன்னொரு இரவு. நான் சென்னை வந்து பாங்க் ஊழியனாக உத்தியோக வாழ்க்கையைத் தொடங்கியிருந்த நேரம். ஊர் ஓய்ந்து தூங்கப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. கடைசிப் பலகையைப் பொருத்தி மூடிக்கொண்டிருந்த மாவுமில் வாசலில் நின்று வயதான ஒருத்தர் ‘ரகுராமா’ என்று மேலே இருண்டு கிடந்த லாட்ஜிங்கைப் பார்த்துச் சத்தமாகக் கூப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார். எத்தனையோ வருடத்துக்கு அப்புறம் நான் மாம்பலம் வாசியாகி வண்டிக்கு பெட்ரோல் போடுவதற்காக நடுப்பகலில் காத்திருந்தபோது அந்த ஸ்தூல சரீர வைஷ்ணவர் ‘ஆழ்வார்’ ஆக மனதின் உள்ளறையில் திரும்பவும் உரக்கச் சத்தம் கொடுக்க ஆரம்பித்திருந்தார்.

மலையாளத்தில் மொழிபெயர்த்த கார்சியா மார்க்வெஸ்ஸின் ‘நூறாண்டுத் தனிமை’யைப் படித்துக்கொண்டு மாம்பலம் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் அடிபம்பு முன்னால் கார்ப்பரேஷன் தண்ணீருக்காக நடுராத்திரியில் காத்திருந்திருக்கிறேன். மேஜிக் ஷோ நடத்த வாய்ப்புத் தரச்சொல்லி, வருடக் கணக்காகச் சளைக்காமல் மந்திரவாதி ஒருவர் எனக்கு போஸ்ட் கார்ட் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். ஏலக்கடை லாலா ‘மேரா ஜூத்தா ஹை ஜப்பானி’ என்று பாடிக்கொண்டு விநியோகித்த நோட்டீசுக்காகப் பின்னால் ஓடியிருக்கிறேன். திரவுபதை அம்மன் கோவில் பொட்டலில் தொடர்ந்து பத்து நாள் சைக்கிள் சவாரி செய்தவனை ஒரு ராத்திரி முழுக்கக் குழிவெட்டிப் புதைத்து அடுத்தநாள் வெளியே எடுக்க, எல்லோருக்கும் அவன் வணக்கம் சொன்னபோது பதில் வணக்கமாக இந்தச் சின்னப் பையனின் கைகளும் உயர்ந்திருக்கின்றன. இவன் தீர்த்தம் தீர்த்தமாக நீராடிக் கொண்டு, ராமேஸ்வரத்தில் வாளியோடு நடக்கிற வழிகாட்டியைப் பின் தொடர்ந்தபோது, மின்சாரம் போன இன்னொரு ராத்திரி. கோவில் யானை பிளிறி இரும்புச் சங்கலியை அசைத்த சத்தமும், சண்டீசுவரர் சந்நிதி தீபத்தில் இலுப்பெண்ணெய் வாடையும், ஈரக்காலில் நறநறவென்று சமுத்திர மணலலும் இன்னும் இழைகிறது - அதையெல்லாம் கதையில் கடத்தி, உருமாற்றிக் கலந்து வார்த்து வைத்து முடிந்தாலும்.

இருபத்தைந்து வருட தாம்பத்தியத்துக்குப் பிறகு விவாகரத்து பெற்று, மகளைப் பிரிந்த சோகத்தை லண்டன் போகும்போதெல்லாம் பகிர்ந்துகொண்ட நண்பர் ஜெஃப் போனமாதம் இன்னொரு கல்யாணம் செய்துகொண்டதாக ஈமெயில் அனுப்பியிருந்தார். அவர் லண்டன் கோபுர வளாகத்தில் காவலராக இல்லை. ஆனால், அந்த 1945-ம் வருட தீபாவளி மலரை நான் படித்திருக்கிறேன். அரண்மனைக்காரர் ஒருத்தர் நூறுரூபாய் கடன் கேட்டு என் அப்பாவுக்கு விண்ணப்பம் அனுப்பியதை நான் தான் கொண்டுவந்து கொடுத்தவரிடமிருந்து வாங்கினேன். அப்பா இருபது ரூபாய் – ரெண்டு அகலமான அந்தக் காலத்துப் பத்து ரூபாய் நோட்டு - எடுத்து மடித்து அதே கவரில் வைத்துக் கொடுத்தனுப்பினார். அந்த அரண்மனைக்காரரின் தம்பி ஒரு மார்கழி விடிகாலையில் சிவன் கோவில் வாசலில் சுருட்டுப் பிடித்தபடி நின்று ஏதோ இரைந்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் டிராயிங் மாஸ்டரிடம் கடியாரத்தைப் பழுது பார்க்கக் கொடுத்தது அவர் இல்லை. சொல்லப்போனால், டிராயிங் மாஸ்டருக்குக் கடியாரம் பழுதுபார்க்கத் தெரியாது. அது சயின்ஸ் வாத்தியார்.

‘அம்பி’ என் அப்பாதான். அவர் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான நிமிடத்தை என்னிடம் ஒரே ஒரு முறை சுருக்கமாகப் பகிர்ந்துகொண்டது அவரைப் பிரிந்து இருந்தபோது நினைவு வரக் கூடுவிட்டுக் கூடு பாய்ந்தேன். ‘நானே எழுதின மாதிரி இருக்குடா. இதெல்லாம் உனக்குச் சொன்னேனா?’ இல்லேப்பா. ஆனா, இது வேறே மாதிரி இருக்க முடியாதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

முதல் கதை ‘வண்டி’ கணையாழியில் பிரசுரமானபோது புதுதில்லியில் இருந்தேன். கரோல்பாக் தமிழ்க்கடை. முன்னிரவு. ஸ்டாண்ட் போட்ட ஸ்கூட்டர். கையில் புகையும் ஃபோர் ஸ்கொயர் சிகரெட். ஸ்கூட்டரில் உட்கார்ந்தபடி பத்திரிகை படித்தபோது. கூட நடந்து வந்த வயதான ஸ்திரீயுடன் ஏதோ வேடிக்கையாகப் பேசிச் சிரித்துக்கொண்டு கடந்துபோன இளம் பஞ்சாபிப் பெண்ணின் முகமும், கனமான செண்ட் வாடையும் இப்போது தூக்கலாக எழுந்து வருகிறது. இந்த இருபத்திரெண்டு வருடத்தில் அவளுடைய முகம் வயதாகி வீர்த்திருக்கலாம். என்னுடையதைப் போல.

செண்ட் வாடை அவளை அலுப்படைய வைத்திருக்கலாம். சிகரெட்டை நான் விட்டொழித்ததுபோல. அவள் இன்னும் அலுப்படையாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம், நடந்து கொண்டிருக்கலாம் அல்லது கதை எழுதிக்கொண்டிருக்கலாம். கற்பனை செய்யச் சுகமாக இருக்கிறது.

எழுதுவது எப்போதுமே அலுப்புத் தட்டாத விஷயம்தான். இந்த சுவாரசியம் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் காலம் முழுக்க, கட்டுவிரியன் பாம்பாகச் சட்டை உரித்துக்கொண்டு நகர்வதில்தான் இருக்கிறது. கதைக் கருவில், சொல்கிற விதத்தில், தொனியில், மொழியில் எந்த முடுக்குச் சந்திலும் சிக்கிவிடாமல் முன்னே போகிற சுதந்திரம் எனக்கு முக்கியமானது. ‘அவருடைய முத்திரை இந்தக் கதையில் அழுத்தமாக விழுந்திருக்கிறது’ என்று யாராவது எதையாவது பற்றிச் சிலாகிக்கும் விமர்சனத்தைப் படித்தால், பிராவிடண்ட் ஃபண்ட் லோன் கிட்டாத சிப்பந்தி அழுத்திக் குத்திய தபால் முத்திரையோடு வந்து விழுகிற சிமிண்டுக் கம்பெனி ஆண்டறிக்கைதான் நினைவுக்கு வருகிறது. இந்த ஆண்டறிக்கைகளுக்கு இலக்கிய அந்தஸ்து கிடைத்துவிடுகிறது என்ற காரணத்துக்காக நானும் சிமெண்ட் கம்பெனி நடத்த முடியாது.

எழுத்தை நான் ஒரு சடங்காகவோ சம்பிரதாயமாகவோ அணுகுவதில்லை. எழுத மனதில் உந்தல் தோன்றும் ஒவ்வொரு முறையும், ஒரு சாவுச்சடங்கு நிர்வாகியாக நான் சீரான உடையணிந்து கண்ணியமான தோரணைகளோடு அதை எதிர்கொள்வதில்லை. அவ்வாறு எதிர்கொள்கிறவர்களை நான் மதிக்கிறேன். கழிவுநீர் அடைப்பு நீக்குதல் போன்ற பொது சுகாதாரத்தை உத்தேசித்த காரியங்களுக்காக அவர்கள் செலவு செய்யவேண்டி வந்தால் நானும் பங்கேற்கிறேன்.

என் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் இன்று காலையில் மூன்று பவுண்ட் முப்பது பென்ஸ் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டார். பழுதுபார்க்கச் செலவு கம்மியாகத்தான் ஆனதாம்.

இரா.முருகன்
நவம்பர் 06, எடின்பரோ.

பின்குறிப்பு

நண்பர்கள் பா.ராகவன், பத்ரி, முத்துராமன், இகாரஸ் பிரகாஷ் ஆகியோருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி. இந்தத் தொகுதியின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் இடைவரிகளாக இவர்கள் எனக்குத் தட்டுப்படுகிறார்கள்.

(என் சிறுகதைகளின் கிட்டத்தட்ட முழுத் தொகுப்பு
கிழக்குப் பதிப்பக வெளியீடு
'இரா.முருகன் கதைகள்'
ஜனவரி 2007
பக்கங்கள் 846)

ப்ரூஃப் ரீடர்

2007-10-21T21:00:00.000+09:00

நல்ல நண்பர்கள். ஆனாலும் வேலைப் பளுவும் பொழுது போய்ப் பொழுது வந்து ஒரே மாதிரியான வேலையும் சேர்ந்து அவர்களை ஒருவழி பண்ணிவிடுகிறது. ப்ரூஃப் ரீடர்களைச் சொல்கிறேன். நான் எழுதுவது பத்திரிகையிலும் புத்தகத்திலும் அவ்வப்போது கூறு மாறிப்போக இந்த நண்பர்களே காரணம்.

ரொம்ப அபூர்வமாகவே ஆச்சரியப்படக் கூடியவன் நான். ஆனால் எழுதுவது புத்தகமாகும்போது, எப்படியோ பக்கத்துக்கு நாலு ஆச்சரியக் குறியாவது இவர்கள் தயவால் நுழைந்துவிடுகிறது. கதையில் வரும் மனிதர்கள், கடவுள், பசுமாடு, கன்றுக்குட்டி, பனைமரம் என்று சகலமானவர்களும், சகலமானவைகளும் நான் சொல்லாமலேயே எதற்காவது ஆச்சரியப்படுவதைப் பார்த்து நான் ஆச்சரியப்பட வேண்டியிருக்கிறது.

'தில்லியில் இருக்கும்போது தினசரி தாபாவில் ரொட்டி சாப்பிட்டேன்' என்று எழுதியிருந்தால், 'தில்லியில் இருக்கும்போது தினசரி தபாலில் ரொட்டி சாப்பிட்டேன்' என்று சர்வ சுதந்திரமாக அதை மாற்றி, என்னுடைய மாஜிக்கல் ரியலிசத்தை அடுத்த தளத்துக்கு எடுத்துப் போகிறார்கள்.

'இத்தாலிய் கால்பந்தாட்டக் குழு கோச் அரிகோ சாச்சி' என்று எழுதினால், 'இத்தாலிய கால்பந்தாட்டக் குழு கோச் அரிகேச சாட்சி' என்று அந்த இத்தாலியருக்கு ஹரிகேச, ரிஷிகேச தீட்சை அளித்துத் மோனத் தவமிருக்க வைத்துவிடுகிறார்கள்.

பழைய கதை எல்லாவற்றிலும் யாராவது பேசுவது " " என்று கொட்டேஷன் மார்க்குகளோடு எழுதும் வழக்கம் இருந்தது. கதைக்கு நடுவில் கதாபாத்திரம் மனதில் ஏதாவ்து நினைத்தால் ' ' என்று சிங்கிள் கோட் வரும். இப்போது ப்ரூப் ரீடர்கள் டபிள் கோட்டை எல்லாம் சிங்கிள்கோட்டாக மாற்றிவிடுவதால், பேச்சு, அந்தரங்க நினைப்பு என்ற பேதமே இல்லாமல் எல்லாரும் எல்லோருக்கும் தெரிய நினைக்கிறார்கள்; பேசுகிறார்கள். இந்தத் தொல்லைக்குப் பயந்தே கொட்டேஷன் மார்க் இல்லாமலேயே எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இதை எல்லாம் என் ப்ரூப் ரீடர் நண்பர் ஒருத்தரிடம் சொல்லி மூக்கால் அழுதுகொண்டிருந்தபோது அவர் சிங்கிள் கொட்டேஷனில் சொன்னார் -
எங்க மேலேயே குத்தம் சொன்னா எப்படி சார்? எழுத்தாளர்கள் எழுதறது மட்டும் சரியா?

அவர் ஒரு இலக்கியப் பத்திரிகைத் தொகுப்பை எடுத்துக் காட்டினார். பிறமொழிக் கதை ஒன்றை எழுத்தாள நண்பர் ஒருத்தர் மொழிபெயர்த்திருந்ததில் ஒரு வரி கண்ணில் பட்டது -

என் தம்பி தாமுவுக்கு இனிப்பு மாமிசம் கொடுத்தான்.

மாமிசத்தில் ஏது இனிப்பு? நான் தலையைச் சொறிந்தேன். சட்டென்று பிடிபட்டது. வேற்று மொழியிலிருந்து ஆங்கிலம் வழியாகத் தமிழாக்கியதில் தான் சிக்கல் - 'My brother gave Dhamu sweetmeats' !! (இந்த ஆச்சரியக் குறிகளை நான் தான் போட்டேன்).

எடின்பரோ குறிப்புகள் - 19

2006-06-18T20:22:00.000+09:00

இங்கிலாந்தில் கோடை காலம் தொடங்கிவிட்டது. ஓவர்கோட், கம்பளிக் கோட்டு, ஸ்வெட்டர் இத்யாதிகளுக்கு இப்போதைக்குப் பிரியாவிடை கொடுத்துப் பரணிலே ஏற்றிவிட்டு, டீ ஷர்ட்டோடும், பெர்மூடாவோடும் பிரின்சஸ் தெருவில் சனிக்கிழமை மதியக் கூட்டம் அலைமோதுகிறது.

எல்லா டீ ஷர்ட்டிலும் கிட்டத்தட்ட ஒரே வாசகம் - ‘எனக்குப் பிடித்த அணி, இங்கிலாந்தை எதிர்த்து விளையாடும் அணி’.

உலகக் கோப்பை கால்பந்தாட்டத்தில் இங்கிலாந்து கடந்த வியாழக்கிழமை டிரினிடாட் - டுபாகோ அணியை எதிர்த்து விளையாடி இரண்டு - பூஜ்யம் கோல் கணக்கில் வெற்றி பெற்றது ஏற்படுத்திய ஏமாற்றத்தை, பியர் கடை ஸ்டூலில் உட்கார்ந்து குடித்து விவாதித்து முடித்து ஸ்காட்லாந்து சகித்துக் கொண்டாகிவிட்டது.

டேவிட் பெக்கம் ரைட் பாக்வேர்டாக பின்வரிசைக்கு இடப்பெயர்ந்து ஜாக்கிரதையாகத் தடுத்தாட உத்தேசித்தாலும், வரும் செவ்வாய்க்கிழமை நடக்கும் அடுத்த ஆட்டத்தில் இங்கிலாந்தின் முதுகில் ஸ்வீடன்காரர்கள் டின் கட்டிவிடுவார்கள்; அதோடு இந்தப் பசங்க ஆட்டம் க்ளோஸ் என்று தற்போதைய விவாதம் பிரின்சஸ் தெரு முனை, தோட்ட பெஞ்சுகளில் உற்சாகமாகத் தொடர்கிறது.

மாசேதுங்க் தாராள மனசோடு கைகாட்டிய ஆயிரம் மலர்களோடு கொசுறாக இன்னும் இருபது முப்பது பூ வகைகள் எல்லா நிறத்திலும் பூத்துக் குலுங்கி எடின்பரோ கோட்டைப் பகுதியை வண்ணக் களஞ்சியமாக்கியிருக்கும் நேர்த்தியை ரசிக்க நேரமில்லாமல், குரேஷியாவை எதிர்த்து பிரேசில் ஆட்டக்காரரன் காகா போட்ட அற்புதமான கோலை ஒருத்தன் செடிகொடிகளுக்கு நடுவே பசும்புல்லை மிதித்துத் துவைத்தபடி நிகழ்த்திக் காட்டிக்கொண்டிருக்கிறான்.

ரொனால்டோ, ரொனால்டின்ஹோ யாரும் இந்த வருடம் ஹீரோ இல்லை, இது காகா வருடம் என்று ஒரு சின்ன மஞ்சள் பூவைத் துடிக்கத் துடிக்கக் கிள்ளி எடுத்து இதழ் இதழாக வாயில் வைத்துக் கிழித்துத் துப்பியபடி இன்னொருத்தன் உற்ச்காகமாக குரலை உயர்த்துகிறான்.

உலகக் கோப்பை எப்போ முடியும் என்று கேட்டபடி மிச்ச மலர்கள் காற்றில் ஆடிக் கொண்டிருக்கின்றன.
888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

பிரின்சஸ் தெரு ராயல் ஸ்காட்டிஷ் அகாதமி வாசலில் பெரிய சைஸ் கன்னட சினிமா பேனர் தட்டுப்பட்டபோது மூக்குக் கண்ணாடியை மாற்ற வேளை வந்துவிட்டது என்றுதான் முதலில் தோன்றியது.

ஆனாலும் சந்தேகம் நிவர்த்தியாகாமல் இன்னும் அருகில் போய்ப் பார்க்க, அது பேனர் தான். பெரிய சைஸ் தான். கன்னடமே தான்.

பேனரில் நூறு வருடத்துக்கு முந்தைய கெட்-அப்பில் ஆணும் பெண்ணுமாக இரண்டு பேர் - முகமும் கழுத்தும் மட்டும். தலைக்கு மேல் நீளமாகப் பேனரின் இந்தக் கோடியிலிருந்து அந்தக் கோடிவரை நெளியும் கன்னட எழுத்துக்கள். இரண்டு முகத்திலும் கண் இமைகளுக்குக் கீழே ஓட்டை. ஓட்டை வழியாகப் பின்னால் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் யாருக்கோ சொந்தமான இரண்டு ஜோடி நிஜக் கண்களும் பார்வையில் படுகின்றன. சர்ரியலிசச் சாயலைப் பூசிக்கொண்டு ஒரு சாயங்கால நேரம் மெல்ல நகர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிற உணர்ச்சி.

ராயல் ஸ்காட்டிஷ் அகாதமிக்குள் படியேறும்போது பேனருக்குப் பின்னால் கட்டிய சாரத்தில் இன்னொரு வெள்ளைக்கார ஜோடி ஜாக்கிரதையாகக் குதித்தேறி, மரப்பலகையில் செதுக்கியிருந்த ஓட்டைகளுக்குள் கண் வைத்துப் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தது.

அகதாமியில் இந்த வாரம் ஸ்காட்டிஷ் கலைஞர்கள் மன்றத்தின் (சொசைட்டி ஓஃப் ஸ்காட்டிஷ் ஆர்ட்டிஸ்ட்) 109-வது வருடக் கண்காட்சி தொடங்கியிருக்கிறது. நூற்றொன்பது வருடமாக விடாமல் கலைக் கண்காட்சி நடத்தும் இந்தக் கலைஞர் பேரவையை இந்த ஒரு சாதனைக்காகவே எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.

நுழைவுச் சீட்டோடு காட்சி அட்டவணையையும் விலை கொடுத்து வாங்கிக்கொண்டு புரட்ட, இந்த ஆண்டுக் கண்காட்சியில் சிறப்பம்சம் - இந்தியக் கலைஞர்களின் பங்களிப்பு.

கொல்கத்தா ரொபீந்த்ர பாரதி பல்கலைக் கழகக் கலை வரலாற்றுப் பேராசிரியரும் நீர் வண்ண ஓவியவருமான சோஹினி தார், mixed media படைப்புகளில் சாதனை படைக்கும் கவிதா ஜெய்ஸ்வால், களிமண் பிரதிமைகள் மற்றும் ப்ரிண்ட் மேக்கிங், புகைப்படக்கலைஞரான சென்னை நாகசாமி ராமச்சந்திரன், இன்னொரு சென்னை ஓவியரான ரவிசங்கர் ஆகியோரின் படைப்புகள் இந்த ஆண்டு ஸ்காட்லாந்து கலைக் கண்காட்சியில் இடம் பெற்றுக் கவனத்தை ஈர்த்து வருகின்றன.

முக்கியமாக திருவல்லிக்கேணி ஓவியரான ரவிசங்கரின் செறிவும் அடர்த்தியும் கொண்ட பேனா - மசி ஓவியங்கள் பற்றிக் குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும். கொஞ்சம் இந்திய மரபு ஓவியச் சாயலோடு இவர் வரைந்து காட்சிக்கு வைத்திருக்கும் இரண்டு ஓவியங்களுமே ஸ்காட்லாந்து பற்றியவை.

ஸ்காட்லாந்தின் தேசிய உடையான கில்ட் அணிந்தவன் குதிரையில் ஆரோகணித்திருக்கும் I had my heart set on the dark horse ஓவியத்தின் கருப்பு வெளுப்பு உருவாக்கும் eerie சூழல், குதிரையின் உடல், ஆரோகணித்திருப்பவனின் முகம் இவற்றின் பரப்பில் இயைந்தும் அல்லாமலும் நுணுக்கமாக நிரப்பப்பட்ட visual தகவல் செறிவால் கூடுதலாக தீவிரமடைகிறது. ஸ்காட்லாந்தின் தேசிய நாதசுவரமான பேக்-பைப் வாசிக்கும் கலைஞனைச் சித்தரிக்கும் Bagpipes wrapped around my memories ஓவியத்தில் வாத்தியக் கலைஞனைச் சுற்றிக் குழல் போல வளைந்து நெருக்கும் வளையங்களில் ஒன்று முதுகுக்குப் பின்னாலிருந்து பாம்புத் தலையாக எட்டிப் பார்க்கிறது.

பாரம்பரிய உடையான கில்ட்டின் மேல் சட்டைப்பையில் லா கோஸ்ட்டே உடை தயாரிப்பாளரின் முத்திரை எழுதியிருந்த நினைவு.

வாசலில் வைத்திருக்கும் கன்னட பேனர்? பெங்களூரில் பேனர் ஆர்ட்டிஸ்டாக எத்தனையோ கன்னட, இந்தி, தமிழ்ப் படங்களுக்கு பேனர் எழுதிய மூர்த்தி முத்து, லாசர் என்ற கலைஞர்களின் ஒத்துழைப்போடு, எடின்பரோ சிற்பக் கலைஞர் ஏனியஸ் வைல்டர் உருவாக்கியது. எட்வர்ட் ஸ்டூவர்ட் சார்லஸ், ப்ளோரா மக்டொனால்ட் என்ற நூறு வருடத்துக்கு முற்பட்ட ஸ்காட்லாந்துப் பிரபுவும் சீமாட்டியும் இடம் பெறும் இந்த பேனர், ‘To see ourselves as others see us’ என்ற கவிஞர் ராபர்ட் ப்ரவுனின் கவிதை வரிகளுக்கு உயிர் கொடுப்பது. பேனரின் கண் துவாரங்கள் வழியாகப் பின்னாலிருந்து உலகத்தைப் பார்க்கும்போது, ‘பார்வையாளர்கள் - காட்சிப் பொருள் இரண்டும் கலந்த தற்கால உலகளாவிய கலாச்சாரம் சார்ந்த அடையாளத்தை அடையும் அனுபவம் கிட்டுவதாக’ கண்காட்சியின் காட்சிப் பட்டியல் அறிவிக்கிறது.

‘காட்சியும் நானே, காண்பதும் நானே’.
8888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

அண்மையில் காலமான எடின்பரோ எழுத்துக்காரியும் பின் நவீனத்துவத்துவப் படைப்பாக்கத்தின் முக்கியமான முன்னோடியுமான மூரியல் ஸ்பார்க் பற்றி இந்தப் பகுதியில் சில வாரங்கள் முன்னால் குறிப்பிட்டிருந்தது நினைவிருக்கலாம்.

ஸ்பார்க்கின் புகழ்பெற்ற நாவலான The Prime of Miss Jean Brodie (பெங்குவின் வெளியீடு) படிக்கக் கிடைத்தது.

நிஜவாழ்க்கை, அதைச் சார்ந்தும், விலகிப் படர்ந்தும் பந்தலிட்டுப் போகும் புனைவு என்று நகரும் நாவல் 1930-களின் ஆரம்பத்தில் எடின்பரோ நகரப் பெண்கள் பள்ளியைக் களமாகக் கொண்டது. மிஸ் ப்ராடி என்ற ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியை கல்வி, அறிவுத் தேடல், இவற்றோடு வாழ்க்கையின் தொடர்பு பற்றிய மரபான சிந்தனைகளோடு வேறுபட்டவள். இவளுடைய வகுப்பு மாணவி ஒருத்தியின் பார்வையில் கதை சொல்லப்படுகிறது.

கதை நடைபெறும் கிட்டத்தட்ட முப்பது வருட காலத்தை வளைத்து நெகிழ்த்திச் குறுக்கி கதையாடலோடு சிரமமில்லாமல் கலக்க வைக்கும் முயற்சியில் மூரியல் ஸ்பார்க் பெற்றிருக்கும் வெற்றி அசாதாரணமானது. ‘முப்பது வருடம் கழித்து ஹோட்டல் தீ விபத்தில் இறக்கப் போகிற மேரி வகுப்பில் டீச்சரைப் பார்த்துக் கேட்டாள்’ என்று சகஜமான ஆரம்பிக்கும் வாக்கியங்கள். இந்த foretelling-ல் குறித்த எதிர்காலம் அடுத்த வாக்கியத்தில் நிகழ்காலமாகிறது.

அங்கே இருந்து flash-back-ல் ஒரு பத்து வருடம் பின்னால் போய் ஒரு விவரிப்பு. அது வளைந்து திரும்பி அடுத்த வாக்கியத்தில் வகுப்பில் மேரியோடு டீச்சருக்கு முன்னால் மறுபடியும் பாடம் கேட்க உட்கார்ந்து விடுகிறது.

இந்த மாணவிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தனித்தன்மை. டீச்சருக்கு அவளுடையது. மாணவிகள் டீச்சர் கோடிகாட்டிய அவளுடைய பழைய கால அனுபவங்களைத் தங்கள் கற்பனையால் முழுமைப்படுத்த முற்படுகிறார்கள். அதை எல்லோருடைய நிகழ்கால அனுபவங்களும், அவை ஏற்படுத்தும் புதிய கற்பனைகளும் பாதித்துக் கொண்டிருக்க, எல்லாமே காலத்தோடு நகர்ந்து மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது.

ஒரு சின்னக் குழப்பம் கூட ஏற்படுத்தாமல் பக்கங்கள் நகர, விறுவிறுவென்று நாவல் பாய்ந்து, சட்டென்று முடியும்போது மூரியல் ஸ்பார்க்கின் படைப்பாற்றல் ஏற்படுத்திய பிரமிப்பு இன்னும் அடங்கிய பாடில்லை.

புதிய சிந்தனைகளோடும் படைப்பாக்கம் குறித்த உற்சாகத்தோடும் உலக இலக்கியப் போக்குகளை உள்வாங்கி மாற்றி, படர்த்தி, ஆழப்படுத்தி முன்னெடுத்துச் செல்லும் இம்மாதிரிப் படைப்புகள் எல்லா மொழிகளிலும் அவற்றுக்கு உரிய கவனிப்பையும், வரவேற்பையும் பெற்றிருக்கின்றன - தமிழைத் தவிர.

எடின்பரோ குறிப்புகள் - 18

2006-06-12T01:07:00.000+09:00

முதல் ஆட்டத்தில் 1 - 0 goal கணக்கில் வெற்றி பெற்று ஒரு வழியாக இங்கிலாந்து உலகக் கோப்பை கால்பந்தாட்டத்துக்குள் நுழைந்திருக்கிறது. ஆட்டம் ஆரம்பித்து ஐம்பத்தைந்தாம் நிமிடம் விழுந்த கோல் எதிர்பார்த்தபடி டேவிட் பெக்கமோ, இந்த ஆண்டின் புதிய கண்டுபிடிப்பான ஆறு அடி ஏழு அங்குல உயர ஆட்டக்காரர் பீட்டர் கிரவுச்சோ போடாதது. மான்சஸ்டர் யுனைடட் குழுவின் நட்சத்திர ஆட்டக்காரரான வெயின் ரூனிக்குக் காலில் அடிபட்டதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அவரை ஜபர்தஸ்தாக ஆட்டக் களத்தில் இறக்கிய இங்கிலாந்து கோச் ஸ்வென் எரிக்ஸன் எதிர்பார்த்தபடி ரூனியும் போடாதது. ஜெர்மனி ப்ராங்பர்ட் பந்துகளி மைதானத்தில் ஐம்பதாயிரம் ரசிகர்களும், டெலிவிஷன், ப்ராட்பேண்ட் இண்டர்நெட் மூலம் உலகம் முழுக்க எத்தனையோ கோடி ரசிகப் பெருமக்களும் கண்டு களித்தபடி இருக்க, இந்த எக்ஸ்ட்ரா ஸ்பெஷல் வெற்றி கோலைப் போட்டது இங்கிலாந்தை எதிர்த்து விளையாடிய பராகுவே நாட்டுக்காரரான கார்லோஸ் காம்மரா.

பெக்கம் முப்பத்தைந்து கஜ தூரத்திலிருந்து உதைத்து விட்ட ஃப்ரீ கிக்கைத் தலையால் முட்டி காம்மரா அனுப்பியது சொந்த அணியான பராகுவேயின் கோல்போஸ்டுக்கு. அத்ரயே உள்ளூ. அப்புறம் மருந்துக்குக் கூட யாரும் கோல் போடாததால், இங்கிலாந்து மகத்தான வெற்றி.

எடின்பரோவிலும் ஸ்காட்லாந்தின் மற்றப் பகுதிகளிலும் பெருத்த ஏமாற்றம் நிலவுகிறது. இங்கே இருக்கப்பட்ட எல்லா வயதுக்கார கால்பந்தாட்ட ரசிகர், அ-ரசிகர்களும் ஒரு பத்து பதினைந்து நாளாக பராகுவே நாட்டுக் கொடிகளை வாங்கி ஸ்டாக் செய்து வைத்திருந்தார்கள். பராகுவே ஜெயித்து அந்த வெற்றியை விடிய விடியக் கொண்டாடப் போட்ட திட்டமெல்லாம் தவிடுபொடியாக, இங்கிலாந்துக்கு வெற்றி.

எடின்பரோ மற்றும் இதர ஸ்காட்லாந்து பிரதேசங்கள் இங்கிலாந்தின் பகுதியில்லையா என்று யாராவது கேட்டால் ஆமா-இல்லை. ஸ்காட்லாந்து இன்னும் இங்கிலாந்தில் தான் இருக்கிறது.

ஸ்காட்லாந்துக்காரர்களின் முன்னூறு வருட இங்கிலாந்து வெறுப்பும் அதேபோல் இன்னும் தணியாமல் சதா அடக்கி வாசிக்கப்பட்டபடிதான் இருக்கிறது. உலகக் கோப்பை கால்பந்தாட்டம் போன்ற முக்கியமான தருணங்களில் ‘எழவெடுத்த இங்கிலாந்து தோற்கட்டும்’ என்று ஒட்டுமொத்தமாக ஸ்காட்லாந்தின் குரல் ஓங்கி ஒலிப்பது லண்டன் வரை கேட்கும்.

இவ்வளவுக்கும் ஸ்காட்லாந்துக்குக் கிட்டத்தட்ட இன்னொரு நாடு போல் அந்தஸ்தைத்தான் இங்கிலாந்து அளித்துக் கவுரவித்திருக்கிறது. மாநிலத் தலைநகர் எடின்பரோவில் கூடுவது சட்டப் பேரவை இல்லை. ஸ்காட்லாந்து நாடாளுமன்றம். இது தவிர ஸ்காட்லாந்துக்குத் தனியாக கரன்சி நோட்டு அடித்துக் கொள்ள உரிமை உண்டு. எலிசபெத் மகாராணிக்குப் பதிலாக வால்டர் ஸ்காட் படம் போட்ட ஐந்து, பத்து, இருபது பவுண்ட் கரன்சி நோட்டுகள் இங்கே பரவலாகப் புழங்குகிறவை. இங்கிலாந்திலும் இவை செல்லுபடியாகும். லண்டன் டாக்சி டிரைவர்களிடம் ஸ்காட்லாந்து பணத்தை நீட்டினால் ஒரு வினாடி சங்கடம் முகத்தில் தெரிய, கடனே என்று வாங்கிச் சட்டைப் பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டு டிப்ஸ் கூட எதிர்பார்க்காமல் வண்டியைக் கிளப்பி விடுவார்கள். அவ்வளவு அந்நியோன்னியம் நாட்டின் இரண்டு பகுதிகளுக்கும்.

ஸ்காட்லாந்துக்குக் கரன்சி அச்சடிக்க மட்டும் உரிமை இல்லை. உலகக் கோப்பை கால்பந்தாட்டத்துக்கு ஸ்காட்லாந்து அணியை அனுப்பி வைக்கவும் சகல உரிமையும் உண்டு. 1978 உலகக் கோப்பை சமயத்தில் இங்கிலாந்து அணி நுழைவுக்குத் தகுதியில்லாமல் போக, ஸ்காட்லாந்து அணி தேர்வு பெற்று ஆட்ட பாட்டத்தோடு கிளம்பிப்போனதாக உள்ளூர்ப் பெரிசுகள் நினைவு கூர்கிறார்கள். கோப்பையை வென்று வரப்போகிறார்கள் என்று ஏகப்பட்ட நம்பிக்கையோடு ஸ்காட்லாந்தில் விசேஷ தபால்தலை எல்லாம் அச்சடித்து (இதுக்கும் உரிமை உண்டு) தயாராக வைத்திருக்க, போன அணி முதல் ஆட்டத்திலேயே மண்ணைக் கவ்வி ஓசைப்படாமல் திரும்ப வந்து சேர்ந்தது இன்னொரு தனிக்கதையாக்கும்.

ஆக, இந்த வருட உலகக் கோப்பை முதல் ஆட்டத்தில் இங்கிலாந்து ஜெயித்தால் என்ன? எடின்பரோவில் அச்சாகும் உள்ளூர்ப் பத்திரிகைகள் பரபரப்பாக டிரினிடாட் - டுபாக்கோ நாட்டு கால்பந்தாட்ட வீரர்களைப் பற்றிய நுணுக்கமான தகவல்களையும் படங்களையும் வாங்கிப் போட்டு அடுத்த பரபரப்பை ஆரம்பித்து விட்டார்கள். வரும் வியாழக்கிழமை ஜெர்மனி ந்யூரம்பர்க் நகரில், இங்கிலாந்து அடுத்த மேட்ச் விளையாடப் போவது டிரினிடாட் - டுபாக்கோ அணியை எதிர்த்து.

கமான் இங்க்லா..சாரி, கமான் ட்ரினிடாட் டுபாகோ. நோ ஓன் கோல்ஸ் ப்ளீஸ்.
8888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

வியாபாரம் நஷ்டத்தில் முடிந்தோ அல்லது வேறு காரணத்துக்காகவோ இழுத்து மூடப்படும் கடைகளைக் கட்டுக்கடை என்று சொல்கிற பழைய வழக்கம் நினைவுக்கு வருகிறது. புதுசாக வாங்கி வந்த துணி சாயம் போனால், கட்டுக்கடைத் துணியைத் தலையிலே கட்டிட்டான் என்று பெரியவர்கள் சொல்லிக் கேட்டு கட்டுக்கடை பற்றி மனதில் இருந்த இளக்காரமான நினைப்பு, புத்தக விஷயத்தில் தலைகீழாக மாறி விட்டது.

எடின்பரோவில் ஷட்டரை இறக்கிய ஒரு புத்தகக் கடையில் வெறும் மூணு பவுண்டுக்குக் கிடைத்த பொக்கிஷங்கள் - சாம்யுவெல் பெக்கெட்டின் ‘காடோவுக்காகக் காத்திருத்தல்’ (Waiting for Godot), ஹெரால்ட் பிண்டரின் ‘பிறந்த நாள் விருந்து’ (The Birthday Party), நவீன ஐரீஷ் கவிதைத் தொகுப்பு, எடின்பரோ பவுண்டன்பிரிட்ஜ் பகுதியின் மைக்ரோ-ஹிஸ்டரி வரலாறு.

‘காடோவுக்காகக் காத்திருத்தல்’ cult status எட்டிய நாடகத்தின் பிரதி. இரண்டே இரண்டு காட்சிகள். மொத்தமே ஐந்து கதாபாத்திரங்கள். அதில் ரெண்டுபேர் திருவாளர் காடோ என்றவரின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கும் கிட்டத்தட்டப் பஞ்சைப் பராரிகளான நபர்கள். அப்புறம் வேலைக்காரனைச் சந்தையில் விற்கக் கயிறு கட்டி அழைத்துப் போகும் ஒருத்தன், சதா பெட்டியைச் சுமந்தபடி நிற்கும் அந்த வேலைக்காரன். தவிர ‘காடோ ஐயா நாளைக்கு வர்றதாச் சொல்லச் சொன்னார்’ என்று அறிவித்துப் போகிற பையன். அவ்வளவுதான்.

காடோவுக்காகக் காத்திருப்பவர்கள் யார்? காத்திருக்கக் காரணம் என்ன? காடோ நாளைக்கு வருவார் என்று சொல்லிப் போகிற பையன் அவருடைய செம்மறியாடுகளை மேய்க்கிறவன். அவனுடைய சகோதரன் காடோவின் வெள்ளாடுகளை மேய்க்கிறவன். இவர்கள் ‘நல்ல மேய்ப்பர்களின்’ உருவகமா? காடோ யார், கடவுளா? காடோவுக்காகக் காத்திருத்தல் எக்சிஸ்டென்சியலிசப் படைப்பா? இதையெல்லாம் பற்றி ஐம்பத்து மூன்று வருடமாக நடக்கும் தர்க்கம் இன்னும் ஓய்ந்தபடியாக இல்லை.

ஒருத்தரின் ஷூவைக் கழற்ற இன்னொருவர் உதவி செய்து குப்புற விழுவது, தற்கொலை செய்து கொள்ளக் கயிறு கிடைக்காமல் பைஜாமா நாடாவை உருவ, உடுப்பு அவிழ்ந்து விழுவது என்று பொதுவாக ஸ்லாப்ஸ்டிக் காமெடி தளத்தில் இயங்கும் இந்த நாடகம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் - படித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, கண்கட்டு வித்தை போல் அந்த வடிவத்தின் விளிம்புகளை எவ்விக் கடந்து உயர்கிறது. காடோவின் வரவுக்குக்காகக் காத்திருக்கும் இரண்டு பேரும் தொப்பி மாற்றிக் கொள்வதை லாரல்-ஹார்டி செய்கை ரக வர்ணணையாகச் சளைக்காமல் சொல்லும் பெக்கட் சட்டென்று ஒற்றை வரி வசனங்களாக அவர்களைப் பேசவிடும்போது ஏற்படும் அழுத்தம் அசாதாரணமானது.

நபர் 1(எஸ்ட்ரகன்) - செத்துப் போனவங்களோட குரலுங்க

நபர் 2(விளாடிமிர்) - எல்லாரும் ஒரே நேரத்தில் பேசறாங்க.

எஸ்ட்ரகன் - சலசலன்னு பேசறாங்க.

விளாடிமிர் - என்ன சொல்றாங்க?

எஸ்ட்ரகன் - அவங்க இருந்ததைப் பத்தி

விளாடிமிர் - உசிரோட இருந்தது போதாது அவங்களுக்கு

எஸ்ட்ரகன் - அதைப் பத்திப் பேசணுமாம்

விளாடிமிர் - செத்துப் போனது போதாது அவங்களுக்கு.

எஸ்ட்ரகன் - பத்தாதாம்.

ஆட்டன்பரோவின் படத்தில் காந்தியாக நடித்து ஆஸ்கர் விருது வாங்கிய சர் பென் கிங்க்ஸ்லி உட்பட எத்தனையோ தரமான நடிகர்கள் காடோவுக்காகக் காத்திருத்தல் நாடகத்தின் பாத்திரமாக மேடையேறியிருக்கிறார்கள். சாம்யுவெல் பெக்கட்டின் நூற்றாண்டு கொண்டாடப்படும் இந்த நேரத்தில் நாடகம் இன்னும் தீவிரமாக இங்கிலாந்தில் அரங்கேற்றப்பட்டு வருகிறது. பார்க்க வேண்டாம்.

படித்தாலே தீவிரமான வாசக அனுபவத்தை ஏற்படுத்தும் நாடகம் இது.
மற்ற கட்டுக்கடைப் புத்தகங்கள் பற்றி சாவகாசமாக.
888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

போன நூற்றாண்டுக் கவிஞர் வால்ட்டர் த லாமேர் பற்றிப் படிக்க நேர்ந்தது.

ஓங்கி உயர்ந்த
குதிரைகளின் குளம்படிச் சத்தம்
தேய்ந்து மறைய
பின்னோக்கிப் பொங்கி நகரும்
மவுனம்

போன்ற வரிகளின் சொந்தக்காரரான இந்தக் கவிஞரின் தகப்பனார் 1827-ல் லண்டனில் பேங்க் ஓஃப் இங்கிலாந்தில் வேலை பார்த்தாராம். லண்டன் புறநகர்ப் பகுதியில் குடியிருந்த இவர் தினசரி குதிரை சவாரி செய்து அலுவலகம் போனவர்.

த லாமேரின் கவிதையை விட்டுவிட்டு மனம் அவருடைய தகப்பனாரின் குதிரையோடு தறிகெட்டு ஓடுகிறது. இந்தக் காலத்தில் புற நகரில் வசிப்பவர்கள் மோட்டார் சைக்கிள், ஸ்கூட்டரில் ஆப்பீஸ் போவதுபோல, அந்தக் காலத்தில் குதிரை சவாரி. பேங்க் ஓஃப் இங்கிலால்ந்து கட்டிடத்தில் குதிரை பார்க்கிங்க் இருந்ததா?

அடுத்தமுறை லண்டன் ஊசிநூல் தெருப்பக்கம் போகும்போது கட்டிடத்தைக் கவனித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

எடின்பரோ குறிப்புகள் - 17

2006-05-29T01:07:00.000+09:00

‘விழுந்தால் வீட்டுக்கு. விழாவிட்டால் நாட்டுக்கு’. இது பல வருடம் முன்னால் தமிழக அரசு லாட்டரியை அறிமுகப்படுத்தியபோது செய்த விளம்பரம். எப்படியோ இதைத் தேடிப்பிடித்து அறிந்துகொண்டு அட்சர சுத்தமாகக் கடைப்பிடிக்கும் இங்கிலாந்து அரசு, வெற்றிகரமாக லாட்டரிச் சீட்டு விற்றுக் குலுக்கல் நடத்துகிறது. லாட்டரி விழுகிற அதிர்ஷ்டசாலிகளுக்கு வருமானவரியாகச் சல்லிக்காசுகூடப் பிடித்துக்கொள்ளாமல் அறிவித்த முழுத்தொகையையும் பம்பர் பரிசாகக் கொடுக்கிறது, மிச்சப் பணத்தை வைத்து நாட்டில் கலையையும் வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

எடின்பரோ நேஷனல் ஆர்ட் காலரி, லண்டன் டேட் மியூசியம், லிவர்பூல் மியூசியம் என்று இங்கிலாந்து முழுக்க ஓவியக் கூடங்களில் காட்சிக்கு வைக்கப்படுகிற பிரபலமான ஓவியங்களும் சிற்பங்களும் பெரும்பாலும், லாட்டரி வருமானத்தில் வாங்கப்பட்டவைதான். எடின்பரோ ராயல் ஸ்காட்டிஷ் அகாடமியில் அவ்வப்போது நடக்கும் கண்காட்சிகள், கலைச் சொற்பொழிவுகள், ஒரு ஓவியக் கூடத்திலிருந்து இன்னொன்றுக்குப் போக இலவச பஸ் சேவை எல்லாம் லாட்டரிக் காசுதான். பரிசுச் சீட்டு வசூலை வைத்துத்தான் அரசு ஆதரவில் கவிஞர்கள் பேரவை வருடாவருடம் எடின்பரோ கவிதைத் திருவிழாவும், கோடைகாலக் கலைவிழாவும் நடைபெறுகின்றன.

இங்கிலாந்து படைப்பாளிகள் எலிசபெத் மகாராணிக்கும் டோனி ப்ளேருக்கும் ஒப்புக்காக ஒரு தாங்க் யூ கூடச் சொல்லாவிட்டாலும், லோட்டோ லாட்டரிச் சீட்டுக்கு தலா ஒரு படைப்பையாவது சமர்ப்பணம் செய்யலாம்.

இந்தச் சிந்தனையோடு எடின்பரோ பெல்ஃபோர்ட் வீதியில் ஸ்காட்டிஷ் நேஷனல் காலரி ஓஃப் மாடர்ன் ஆர்ட்ஸ் கட்டிடத்துக்குள் ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியம் நுழைந்தானது.

நுழையவே வேண்டாம். சும்மா வெளியில் நின்று நாள் முழுக்கப் பார்த்துக்கொண்டே நிற்கலாம். அப்படி ஒரு பசுமை கொழிக்கும் பரந்து விரிந்த பிரம்மாண்டமான புல்தரையை இந்த ஓவியக் கூடத்துக்கு முன்னால் இயற்கை ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. எடின்பரோவிலோ லண்டனிலோ இருக்கப்பட்ட எந்தக் கட்டடத்தின் முன்வசத்துப் புல்லாந்தரையும் இந்த lawnக்கு உறைபோடக் காணாது.

இந்தக் கட்டிடமும், இதன் எதிரிலேயே இருக்கும் இன்னொரு பெரிய ஓவியக் கூடமான டீன் காலரியும் இந்த ஒன்பது மாதத்தில் எத்தனையோ முறை படியேறி வலம் வந்தவைதான். குடியிருக்கும் தோப்புத்தெருவிலிருந்து ஒரு பத்து நிமிட நடை என்பதால் நினைத்த மாத்திரத்தில் இங்கே போய்ச் சேர வசதி செய்த ஆண்டவனுக்கு ஒரு கூடுதல் ஸ்தோத்ரம்.

இரண்டு ஓவியக் கூடங்களிலும் ஒவ்வொரு தடவை வலம் வரும்போதும் Dada, surrealism, cubism, impressionism, expressionism, futurism, art nouve, post modernism என்று நவீன ஓவியத்தின் ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாக உணர்ந்து அனுபவிக்க வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது.

பிகாஸோவின் தொடக்ககால க்யூபிச ஓவியங்களையும், சால்வடார் டாலியின் ஹோலோகாஸ்ட் போன்ற சர்ரியலிச ஓவியங்களையும், இன்னும் மாட்டிஸே, லேகர், பிரேக், போனர்த், டெரய்ன், எடுவர்டோ பாவ்லோசி என்று நவீன ஓவியத்தின் முகமுத்திரைகளான கலைஞர்களின் படைப்புகளையும் இந்த இரண்டு ஓவியக் கூடங்களிலும் எவ்வளவு நேரம், எத்தனை தடவை பார்த்தாலும் அலுக்காது. கிட்டத்தட்ட ஐயாயிரம் படைப்புகள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

லாட்டரிச் சீட்டு விற்ற பணம் இப்படி உபயோகமாகும் என்று தெரிந்தால், தமிழ்நாட்டில் தினசரி குலுக்கலுக்கு ஆதரவுப் பிரச்சாரம் செய்ய இதோ இப்போதே புறப்படத் தயார்.

பரிசுச் சீட்டு விற்பனை தவிர இன்னொரு சுவாரசியமான முறையிலும் ஓவியக் கூடங்களுக்குக் கலைநயம் மிகுந்த படைப்புகள் வந்து சேர்கின்றன.

பெரிய பிரபுத்துவக் குடும்பங்கள் வாரிசு வரி, வருமான வரி முழுமையாகக் கட்ட முடியாமல் போனால், குடும்பச் சொத்தாகச் சேர்த்து வைத்த சிறப்பான ஓவியங்களை நிபுணர்களைக் கொண்டு மதிப்பிட்டு, வரிப் பணத்துக்கு ஈடாக அரசாங்கத்துக்குக் கொடுத்துவிடுகிறார்கள். அதெல்லாம் ஓவியக் கூடங்களுக்குள் பத்திரமாக இடம் பிடித்து மக்கள் சொத்தாக மாறுகிறது.

தொழிற்கட்சி, கன்சர்வேட்டிவ் கட்சி, லிபரல் டெமாக்ரேட் கட்சி என்று யார் ஆட்சியைப் பிடித்தாலும் இங்கிலாந்தில் இதெல்லாம் தங்குதடையில்லாமல் தொடரும்.

இந்தியாவில்? தில்லி லலித்கலா அகாதமியில் ஓவியம் வாங்க அரசு ஒதுக்கிய பணம் செலவானதை, தண்டச் செலவு என்று குற்றம் சொல்லி, அங்கே இருந்த கலைப் பொருட்களையும் விற்றுக் கடாசிவிடத் துடித்த முன்னாள் மத்திய அமைச்சர் மேனகா காந்தி நினைவுக்கு வருகிறார். நமக்குக் கொடுத்துவைத்தது இந்த மாதிரித் தலைவர்களைத்தான்.
8888888888888888888888888888888888888888888888888888888

இங்கிலாந்து அரசின் கலை ஆதரவு கொஞ்சம் அதிகமாகவே தாராள மயமாகியிருப்பதை மாடர்ன் ஆர்ட் காலரியின் pop art பகுதியில் உணர முடிந்தது.

நாலடிக்கு மூன்றடி பரப்பில் முதல் ஓவியம். ஓவியம் என்பதை விட ஒரு நீள்சதுரம், உள்ளே வட்டத்துக்குள் சில எழுத்துக்கள், அப்புறம் வரிசையாக மற்றவை. கீழே இன்னொரு செவ்வகம்.

முதல் வட்டத்துக்குள் பெரிய எழுத்தில் ‘கோழி முட்டை’.

அடுத்த வரிகளில்

பாரசெட்டமால் 200 மில்லிகிராம்
க்வாய்பெனிசின் 100 மில்லிகிராம்
பினைல்ஃபின் ஹைட்ரோக்ளோரைட் 5 மில்லிகிராம்
குழந்தைகள் கையில் கிடைக்காதபடி பாதுகாப்பாக வைக்கவும்.
இருபத்தைந்து டிகிரி செல்சியஸ் தட்பவெப்ப நிலையில் சேமிக்கவும்.
ஒரு வேளைக்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு சாப்பிடவும்.
பிரச்சனை இருந்தால் மருத்துவரை அணுகவும்.

அப்புறம் செவ்வக வடிவில் - தயாரிப்பாளர் ஜெனிஃபர் ஆன்

மருந்து பாட்டில் மேல் ஒட்டிய காகிதம், மாத்திரை உறை இப்படி ஒரு ஐம்பது லேபல்களை enlarge செய்து ஓவியம் என்று மாட்டிய கண்காட்சி. ஸ்காட்டிஷ் பெண் ஓவியரின் படைப்புகள் எல்லாம். எல்லா ஓவியத்திலும் மருந்தின் பெயர் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் தினசரி வாழ்க்கையில் உபயோகமாகிற ஒரு பொருளின் பெயர். தயாரித்த மருந்துக் கம்பெனியின் பெயரும் முத்திரையும் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் ஓவியரின் பெயர்.

இந்தக் கண்காட்சிக்கான அறிமுகக் குறிப்பில் இருந்து புரிந்து கொண்டது - பொழுதுவிடிந்து பொழுது போனால் உபயோகப்படுத்தும் ஒரு பொருளை, அதேபோல் பயன்படுத்தப்படும் ஆனால் முழுவதும் யாரும் பார்க்க நேரம் இருக்காத இன்னொரு பொருளோடு இணைத்து, வாழ்க்கை அனுபவத்தின் ஆழங்களை அலச முற்படுகிறார் ஓவியர்.

லண்டன் டேட் காலரியில் பாப் ஆர்ட்டாக வைத்திருப்பதில் ஒரு பகுதி - அழுக்கான அசல் கழிப்பறைப் பீங்கான், உபயோகித்த சுவட்டோடு சிறுநீர் கழிக்கும் கோப்பை, தகர டப்பாவில் கொஞ்சம் நரகல், அப்புறம் வாடை எல்லாம் கழிந்து போக எதிரே ஒரு பெரிய மின்விசிறியின் ஓவியம்.

இப்படியெல்லாம் இல்லாமல், சாதுவாக மருந்துச் சீட்டை ப்ரேம் போட்டு மாட்டி வைத்த எடின்பரோ பாப்-ஆர்ட் ஓவியர் வாழ்த்தப்பட வேண்டியவர்.

எடின்பரோ குறிப்புகள் – 16

2006-05-14T18:36:00.000+09:00

எதிர்பார்த்தபடிக்குத்தான் தேர்தல் முடிவுகள். அதாவது, இங்கிலாந்து உள்ளாட்சித் தேர்தல் முடிவுகள்.

பிரதமர் டோனி ப்ளேரின் தொழிற்கட்சி கணிசமாக அடி வாங்கிக் கட்டுப் போட்டுக்கொண்டு அ-இ-சகஜம்ப்பா என்று க.மணி டயலாக்கை டப்பிங்கில் எடுத்துவிட்டபடி நாளை எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறது. லண்டன் இந்துக் கோவிலுக்குப் போய் அம்மன் சந்நிதி பூசாரி மந்திரித்துக் கொடுத்த சிவப்பு மஞ்சள் கயிற்றை வலது மணிக்கட்டில் அணிந்தபடிக்கு நாடாளுமன்றத்தில் மைக்கைப் பிடித்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் ப்ளேர் புகைப்படங்களில் தலை நரைத்துப் போய்த் தளர்ந்து காணப்படுகிறார். வாட்டர்கேட் ஊழல் உச்சத்தில் பத்திரிகையில் வெளிவந்த ரிச்சர்ட் நிக்சனின் அலுத்துப்போன முகம் ஏனோ

நினைவுக்கு வருகிறது.

ப்ளேர் அவசர அவசரமாக அமைச்சரவையை மாற்றி அமைத்ததில் உள்கட்சி அதிருப்தி கூடியது தான் மிச்சம். வெளிநாட்டு கிரிமினல்களுக்கு வெற்றிலை பாக்கு வைத்து பிரிட்டீஷ் சமூகத்தில் இரண்டறக் கலக்க சந்தர்ப்பம் கொடுத்த உள்துறை அமைச்சர் கிளார்க் நீக்கப்பட்டு இருக்கிறார். டோனியை வெளிப்படையாகச் சபித்துக்கொண்டே இறங்கிப்போன இவர் தவிர, டயரிக் காரியதரிசியோடு ஆபீஸ் நேரத்தில் சல்லாபம் செய்த காமாந்தகார உதவிப் பிரதமர் ஜான் பிரஸ்காட் காமன்ஸ் சபைத் தலைவர் பதவிக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார். சம்பந்தப்பட்ட காரியதரிசியம்மா ட்ரேசி டெம்பிள் தன் சொந்த டயரிகளை டெய்லி மெயில் பத்திரிகைக்கு ரெண்டரை லட்சம் பவுண்டுக்கு விற்றுக் காசு பார்த்து விட்டார். நீள அகலம் கூடிய பிரஸ்காட்டின் சொந்த sausage பற்றி, ஒரே ராத்திரியில் நாலு தடவை பற்றி எல்லாம் இவர் தன் டயரியில் எழுதியதை எடிட் செய்துவிட்டுப் பத்திரிகையில் பிரசுரித்ததைப் படிக்க யாரும் தயாராக இல்லை. அப்படியே அச்சுப்போட்டாலும், யாருக்கு வேணும் இதெல்லாம்?

உள்ளாட்சித் தேர்தலில், கன்சர்வேட்டிவ் கட்சி கொஞ்சம் போல் பலத்தைக் கூட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. கவலை தரும் ஒரே செய்தி, பிரிட்டீஷ் தேசியக் கட்சியான பி..என்.பி லண்டனில் பார்க்கிங் பகுதி மற்றும் யார்க்ஷயரில் கணிசமாக வெற்றி பெற்றிருப்பதுதான்.

இங்கிலாந்து வெள்ளையருக்கே என்று மண்ணின் மைந்தர்களுக்காக முழக்கமிடும் பி.என்.பி இன்னும் வளர்ந்தால், ‘இந்தியனே வெளியேறு, பாகிஸ்தானியே வெளியேறு, கூடவே பங்களாதேஷ், கென்யா, மொசாம்பிக், ஜிம்பாவேக்காரனே எல்லாரும் ஒட்டுமொத்தமாக வெளியேறுங்கள்’ என்று இவர்கள் சிவசேனா ஸ்டைலில் உக்ரமாக ஆரம்பித்து விடலாம்.

ஏற்கனவே வெளிநாட்டு (அதாவது இந்தியத் துணைக்கண்ட) மருத்துவர்கள் வருகைக்குக் கணிசமான தடை வந்துவிட்டது. தகுதி குறைந்தாலும், பிரிட்டீஷ் மருத்துவர்களைத்தான் காலியாகிற வேலைகளுக்கு எடுக்க வேண்டும் என்று சட்டத்தைத் திருத்தி எம்.ஆர்.சி.எஸ் எஃப்.ஆர்.சி.எஸ் படிக்கக் கிளம்பி வந்து பார்ட்-டைம் உத்தியோகத்தில் இருக்கும் இந்திய டாக்டர்களை ஊரைப் பார்க்க அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறது ப்ளேரின் அரசாங்கம்.

முன்னூறு வருடமாக நம்மைச் சுரண்டியவர்களளால், சுரண்டப்பட்டவர்கள் ஒரு ஐம்பது வருடம் நியாயம் கேட்பதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

88888888888888888888888888888888888888888888888888888

இங்கேயும் கவிஞர் சந்திப்பு உண்டு. நம்ம பக்கம் போல் போஸ்ட் கார்டில் ‘வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை கண்டாங்கிப்பட்டியில் கவிஞர் கூடல் நடக்கிறது. தவறாமல் வந்து சேரவும்’ என்று அழைப்பு அனுப்பி, கிடைத்த பெண் கவிஞர்களை அரண்டு மிரண்டு அந்தாண்டை ஓடிப்போக வைக்கிற சமாச்சாரம் இல்லை இது.

மூன்று மாதம் முன்னால் முறையாக அறிவிக்கப்பட்டு, ராயல் ஸ்காட்டிஷ் அகாதமியில் கவிஞர் சந்திப்பு. கவிதை வாசிப்பு.

எங்கேயும் இந்த மாதிரி விஷயங்களுக்கு ஆஜராகிற முப்பது சில்லரை பேர்தான் இங்கேயும். அடுத்த தடவை சப்ஜாடாக முப்பது ஜோல்னாப்பை சென்னை காதி கிராமயோக் பவனில் வாங்கி வந்து இவர்கள் எல்லோருக்கும் அன்பளித்து ஒரு high-brow இலக்கிய ரசனை அட்மாஸ்பியரை உருவாக்க மனதில் முடிச்சு போட்டுக் கொண்டானது.

ஸ்காட்லாந்துக்காரரும், சமகால பிரிட்டீஷ் கவிஞர் – நாவலாசிரியர்களில் முக்கியமானவரானருமான John Burnside கலந்து கொண்டு கவிதை வாசித்தார். அண்மையில் வெளியாகிப் பரவலாகப் பேசப்படும் அவருடைய சுயசரிதப் படைப்பான ‘Lying about my father’ பற்றிப் பேசுவார் என்று எதிர்பார்த்தது நடக்கவில்லை. ஸ்காட்லாந்தின் தனி மனித – சமூக வாழ்க்கையில் ஊடும் பாவுமாகப் பின்னிப் பிணைந்த குடிப்பழக்கத்தைப் பற்றி, அதனால் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுக் குடும்ப உறவுகளைப் புறக்கணித்த தன் அப்பா பற்றி, அவரைத் தீர்த்துக்கட்டத் தெருமுனையில் கத்தியோடு ஒளிந்திருந்த தன் பனிரெண்டு வயதுக் கொலைவெறி பற்றி எல்லாம் சிறப்பாக ஜான் பர்ன்சைட் எழுதியிருப்பதாக விமர்சகர்கள் ஒருமுகமாகப் பாராட்டுகிற புத்தகம் இது.

ஜான் கவிதை வாசிப்புக்கு முன்னுரையாக தாட்டியான ஒரு அம்மையார் மெய்சிலிர்த்த நிலையில் பேசினார் - ‘இந்த நாள் நமக்கெல்லாம் மறக்க முடியாத தினம்; இன்றைக்கு உலகில் சுவாசித்துக் கொண்டிருக்கும் கவிஞர்களிலேயே தலைசிறந்த ஜான் இங்கே நம்மோடு இருக்கிறார். அவருடைய புகழ் பெற்ற கவிதைகளை அவருடைய சொந்தக் குரலில் வாசிக்கிறார். கனவா நினைவா இது?’ என்று plattitude-களைத் தொடர்ந்து தட்டி விட்டபடி இருக்க, ஜான் கொஞ்சம் கூச்சத்தோடு கவிதை வாசித்தார். அவர் முடித்த பின்னும் இந்தக் காக்கைத் தம்புராட்டி அவருக்கு ஆயிரத்தெட்டுப் போற்றி சொல்லி அர்ச்சனை செய்யத் தவறவில்லை. எல்லா ஊரிலும் கவிஞர்களுக்குச் சாபம் காக்கைகள் தான்.

ஜான் பர்ன்சைடைத் தொடர்ந்து ஸ்காட்லாந்தைச் சேர்ந்த இன்னொரு ஆங்கிலக் கவிஞர் Brian Johnstone கவிதை வாசிக்க எழுந்தபோது முப்பது பேரில் பத்து பேர் பிரின்சஸ் தெருப்பக்கம் நடையைக் கட்டினார்கள்.

பர்ன்சைடை விடக் கம்பீரமான குரல் ப்ரையனுக்கு. வயதும் அதிகம். கோட்டும் சூட்டும் ஆறடி உயரமுமாக ஒரு கனவான் தோரணை. அவர் வாசித்த கவிதையில் அந்தத் தோரணை ஏதும் இல்லாமல் சட்டென்று மனதில் பதிந்தது.

இது போன்ற சமயங்களில்

கண்ணாடிக்குள் இருந்து

என் அப்பா உற்றுப் பார்க்கிறார்.

இறந்துபோய் இருபது வருடம் ஆனாலும்,

கண்ணாடிக்குள் தட்டுப்படும்

என் இன்னொரு முகமாக வளர்ந்தபடி.

என் முகத்தில் வளர்ந்த

அவர் தாடி ரோமத்தை மழிக்கிறேன்.

அவர் நடையை நடக்கிறேன்.

அவருடைய வேகத்தில் ஓடுகிறேன்.

அவருடைய நிர்வாணம்

பருத்துக்கொண்டிருக்கும் என் உடம்பை உலுக்குகிறது.

மற்றவர்களும்கூட அவரை என்னில் பார்க்கிறார்கள்

புகைப்படங்களில், தெறித்து நகரும் பார்வையில்,

உள்கண் மெல்லத் திரும்பும்போது

என் கூடவரும் பயணியாக.

அவருடைய எதிரொலிகள்

உண்மையானவை என்ற மரியாதையோடு

அந்தக் கையைப் பற்றுகிறேன்.

நான் புரிந்துகொள்ளாமல்

சண்டை போட்ட அவருடைய ஆவியை

என்னுள் வாங்கிக்கொள்கிறேன்.

ப்ரையன் ஜான்ஸ்டோனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கச் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. தென்னிந்திய எழுத்தாளன் என்றதும் தமிழ் தானே, கிரேக்க மொழியை விடப் பழையது இல்லையா, அதில் எழுத நீங்கள் அதிர்ஷ்டம் செய்தவர் என்றார். எழுத்து, தொழில் பற்றி ஆர்வமாக விசாரித்தார். மறு விசாரிப்பில் அவர் ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர் என்று தெரிந்தது.

The Lizard Silence என்ற தன் கவிதைத் தொகுதியைக் கையெழுத்துப்போட்டுக் கொடுத்துவிட்டு ஐன்ஸ்டின் போல் தலைமுடியும், நரைத்த கட்டை மீசையுமாக டயோடா காரில் கிளம்பிய ப்ரையன், மனதில் படிந்திருந்த ரிடையர்ட் எலிமெண்டரி ஸ்கூல் வாத்தியார் பிம்பத்தை அதிரடியாகத் திருப்பிப் போட்டுவிட்டார்.

88888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

“ஐ-பாட் உருவாக்கி மில்லியன் டாலர் கணக்கில் பணத்தை அள்ளும் ஆப்பிள் கம்ப்யூட்டர் கம்பெனிக்கும், அந்தக்கால இசைக்குழுவான பீட்டில்ஸ்களுக்கும் டிரேட்மார்க் சம்பந்தமாக நடந்த வழக்கில் அமெரிக்க உயர்நீதிமன்றம் கம்ப்யூட்டர் கம்பெனி சார்பில் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது. இது பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள் கம்ப்யூட்டர்துறை வல்லுனர் திரு கய் கீவ்னி அவர்களே?”

உலகம் முழுவதும் கோடிக்கணக்கான பேர் பார்க்கும் பி.பி.சியின் நியூஸ்-24 நிகழ்ச்சியில் போன வாரம் ஒரு பேட்டி.

“அது என்ன கேசோ என்ன எளவோ தெரியாதுப்பா. உள்ளே வாய்யான்னு இங்கே கூட்டி வந்தாங்க. வந்தேன். அம்புட்டுத்தான்”.

கம்ப்யூட்டர் நிபுணர் படு காஷுவலாகச் சொல்கிறார்.

நேர்முகப் பேட்டி காண்கிற அறிவிப்பாளர் ஒரு வினாடி திடுக்கிட்டு சுற்றுமுற்றும் பார்க்க, பேட்டிக்காக வந்து சேர்ந்து பி.பி.சி அலுவலக வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்து டெலிவிஷனில் இதைப் பார்த்த அசல் கம்ப்யூட்டர் நிபுணர் கய் கீவ்னியும் திகைத்துப் போகிறார். ‘குத்துக் கல்லாட்டம் இங்கே நான் உக்காந்திருக்கேன் இது பற்றி விலாவாரியாப் பேச. அங்கே என் பெயர்லே யாருய்யா பேட்டி கொடுக்கறது?’

விஷயம் இதுதான். பேட்டிக்காக இந்தக் கம்ப்யூட்டர்காரர் டாக்சி பிடித்து தொலைக்காட்சி நிலையத்துக்கு வந்து சேர்ந்து ஒரு பக்கம் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவரைக் கொண்டுவந்து விட்டுவிட்டுத் திரும்பிப் போய்க்கொண்டிருந்த டாக்சி டிரைவர் பெயரும் கய் தான்.

இங்கே யாருப்பா கய் என்று ஸ்டூடியோவிலிருந்து வெள்ளையும் சள்ளையுமாக ஒருத்தர் வந்து விசாரிக்க நான் தானுங்க என்று டிரைவர் அடுத்த சவாரிக்கு ஆயத்தமாக முன்னால் வந்து நிற்க, அவரை உள்ளே தள்ளிக்கொண்டு போய் காமராவைப் பார்க்கவைத்து விட்டார்கள்.

அடுத்த மாதம் மன்மோகன்சிங்க் வரப்போவதாகச் சொன்னார்கள். பி.பி.சியில் சௌத்ஹால் பகுதி கறிகாய் மொத்த வியாபாரம் செய்யும் குர்னாம் சிங்க்கைக் கூப்பிட்டு காஷ்மீர் பிரச்சனை பற்றிக் கேட்காமல் இருந்தால் சரிதான்.

888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

அடுத்த கேரள முதல்வர் அச்சுதானந்தனா பிணராய் விஜயனா என்று இதைப் படிக்கும் வேளையில் தெரிந்திருக்கும்.

வல்யம்மை கௌரியம்மா, லீடர் கருணாகரனின் மகன் முரளி, குஞ்ஞாலிக்குட்டி, கேரள காங்கிரஸ் பாலகிருஷ்ண பிள்ளை என்று பெருந்தலைகள் எல்லாம் தோற்றுப்போக, மூணில் ரெண்டு பங்கு பெரும்பான்மையோடு இடது முன்னணி ஆட்சியைக் கைப்பற்றியுள்ளது. இதற்கு முக்கியமான காரணம் எண்பத்து மூணு வயது அச்சுதானந்தனின் அசுர உழைப்பு. உக்ரன் பிரசங்கங்கள்.

மே பதினைந்தில் கூடும் சி.பி.எம் பொலிட்பீரோ யோகம் யாரை முக்ய மந்திரியாக்கும் என்று காத்திருப்பு தொடர்கிறது.

“நோக்கிக்கோளின் சகாவே. நம்முடெ ஸ்வந்தம் பிரகாஷ் கராத் வராம் போகுன்னு”

லண்டனிலிருந்து நண்பர் தொலைபேசினார்.

அறிஞ்சு கூடா சேட்டா. பிரகாஷ் கராத்தோ இல்லை அவருடைய மனைவி பிருந்தா கராத்தோ, யார் தெற்குப் பக்கம் நகர்ந்தாலும், மன்மோகன்சிங் தலைப்பாகைக்குள் கொஞ்சம் குத்துவலி குறையலாம்.

எடின்பரோ குறிப்புகள் – 15

2006-05-07T20:39:00.000+09:00

எடின்பரோ கோட்டைக்குத் தெற்கே நீண்டு வளைந்து உயரும் ராயல் மைல் தெருவில் பழைய பட்டணம் தொடங்குகிறது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் கருப்புப் பட்டணமாக விரிந்த சென்னை ஜார்ஜ் டவுண் போல காலம் உறைந்து நிற்கும் சுற்றுப்புறங்கள். மூதாதையரின் மூச்சுக் காற்றின் வாடை இன்னும் கூடத் தீர்க்கமாக புலனை ஊடுருவி, மனதின் திசைகளை உள்வளைத்து ஒரே முகமாகத் திருப்பும் வீதி இது. போதாக்குறைக்குத் தெருவில் ஏதாவது ஒரு ஓரத்தில் ஸ்காட்லாந்து தேசிய உடையணிந்த இசைக் கலைஞர்கள் தேசிய இசைக்கருவியான Bagpipe இசைத்தபடி நின்று, கொஞ்ச நஞ்சமிருக்கும் காலப் பிரக்ஞையையும் உதிர்ந்துபோக வைக்கிறார்கள்.

ஆங்கில இலக்கியம் என்றதும் நினைவு வரக்கூடிய வால்டர் ஸ்காட்டின் இல்லம், புதையல் தீவு புதினம் மூலம் குழந்தை இலக்கியத்தில் தடம் பதித்த ஆர்.எல்.ஸ்டீவன்சன் வசித்த இடம் என்று அங்கங்கே கல்லில் பொறித்து வைத்த அறிவிப்புப் பலகைகளை வாசித்தபடி நடந்தால், பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு எடின்பரோவின் மிச்சமான ஒரு கட்டிடம் முன்னால் முன்னூறு வருடம் முந்தைய நீர்வழங்கு நிலையம். எடின்பரோ நகரத்தில் தண்ணீர்ப் பஞ்சம் வந்த அந்தக் காலத்தில் நடுராத்திரிக்குத் தண்ணீர் வழங்கத் தொடங்கி பின்னிரவில் இரண்டு மணிக்கு நிறுத்துவார்களாம்.

இருபது வருடம் முன்னால் புழலேரி வரண்டபோது, சென்னை மாநகராட்சி தண்ணீர் வழங்கிய நேரம் இந்த ராத்திரி 12 – 2 மணி. தூக்கமும் கெடாமல் தண்ணீரும் கிடைக்க, சென்னை மேல் நடுத்தர வர்க்க அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு வாசிகள் கடைப்பிடித்த அதே வழியைத்தான் முன்னூறு வருடம் முந்திய எடின்பரோ மேட்டுக்குடியும் கடைப்பிடித்திருக்கிறது. நடுராத்திரியில் சர்க்கார் கொடுக்கிற தண்ணீருக்காகக் காத்திருந்து வாங்கி வந்து வீட்டுத் தொட்டியில் நிரப்ப, கூலி கொடுத்து ஆட்களை அமர்த்தியிருக்கிறார்கள்.

இதை எழுதி வைத்த தகவலைச் சுவாரசியமாகப் படித்தபடி மேற்கே நடையை எட்டிப்போட, பிரம்மாண்டமான ராபர்ட் ஹ்யூம் சிலை. தத்துவ மேதையும் வரலாற்றாசிரியருமான ஹ்யும் துரை ரூசோ போன்ற பிரஞ்சுப் புரட்சியாளர்களின் நண்பர். இந்த எடின்பரோ பிரமுகரின் அற்புதமான சிற்பத்துக்கு தற்கால எடின்பரோ இளைய தலைமுறை ஒரு பரிசு வழங்கியிருக்கிறது. பதினைந்து இருபது அடி சிலையின் தோளைப் பிடித்து ஏறி, ராபர்ட் ஹ்யூமின் தலைக்கு மேல் போக்குவரத்தை ஒழுங்கு செய்யத் தெருவோரம் வைக்கப்படும் பல வண்ண பிளாஸ்டிக் டிராபிக் கூம்பைக் கவிழ்த்திருக்கிறார்கள். கழுத்தில் காலி பியர் பாட்டிலைக் கட்டித் தொங்க விடாததுதான் பாக்கி.

இந்த vandal பிசாசுகளின் வம்சம் விருத்தியாகாமல் போகட்டும் என்று சபித்தபடி நடக்க, எடின்பரோவில் உலவும் மற்ற பிசாசுகளைக் காட்டித்தரத் தயாராக நிற்கிற தரகர்கள் துரத்துகிறார்கள். எல்லாமே முன்னூறு, நானூறு வருடத்துக்கு முந்திய நிஜப் பிசாசாம்.

அழுக்குக் கோட்டும் தாடியுமாக ஒரு கிழவர் கையில் வைத்திருந்த பைலை நீட்டிப் புரட்டிப்பார்க்கச் சொல்கிறார். எந்த எந்தப் பேயை யார் யார் எந்தக் கிழமையில் பார்த்தார்கள் என்ற தகவல் அதெல்லாம். போன மாதம் எட்டாம் தேதி முன்னிரவில் ஒரு இருபது அடி தள்ளி நிலத்தடிப் பேழைப் பக்கமாகத் தட்டுப்பட்ட பேய் தான் லேடஸ்ட் ghost appearance. நாலு பவுண்ட் கொடுத்து கிழவரோடு நடந்தால் இப்பவும் கணிசமான பேய், பிசாசு, ரத்தக் காட்டேறி வகையறாக்கள் கண்ணில் பட வாய்ப்பு இருக்கிறதாம்.

சரி, பெரிசு. ராத்திரி ஏழு ஏழரையைப் போல சாப்பாட்டை முடிச்சுக்கிட்டு வரேன்,போகலாம். அட நில்லுப்பா, ஏழு மணி வரைக்கும் என்னாத்துக்குக் காத்துக்கிடக்கணும்னேன். இப்பவே நடையைக் கட்டலாம். கிளம்பு.

சாயந்திரம் நாலு மணிக்கு மேட்னி ஷோ நடத்த எந்தப் பிசாசு வரும் என்று சந்தேகத்தைக் கிளப்ப, இப்படி விஷயம் தெரியாத பிள்ளையாக இருக்கியே என்று ஒரு பார்வை.

இந்தப் பக்கம் நூறு வருஷத்துக்கு முந்தின பியர்க்கடை இருக்கு பார், அங்கே ஒரு பைண்ட் வாங்கி ஊத்திட்டு அடுத்த கடைக்கு பத்து மினிட் நடந்தா அடுத்த பைண்ட், வழியிலே ஹலோ சொல்ல ஒரு பிசாசு. அப்புறம் அடுத்த நூறு வருச மது. பக்கத்துலே அழகான ஆவியா அலையற மாது. கிளம்புப்பா.

அமாவாசைக்கு வரேன் பெரிசு என்று பிய்த்துக்கொண்டு கிளம்ப வேண்டிப் போனது.
8888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

எழுத்தாளர்கள் அருங்காட்சியகமான ராயல் மைல் ரைட்டர்ஸ் மியூசியத்தில் நுழைய, நாவலாசிரியர் வால்டர் ஸ்காட் எழுத உபயோகித்த மேஜை, நாற்காலி, அலமாரி.

அந்த தேக்கு அலமாரிக்குப் பின்னாலும் ஒரு கதை இருக்கிறது. பகலில் உன்னதமான தச்சுக் கலைஞனாகவும், இரவில் கொடூரமான கொள்ளைக்காரனாகவும் இருந்து பிடிபட்டு, நகர மத்தியில் தூக்கிடப்பட்ட ஒரு எடின்பரோக்காரன் உருவாக்கியதாம் அது.

வால்டர் ஸ்காட் பங்குதாரராக இருந்து நடத்திய அச்சகம் திவாலாகி, தன் வழக்கை நடத்திய வழக்கறிஞருக்கு வக்கீல் ஃபீசுக்குப் பதிலாக ஸ்காட் கொடுத்த டைனிங் டேபிள், நாற்காலிகள் ஒரு அறை முழுக்கப் பரத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. முழு உருவ பிளாஸ்டர் ஓஃப் பரீஸ் சிற்பமாக நாற்காலியில் உட்கார்ந்து இன்னும் சாப்பிட ஆரம்பிக்காத வால்டர் ஸ்காட். அறைக்கு வெளியே கண்ணாடிப் பேழைகளில் ஸ்காட்டின் கையெழுத்துப் பிரதிகள், குடை, உடுப்பு, காலணி, துப்பாக்கி.

அவருடைய அச்சகத்தைக்கூட விட்டுவைக்கவில்லை. அந்தப் பழைய பிரிண்டிங்க் மிஷினை மாடியில் ஒரு அறையில் அப்படியே அலுங்காமல் நலுங்காமல் எடுத்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

கவிஞர் ராபர்ட் ப்ரவுண், நாவலாசிரியை டோரதி பார்க்கர், ஆர்.எல்.ஸ்டீவன்சன் என்று எடின்பரோ படைப்பாளிகள் ஒவ்வொருவர் பற்றியும் வால்டர் ஸ்காட் நினைவகம் போலவே பார்த்துப் பார்த்து நேர்த்தியாக அமைத்து வைத்த காட்சிப் பொருள்கள். எழுதிச் சம்பாதிப்பதில் உலக அளவில் உச்சத்தில் இருக்கும் இன்னொரு எடின்பரோ பெண் எழுத்தாளருக்கும் இன்னும் கொஞ்ச நாளில் இங்கே இடம் ஒதுக்கப்படும். ஹாரி பாட்டரைப் படைத்த ஜே.கே.ரவுலிங் தான் அவர்.

ஆனாலும், பின் நவீனத்துவத்தைத் தன் படைப்புகளால் செழுமைப்படுத்தி, போன மாதம் காலமான முதுபெரும் எடின்பரோ எழுத்துக்காரி மூரியல் ஸ்பார்க் இந்த எழுத்தாளர் மியூசியத்தில் இப்போதைக்கு இடம் பெறுவார் என்று தோன்றவில்லை.
8888888888888888888888888888888888888888888888888888

ராயல் மைலிலிருந்து, தெற்குப் பாலம் வழியாகத் திரும்பினால், ஐந்தே நிமிடத்தில் எடின்பரோ பல்கலைக் கழகம். எதிரே சேம்பர் வீதியில் சோழர்காலச் சிற்பங்கள் வைத்த ராயல் மியூசியம். அதற்கும் முன்னால் நிக்கல்சன் தெருவில் புராதனமான எடின்பரோ அறுவை சிகிச்சை மருத்துவக் கல்லூரி. இதன் தொடக்ககால மாணவர்கள் – ஆசிரியர்கள் முடிதிருத்தக் கலைஞர்கள். அந்தக்கால வழக்கப்படி இவர்களே சிகையலங்காரத்தோடு அறுவை சிகிச்சையும் நடத்தி வந்தவர்கள்.

கல்லூரிக்கு எதிரே, முகப்பு மட்டும் புதுப்பிக்கப்பட்ட இன்னொரு பழைய கட்டிடமான பெஸ்டிவல் தியேட்டர். பண்டிகைக் கொட்டகையில் கூட்டம் அலைமோதுகிறது. நாலு நாள் மட்டும் இங்கே ஆங்கில தேசிய பாலே கழகம் நடன நிகழ்ச்சி நடத்துகிறது. பாலே என்றாலே நினைவு வரும் ‘அன்னப் பறவைகளின் ஏரி’.

ரஷ்ய இசைமேதை ஷைகோவ்ஸ்கியின் அற்புதமான இசையமைப்பில் உருவான Swan Lake பார்க்கக் கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தின் மகத்துவம் பற்றி மனதிலிருந்து அப்படியே எடுத்து எழுதினாலும் cliché கலந்துவிடும் என்பதால் தவிர்க்கவேண்டிப் போகிறது.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஒரு பான் – ஐரோப்பியக் கலை நிகழ்வு ஸ்வான் லேக். ஜெர்மனியப் பழங்கதை. நாடக – நாட்டிய ஆக்கம் பிரஞ்சு முறையில். மேற்கத்திய மரபிசைப்படி இதற்கு இசைவடிவம் கொடுத்தவர் ரஷ்யரான ஷைகோவ்ஸ்கி. அவர் காலத்துக்குப் பிறகு இதை அமர காவியமாக்கியது சோவியத் யூனியனின் பாட்டாளி வர்க்கக் கலை வெளிப்பாட்டின் உன்னதக் குறியீடான, உழைக்குள் மக்களின் கலைக் கழகம் - போல்ஷாய் தியேட்டர்.

கொடூரமான மந்திரவாதி வான் ரோத்பார்ட். அவன் அன்னமாக உருமாற்றிய பேரழகி ஓடேட். கூடவே மற்ற அன்னப் பறவைகளான அவளுடைய தோழியர். இந்தப் பெண்களின் பெற்றோர் வடித்த கண்ணீர்ப் பெருக்கில் உருவான ஏரியில் சோகத்துடன் நீந்தும் அன்னப் பறவைப் பெண்கள் ராத்திரிக் காலங்களில் மட்டும் மனித உருப் பெறுகிறார்கள்.

அன்னப் பறவை ஏரிப்பக்கம் வந்த அரச குமாரன் சிக்ஃப்ரைட் இரவில் மானுடப் பெண்ணாகும் ஓடேட்டிடம் மனதைப் பறிகொடுக்கிறான். ஓடேட் மேல் உண்மையான காதலை அவன் நிரூபித்தால் அவளுக்கும் தோழியருக்கும் சாப விமோசனம் கிடைக்கும். அது நடக்க விடாமல் மந்திரவாதி தடுக்கிறான். தன் மகள் ஓடைல் என்ற இன்னொரு அழகியை ஓடேட் வடிவத்தில் அரச குமாரனை மயக்க வைக்கிறான். அப்புறம் – போதும், இணையத்தில் தேடினால் முழுக்கதையும் கிடைக்கும்.

நாலு விஸ்தாரமான காட்சிகள். குழு நடனமாகவும், தனி நடனமாகவும், ஜோடி நடனமாகவும் முப்பதுக்கு மேற்பட்ட நடனங்கள். கிட்டத்தட்ட ஐம்பது நடனக் கலைஞர்கள். ஓடேட் மற்றும் ஓடைல் பாத்திரங்களில் நடனமாடும் prima ballerina ஆன முதன்மை நர்த்தகி. வால்ட்ஸ், மார்ச், போல்கா, பாஸ்த் தெ தெக்ஸ், பாஸ் தெ ஆக்ஷன், பாஸ் தெ கெரக்தர் என்று நாட்டிய வகை, அமைப்புகள்.

இந்த நூற்றியிருபது வருடத்தில் ஸ்வான் லேக் கதையாடலில் துணிச்சலான சோதனைகள் நிகழ்த்தப்பட்டுள்ளன. நாட்டிய அமைப்பிலும், காட்சியாக்கத்திலும் மாறுதல்கள் நிகழ்ந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. ஆனால், ஷைகோவ்ஸ்கியின் இசை மட்டும் மாற்றமின்றி இன்னும் புத்தம் புதியதாகத் தொடர்ந்து வருகிறது. அந்த மேதையின் உழைப்பும் கலை நேர்த்தியும் ஒவ்வொரு இசைத் துணுக்கிலும் தெறித்துக் கிளம்பி மகத்தான ஓர் இசையனுபவத்தைக் கட்டி நிறுத்தும்போது மூன்று மணிநேரம் கடந்துபோனது தெரியாமல் நெக்குருகிப் போகிறோம்.

இசைக்கு அணி சேர்க்கும் விதத்தில் சோகம், மகிழ்ச்சி, பயம், குரூரம், கம்பீரம் என்று எல்லாப் பாவங்களோடும் அழகாகச் சுழன்றும், துவண்டும், கொடியாகத் துளிர்த்தெழுந்தும், அன்னமாக அசைந்து மேடைமுழுக்க நிறைந்து சூழ்ந்தும் நடனக் கலைஞர்கள். அழகான கறுப்பில் ஒரு ஆப்பிரிக்க நடனக்காரரும் அதில் உண்டு.

நாடகத்தின் கடைசிக் காட்சியில் அரச குமாரன் ஏரியில் குதித்து தன் தெய்வீகக் காதலை நிரூபிக்க, மந்திரவாதி மரணத்தைத் தழுவுகிறான். அன்னங்கள் நிரந்தரமாகப் பெண்களாக உருமாற, அரச குமாரனும், காதலி ஓடேட்டும் ஆவியாக சொர்க்கம் புகுகிறார்கள். போல்ஷாய் தியேட்டர் ஸ்வான் லேக் பாலே முடிவிலிருந்து இது வேறுபட்டது.

மாஸ்கோ போனாலும் போல்ஷாய் தியேட்டர் அன்னப் பறவைகளின் ஏரியை இப்போதைக்குக் காணமுடியாது. அங்கே மராமத்து வேலை நடக்கிறதாம். அது முடிந்தபிறகு, சோவியத் யூனியனின் சுவடு தெரியாமல், ரஷ்ய நாடு போல் அந்த அரங்கமும் உருமாறிப் போகலாம். அன்னப் பறவைகளுக்கும், ஷைக்கோவ்ஸ்கிக்கும், மக்கள்-சமூகக் கலை இலக்கிய வெளிப்பாடுகளுக்கும் இனியும் அங்கே இடம் இருக்குமோ தெரியவில்லை.
888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

எடின்பரோ மட்டுமில்லாமல், இங்கிலாந்தில் முக்கிய நகரங்களில் எல்லாம் இலவசமாக விநியோகிக்கப்படும் பத்திரிகை மெட்ரோ. மாம்பலம் டைம்ஸ், மைலாப்பூர் டைம்ஸ் போல ஆனால் வாரம் ஒரு தடவை இல்லாமல், தினசரி இலவச சேவை.

காலையில் பஸ்ஸில் ஏறினால் ஒரு பெட்டி நிறைய வைத்து எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்லி அன்போடு வழங்கப்படும் இந்த மெட்ரோ பேட்டைப் பத்திரிகை தானே என்று அலட்சியம் செய்யாமல், அரசியல், கலை, விளையாட்டுப் பெருந்தலைகள் அவ்வப்போது பேட்டி கொடுப்பதும் உண்டு.

மாம்பலம் டைம்சில் மன்மோகன் சிங்க் பேட்டி வருமோ என்னமோ, இரண்டு வாரம் முன்னால்தான் இவிடத்து மெட்ரோவில் பிரிட்டீஷ் பிரதமர் டோனி ப்ளேரின் பேட்டி வந்தது. நாலு நாள் முன்பு, மரியாதைக் கட்சித் தலைவர் ஜோர்ஜ் கேலவேயின் பேட்டி.

டோனி ப்ளேரைவிட, அவருடைய அடுத்த நிலை அமைச்சர் கார்டன் பிரவுன் சிறப்பானவர் என்று நினைக்கிறீர்களா என்று நிருபர் விசாரித்தபோது கேலவே கொடுத்த பதில் இது.

They both are the cheeks of the same arse.

எலக்-ஷன் நேரத்தில் என்னதான் எகிறினாலும் நம் அரசியல்வாதிகள் இப்படியெல்லாம் தெகிரியமாக நாக்கில் பல்லுப்போட்டுப் பேசமுடியாதாக்கும்.

எடின்பரோ குறிப்புகள் - 14

2006-04-30T21:24:00.000+09:00

போன வார நம்புங்கள் நாராயணன் அல்லது ஆட்டுங்கல் நம்பூத்திரி ராசிபலனின் தனக்கு என்ன சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று பிரிட்டீஷ் பிரதமர் டோனி ப்ளேர் கவனித்திருந்தால், நெருங்கிய நபர்களால் பெருங்கஷ்டம் என்று தெரிந்திருக்கும்.

போன புதன்கிழமை ஒரே நாளில் அவருடைய மூன்று அமைச்சர்கள் பிளேருக்குத் தலைவலி, திருகுவலி என்று கிரமமாக உண்டாக்கி, உட்கார்கிற இடத்தில் மிளகாய் விழுதைப் பதமாகத் தடவி எரிய வைத்துவிட்டார்கள்.

உள்துறை அமைச்சர் சார்லஸ் கிளார்க் தொடங்கி வைத்தார். அவருடைய அமைச்சகம் கடந்த நாலு வருடத்தில், கிரிமினல் குற்றம் சாட்டப்பட்ட கிட்டத்தட்ட ஆயிரத்து நூறு வெளிநாட்டுக்காரர்களை தண்டனை முடிந்ததும் விடுவித்திருக்கிறது. இதில் என்ன தப்பு இருக்கு என்று ஆச்சரியப்பட்டால், இதோ - பிரிட்டீஷ் சட்டவிதிகளின்படி, இந்தக் கிரிமினல் குற்றவாளிகள் தண்டனைக்காலம் முடிந்ததும், அவரவர் நாடுகளுக்குத் திருப்பியனுப்பப்பட வேண்டும்.

ஆனால் நடந்ததோ வேறு தரத்தில். கொள்ளைக்காரர்கள், கொலையாளிகள், கற்பழிப்புக் குற்றவாளிகள் என்று பலதரப்பட்ட இவர்கள் எல்லாரும் சிறையில் இருந்து இறங்கி வந்து லண்டனிலும், பர்மிங்ஹாமிலும், கிளாஸ்கோவிலும் இன்னும் பிரிட்டன் முழுக்கவும் அடியெடுத்து வைத்து, நாட்டு மக்களோடு இரண்டறக் கலந்து விட்டார்கள். ஒரு நூறு பேர் போலத் திரும்பப் பிடிபட்டார்கள் என்று அரசாங்கம் அவசர அவசரமாக அறிவித்தாலும், பாக்கி தொள்ளாயிரம் பேரையும் பிடித்து நாடு கடத்துவது என்பது பகல்கனவுதான்.

இப்படிப் படு காஷுவலாக அயல்நாட்டுக் குற்றவாளிகளுக்குப் புனர்வாழ்வு அளித்ததற்குத் தார்மீகப் பொறுப்பேற்று உள்துறை அமைச்சர் கிளார்க் ராஜினாமா செய்ய வேணும் என்று எதிர்க்கட்சிகள் குரலை உயர்த்திவிட்டார்கள். ‘என்னோட அமைச்சரகம்தான். யார் இல்லேன்னாங்க? ஆனா, அங்கே இண்டு இடுக்கில் என்ன தப்பு நடக்கிறது என்று தூண்டித் துருவிப் பார்ப்பது என்னோட வேலையில்லை’ என்று சார்லஸ் கிளார்க் நம்ம ஊர் அமைச்சர்கள் ஸ்டைலில் எகிற, பிரதமர் தலையைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்து விட்டார்.

இதுக்கே இப்படிக் கவலைப்பட்டால் எப்படி, கொஞ்சம் இதையும் சமாளியுங்க என்று சுகாதார அமைச்சர் பாட்ரீஷியா ஹீவிட் அம்மையார் தன் பங்குக்கு மிளகாய் அரைத்திருக்கிறார்.

நாட்டின் ஒட்டுமொத்த உடல் நலமும் ஆரோக்கியமும் தேசிய சேவையான நேஷனல் ஹெல்த் சர்வீஸ் என்ற என்.ஹெச்.எஸ் மூலம் பராமரிக்கப்படும் இங்கிலாந்தில், மூக்கடைப்பில் இருந்து, புற்றுநோய்வரை சிகிச்சை பெற நாட்டுமக்கள் அரசு மருத்துவனைகளைத்தான் நாடுவது வழக்கம். வரிப்பணம், அரசு மானியம் என்று காசு பணத்துக்குக் குறைச்சல் இல்லாமல் இருந்த என்.ஹெச்.எஸ்ஸின் நிதிநிலைமை நிர்வாகச் சீர்கேடு மூலம் தற்போது கண்டமேனிக்குச் சீர்கெட்டுக் கிடக்கிறது. மாதச் சம்பளம் கொடுக்கப் பணமில்லாமல் பத்தாயிரத்துக்கு மேற்பட்ட நர்சுகள் மற்றும் இதர மருத்துவப் பணியாளர்களை வேலையிலிருந்து திடீரென்று நிறுத்தப் போகிறதாகத் தெரிகிறது. ஆரோக்கிய சேவையைக் குற்றுயிரும் குலலயுயிருமாக உயிருக்குப் போராட வைத்துவிட்டதாக அரசு மேல் குற்றச்சாட்டும், கோபமும் பரவலாக எழுந்திருக்கிற நேரம் இது.

இப்போது பார்த்து சுகாதார அமைச்சர் பாட்ரீஷியா ஹீவிட் அம்மையார் ராயல் காலேஜ் ஓஃப் நர்சிங் என்ற அரசு செவிலியர் கல்லூரியில் ஆண்டுவிழா உரையாற்றக் கனகம்பீரமாகப் புறப்பட்டுப் போயிருக்கிறார். என்.எச்.எஸ் அருமையான ஆரோக்கியத்தில் இருக்கிறதாகவும், நர்சுகள் தான் தங்கள் வேலைமுறையை சிறப்பாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்றும் எரிகிற கொள்ளியில் எண்ணெயை ஊற்றும் திருப்பணியை மைக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு இந்த அமைச்சர் ஆரம்பிக்க, பாரம்பரியம் மிக்க ராயல் நர்சிங் கல்லூரி வரலாற்றிலேயே முதல்முறையாக கூச்சல், குழப்பம். அமைச்சர்
உடனடியாக உரையை நிறுத்தும்படி கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டார்.

டாக்டர்களும், நர்சுகளும் ஆத்திரத்தோடு அரசு நடவடிக்கைகளை எதிர்த்து கேள்விக்கணைகளை அமைச்சரை நோக்கித் தீவிரமாக எடுத்துவிட, அம்மையார் அடித்துப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே சாடிவிட்டார். பத்திரிகைகளுக்கும் எதிர்க் கட்சிகளுக்கும் கொண்டாட்டம். தொழிற்கட்சி நாட்டு மக்களின் ஆரோக்கியத்தோடு விளையாடுவது வெட்கக்கேடு என்றும், ஹீவிட் அம்மாவும் ப்ளேர் அய்யாவும் உடனடியாக கால்கடுதாசி எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு இறங்கிப் போக வேண்டும் என்றும் எதிர்ப்பாளர்கள் உரக்க முழங்க, ப்ளேர் ஒரே நாளில் இரண்டாவது தடவையாக அடுத்த பிரச்சனையைச் சந்திக்க வேண்டிய கட்டாயம்.

அமைச்சர்கள் மட்டும் தான் பிரதமரை நோகடிக்க வேணுமாக்கும், நான் எதுக்கு இருக்கேன் உதவிப் பிரதம மந்திரியாக என்று ஜான் பிரஸ்காட் அடுத்த பிரச்சனையாகியிருக்கிறார்.

எல்லாம் பெர்பூமோ, ஜான் மேஜர் என்று காலம் காலமாக பிரிட்டீஷ் அரசியல் தலைவர்களை, முக்கியமாக அமைச்சர்களைச் சபல புத்திக்கு இரையாக்குகிற
சமாச்சாரம்தான். அறுபத்தாறு வயது ஜான் பிரஸ்காட், நாற்பத்து நாலு வயதேயான தன் டயரி செகரெட்டரி குமாரி டெம்பிளோடு எக்கச் சக்கமான நெருக்கத்தில் இருந்ததாக டேப்ளாய்ட் பத்திரிகைகளில் வெளியான செய்தி உண்மைதான் என்று ஒத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

கன்சர்வேட்டிவ் கட்சிக்காரரும் பழைய பிரதமருமான ஜான் மேஜர் தன் அமைச்சரவையில் பெண் அமைச்சர் ஒருத்தரோடு காதல் கேளிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்ததாக, அவர்கள் எல்லாம் பதவியிலிருந்து வெளியே போய் பல வருடத்துக்கு அப்புறம் குற்றச்சாட்டு எழுந்தபோது, ‘கன்சர்வேட்டிவ்கள் ஒழுக்கம்-னா கிலோ என்ன விலைன்னு கேட்கிற ஆளுங்க’ என்று சாடிய ஒழுக்க சீலர் பிரஸ்காட் ‘என்னமோ புத்தி தவறிடுச்சு, தப்புத்தான், மன்னிச்சுங்க’ என்று ப்ளேரிடமும், தன் அறுபது வயது மனைவியிடமும், நாட்டு மக்களிடமும் காலைப் பிடிக்காத குறையாக மன்னிப்புக் கேட்கிறார்.

பிரஸ்காட்டின் கள்ளக்காதல் அவருடைய சொந்த விவகாரம் என்று ப்ளேர் சமாளித்தாலும், எதிர்க்கட்சிகள் தொழிற்கட்சியின் பரிசுத்தமான உருவம் சிதைவதைக் கள்ளச் சிரிப்போடு பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

மக்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள்? கிரிமினல்களைக் கட்டவிழ்த்துவிட்ட உள்துறை அமைச்சர் கிளார்க் மற்றும் தேசிய ஆரோக்கிய சேவையை முடக்கிப்போட்ட ஹீவிட் அம்மையார் இருவர் மேலும் சகலருக்கும் அதிருப்தியும் கோபமும். காதல் மன்னன் பிரஸ்காட்? அந்தக் கிழம் எக்கேடும் கெடட்டும்; கவர்மெண்ட் ஆபீசில் கவர்மெண்ட் கட்டில் கவர்மெண்ட் மெத்தை போட்டு கவர்மெண்ட் வேலை நேரத்தில் கவர்மெண்ட் ஊழியரான காதலியோடு சொந்த டூயட் பாடாமல் இருந்தால் சரிதான் என்பதே பொது அபிப்பிராயம்.

அடுத்த தேர்தலில் தொழிற்கட்சி மறுபடியும் கெலித்து, மற்ற அமைச்சர்கள் திரும்பி வந்தாலும், பிரஸ்காட் அமைச்சரவையில் இருப்பார் என்று தோன்றவில்லை. ரிடையரான காலத்தில் அவர் பொழுதை உருப்படியாகக் கழிக்க நம்மாலான சிபாரிசு அவரை பிரிட்டீஷ் பேட்டண்ட் இணையத் தளத்துக்கு-பேடண்ட்.கவ்.யூகே- விஜயம் செய்யும்படி கேட்டுக்கொள்வது.

அங்கே, லட்சக் கணக்கான பேடண்ட்கள் பற்றிய தகவல் நடுவில் இந்த சமாச்சாரம் தட்டுப்படும். ஐம்பது வருடம் முந்தி ஒரு பிரிட்டீஷ்காரர் உருவாக்க நினைத்து பேடண்ட் வாங்கியது. விஷயம் வேறொண்ணுமில்லை. ஆணுறை. கொஞ்சம் விசேஷமானது. God Save the Queen என்று கூடுதலில் உச்ச கட்டத்தில் இசையெழுப்பிப் பாடும். பேடண்டுக்கு உயிர்கொடுத்து, தானும், இன்னும் பலரும் தேசபக்தியோடு காதல் செய்ய பிரஸ்காட் வழிசெய்ய வாழ்த்துகள்.
8888888888888888888888888888888888888888

பிரிட்டனில் ஊராட்சித் தேர்தல்கள் வரும் இந்த நேரத்தில், போன பொதுத் தேர்தல் செலவுக் கணக்காக அரசியல் கட்சிகள் சமர்ப்பித்த தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.

ஆளுங்கட்சியான டோனி ப்ளேரின் தொழிற்கட்சிச் செலவுக் கணக்கிலிருந்து -
தேர்தல் வெற்றிக்காகப் பிரச்சாரம் உருவாக்க ஒரு அமெரிக்க ஆலோசகருக்குக் கொடுத்த கட்டணம் நாலு கோடி ரூபாய். பழைய அமெரிக்க அதிபர் பில் கிளிண்டனோடு தொடர்புடைய கம்பெனி இது.

டோனி ப்ளேர் தன் முந்தைய அமைச்சரவையின் ராஜினாமாவை பக்கிங்ஹாம் அரண்மனையில் சமர்ப்பித்துவிட்டு, பத்து டவுணிங் தெரு வீட்டுக்கு டாக்சியில் போக நானூத்தெண்பது ரூபாய் செலவு.

பிரதமரின் மனைவி செர்ரீ ப்ளேர் கணவரோடு கூடத் தேர்தல் பிரச்சாரத்துக்குப் போயிருக்கிறார். அப்போதெல்லாம் ப்யூட்டி பார்லருக்குப் போய் சிகையலங்காரம் செய்து கொண்ட வகையில் செலவு சுமார் அறுபத்து நாலாயிரம் ரூபாய்.

எதிர்க்கட்சியான கன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் செலவுக் கணக்கிலிருந்து -
ஓட்டுப் போடச்சொல்லி ஈமெயில் அனுப்ப, பத்து லட்சம் ஈமெயில் முகவரிகள் வாங்கிய வகையில் செலவு கிட்டத்தட்ட ஐம்பத்தைந்து லட்சம் ரூபாய்.

இளவரசர் சார்லஸ் - கமீலா பார்க்கர் கல்யாணத்துக்குப் போகக் கட்சித் தலைவர்களில் ஒருவரான ஹோவர்டின் மனைவிக்கு ஒப்பனைச் செலவு ஐநூறு ரூபாய்.

இன்னொரு எதிர்க்கட்சியான லிபரல் டெமகிராட் கட்சியின் முக்கிய எலக்ஷன் செலவாகக் காட்டப்படும் கணக்கு - கட்சித் தலைவர் சார்லஸ் கென்னடி நல்லதாக நாலு பேண்ட் சட்டை தைத்துக் கொண்ட வகையில் ரூபாய் நாலு லட்சம் செலவு.

நம்ம ஆளுங்க கொடுக்கப் போகும் கணக்குகளுக்கு இதெல்லாம் பயன்பட்டால் சந்தோஷம்தான்.
88888888888888888888888888888888888888888888888888888

ஷேக்ஸ்பியர் பிறந்த தினமான ஏப்ரல் இருபத்து மூனு தேதியில், இந்த வருடம் லண்டன் மாரத்தான் சிறப்பாக முடிந்திருக்கிறது. போன வருடம் பெண்கள் ஓட்ட வீராங்கனையாகத் தேர்வான பாவ்லா ராட்க்ளி ஃப் இந்த ஆண்டு உடல் நலக் குறைவு காரணமாகப் பங்குபெற முடியாமல் போய்விட்டது. போன வருடம் அவர் ஓடிக்கொண்டே உடை நனைய அற்ப சங்கையைத் தீர்த்துக் கொண்ட புகைப்படத்தை ஒரு பத்திரிகையாளர் ஒளிந்திருந்து எடுத்து சகலமான பத்திரிகைகளிலும் அது பிரசுரமான சங்கடம் இன்னும் பாவ்லா ராட்க்ளிஃபுக்குத் தீரவில்லையோ என்னமோ. No more making history by making water என்று நினைத்திருக்கலாம்.

போன ஒலிம்பிக்கில் வெங்கலப் பதக்கம் வாங்கிய அமெரிக்க வீராங்கனை டீனா காஸ்டர் இந்த இருபத்தாறு மைல் ஓட்டப் பந்தயத்தில் முதல் இடம் பிடித்து கிட்டத்தட்ட நாற்பது லட்சம் பரிசுத் தொகையை வென்றிருக்கிறார். கென்யாவைச் சேர்ந்த லிமோ ஆண்கள் சாம்பியனாகத் தேர்வாகியிருக்கிறார்.

இவர்கள் தவிர சின்னத்திரை நட்சத்திரங்கள் வர்த்தக நிறுவனங்களின் ஸ்பான்சர்ஷிப்போடு பப்ளிசிட்டிக்காக ஓடி, அங்கங்கே நடை தளர்ந்து நின்றிருக்கிறார்கள். ஒரு ஓட்டக்கார ஜோடி திருமண உடையில் ஓட்டமாக ஓடி, லண்டன் டவர் பக்கம் ஓடியபடிக்கே மோதிரம் மாற்றிக் கல்யாணம் முடித்துக் கொண்டது. பாதிரியாரும் கூடவே அங்கி தரையில் புரள ஓடினதாகத் தகவல் இல்லை.

லண்டன் சிறையிலிருந்து நாலு குற்றவாளிகள் லண்டன் மாரத்தானில் கலந்து கொண்டார்கள். இவர்கள் ஓட்டப் பந்தயம் முடிந்து சமர்த்தாக ஜெயிலுக்குத் திரும்ப ஓடி வந்து விட்டதில் உள்துறை அமைச்சருக்கு துக்கிணியூண்டு நிம்மதி கிடைத்திருக்கலாம்.
88888888888888888888888888888888888888888888888

எடின்பரோ குறிப்புகள் – 13

2006-04-23T20:18:00.000+09:00

பாதாள ரயிலில் பிக்கடலி சர்க்கிளுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தபோது சார்லஸ் டிக்கன்ஸ் பற்றியே மனம் அசைபோட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. தேங்கிய கழிவுகளும் அசுத்தமும் எலிகளும் கெட்ட வாடையும் சூழ்ந்திருந்த தேம்ஸ் கரையோர ஷூ பாலீஷ் தொழில் பட்டறையில் (blacking factory) வறுமை காரணமாக வேலை செய்ய வேண்டி வந்த பனிரெண்டு வயதேயான டிக்கன்ஸ், நாள் முழுக்க போத்தல்களில் கருப்புத் திரவத்தை அடைக்கிறான். அவனுடைய வேலை நேர்த்திக்காக, கண்ணாடிச் சுவர்கள் கொண்ட சின்ன அறைக்குள் உட்கார வைக்கப்பட்டு வேலை வாங்கப்படுகிறான். ஆங்கில இலக்கியத்தில் ஆழமான தடங்களைப் பதித்த அந்த மகத்தான எழுத்தாளன் வழியில் போகிறவர்கள் ஒரு நிமிடம் நின்று வேடிக்கை பார்த்துப் போகிற எக்ஸிபிஷன் பிராணியாக, எதிர்காலம் பற்றிய கனவுகள் நசித்துப்போய் உடம்பெல்லாம் அழுக்கும் பிசுக்குமாக உழைத்துக்கொண்டிருந்தபோது மனதில் என்ன நினைவுகள் ஓடிக்கொண்டிருந்திருக்கும்?

ரயில் ஒரு வினாடி குலுங்க, மடியில் மெத்தென்று சின்னக் கரங்கள் பதியும் உணர்ச்சி. கண் விழித்துப் பார்க்க, மூன்று வயது காணும் ஒரு வெள்ளைக்காரச் சிறுமி. ஏதோ வித்தியாசமாகத் தெரிகிறது அவளுடைய புன்சிரிப்பு ஒளிவிடும் முகத்தில். ஸ்பிரிங் போல் சுருள் சுருளான அந்தத் தலைமுடி கறுப்பர் இனத்துக்கு உரியதில்லையோ?

எதிரில் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, ஒரு கறுப்பு இனப் பெண்மணி. அவள் அருகில் கறுப்பான ஆனால் வெள்ளைக்காரக் களையோடு சின்னப் பையன். என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து இண்டிபெண்டெண்ட் பத்திரிகையில் மூழ்கியபடி ஒரு வெள்ளைக்காரர் ஹலோ என்கிறார். சிறுமியை மடியில் இருத்திக் கொள்ள அவர் பத்திரிகையை மடக்கும்போது குழந்தை அதை வாங்கித் தரையில் போட்டுக் காலால் தேய்த்துவிட்டுச் சிரிக்கக் குடும்பம் முழுவதும் கூடவே சிரிக்கும் ஒலி.

கனவா என்று சந்தேகத்தோடு பிக்கடலியில் இறங்கி வெளியே வர சின்ன மழையில் தரையும் மனமும் குளிர்ந்திருக்கிறது.

8888888888888888888888888888888888888

இசையமைப்பாளர் ஆண்ட்ரூ லாய்ட் வெப்ஸ்டரின் இசை முயற்சிகள் எல்லாமே பெரிய தோதில் இசையமைப்பும், பிரம்மாண்டமான கட்டமைப்பும் கூடியவை. ஏ.ஆர். ரெஹ்மானின் கூட்டுறவில் அவர் உருவாக்கி இரண்டு வருடம் முன்னால் சக்கைப்போடு போட்ட ‘பாம்பே ட்ரீம்ஸ்’ இசை நாட்டிய நாடக நிகழ்ச்சியைக் காணச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. பாலிவுட் திரைப்படப் பாதிப்பில் உருவான ம்யூசிக்கல் ஆன மும்பைக் கனவுகளை விட அவர் இசையமைப்பில் வெளியான ‘ஃபாண்டம் ஓஃப் தி ஓபரா’ முக்கியமானது.

பிரஞ்சு எழுத்தாளர் காஸ்தன் லெரோவின் லெ பாந்தெம் தெ லெ’யோபரா நாவல் அடிப்படையில், பரீஸ் ஒப்பரா தியேட்டரில் நிகழ்ந்ததாகக் கருதப்படும் ஒரு மர்ம மனிதன் அல்லது அமானுஷ்ய உருவமான முகம் மறைத்த பிறவியொன்று ஓபராக் கலைஞர்களுடன், இசை நிகழ்ச்சிகளுடன் இடையாடுவது பற்றிய மூன்று மணி நேர நிகழ்வு இந்த இசை, நாடக, நடனப் படைப்பு. அதாவது ஓப்பரா சூழலில் ஓப்பரா பற்றி நிகழும் ஓப்பரா.

இசையரசிகளான திவாக்கள், சோபர்னோக்கள், டெனார்கள், பாலே கலைஞர்கள் என்று கிட்டத்தட்ட அறுபது பேர் பங்குபெறும் இந்த நிகழ்ச்சி இசையிலும், நாடக ஆக்கத்திலும் நடன அமைப்பிலும் ஒரு வினாடி கூடத் தொய்வு இல்லாமல் விறுவிறுவென்று அமைந்து ரசிகர்களைக் கட்டிப் போடுகிறது.

ஏகப்பட்ட உலோகக் கம்பிகள் பிடித்திழுத்து உயர்த்த, ஒரு பெரிய சரவிளக்கு மேடைக்கு மேலே மெல்ல ஆடியபடி உயருகிறது. தான் இசைப்பயிற்சி அளித்த கதாநாயகியோடு பரீஸ் ஓப்பரா தியேட்டரின் நிலத்தடிப் பகுதியில் படகு ஓட்டியபடி கம்பீரமாகப் பாடுகிறது அந்த மர்ம உருவம். காட்சி மாற, வரிசை வரிசையாக விரைந்து நகரும் நடனக் கலைஞர்களின் இசையும் நடனமும் உச்சக்கட்டத்தை அடையும்போது அந்த உருவம் அடிக்குரலில் இசைத்தபடி வளைந்து போகும் மாடிப்படிகளில் மெல்ல இறங்கி வருகிறது. பழைய நாடக நாயகியின் குரல் பிசிறில்லாது மேலே மேலே பறந்து, திடீரென்று தவளைக் கூச்சலாக மாறிக் கரகரத்து அபஸ்வரமாக ஒலிக்கிறது. அமானுஷ்ய உருவம் கையசைக்கிறது. தொள்ளாயிரம் பவுண்ட் கனமான சரவிளக்கு அடுத்த வினாடி மேடையில் உதிர்ந்து விழத் தொடங்க, கீழே ஆர்க்கெஸ்ட்ரா பிட்டில் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட வயலின்காரர்கள் கொஞ்சம் நடுக்கத்தோடு மேலே பார்த்தபடி தோளில் சாய்த்து வைத்த வயலின் தந்திகள் உச்சஸ்தாயியை எட்ட வில்லை அழுத்தி உயர்த்துகிறார்கள்.

கொட்டகையை விட்டு வெளியே வரும்போது பிரமிப்பு மட்டும் மிஞ்சுகிறது. ரீஜண்ட் தெரு விளையாட்டு உடை, ஷூ விற்கும் கடையில் கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள் டிரெட்மில்லில் ஒரு தாடிக்காரர் நடந்தபடி இருக்கிறார். தொடர்ந்து ஒரு வாரத்துக்கு நடை தொடருமாம். குழுவாக நிகழ்த்தப்படும் கின்னஸ் சாதனை. Amazing என்கிறார் என் பக்கத்தில் அமெரிக்கரோ, கனாடியரோ ஒருத்தர். அவரவர் பிரமிப்பு அவரவர்களுக்கு.

8888888888888888888888888888888

லண்டன் கிளஸ்டர் வீதி பழைய புத்தகக்கடை பற்றிச் சொல்லியாக வேண்டும். இந்தப் பத்து வருடத்தில் பல தடவை அங்கே போனதெல்லாம் புத்தகம் வாங்குவதற்காக என்று சொல்ல முடியாது. அந்தப் புத்தகக் கடை இருக்கிற கட்டிடம், பக்கத்துத் தெருக்கள் தொடங்கி, கடைக்குள் நூறு வருடம் முந்திய மக்கிய பளபளப்பில் அலமாரிகளில் நிறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பழைய புத்தகங்கள் வரை இதமான ஒரு அந்தக்கால வாடை. கிளஸ்டர் ரோடு புத்தகக் கடைக்குக் கால்கள் இழுக்க ஒவ்வொரு தடவை நடக்கும்போதும் அடிமனதில் ஒரு anglophile சிரிப்பது கேட்கும்.

நூறு பவுண்ட் கொடுத்து ஆர்தர் கானன் டாயிலின் ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதை வெளிவந்த பழைய ஸ்ட்ராண்ட் பத்திரிகையை வாங்க விரையும் கைகளை ரொம்பப் பிரயத்தனப்பட்டுக் கட்டிப்போட்டுவிட்டு, பத்து பவுண்டில் விக்டோரியா கால வெஸ்ட்மினிஸ்டர் பற்றிப் பொடி உதிரும் புத்தகம் எடுக்கும்போது சந்தோஷமும் வருத்தமும் கலந்து வரும். சிரித்த முகத்தோடு சதா தட்டுப்படுகிற புத்தகக் கடைக்காரரை ஒவ்வொரு முறை சந்திக்கும்போதும் நெருங்கிய உறவினரையோ நண்பரையோ திரும்பக் காணும் மகிழ்ச்சி.

இரண்டு மாதம் முன்னால் தான் தெரிந்தது லண்டன் கிளஸ்டர் ரோடு பழைய புத்தகக்கடைக்காரர், பிரபல ஆங்கில எழுத்தாளர் கிரகாம் கிரீனின் மருமகன் என்று. நம்முடைய சொந்தம் ஆர்.கே.நாராயணின் படைப்புகள் உலகம் முழுவதும் வலம்வர வழியமைத்துக் கொடுத்த கிரகாம் கிரீனின் மருமகன் அவர் என்று முன்னமேயே தெரிந்திருந்தால் கிரீன் பற்றி, நாராயணோடு அவருக்கு இருந்த நட்பு பற்றியெல்லாம் நிறையப் பேசியிருக்கலாமே. ஆர்.கே.என்னின் சுவாமியும் சிநேகிதர்களும் முதல் பதிப்பு, பைனான்ஷியல் எக்ஸ்பெர்ட்டின் முதல் எடிஷன் இப்படியும் தேடியிருக்கலாமே!

இந்தத் தடவை ஏகப்பட்ட எதிர்பார்ப்போடு கிளஸ்டர் ரோடு பழைய புத்தகக்கடைப் படியேற, கிரகாம் கிரீனின் மருமகன் கடையில் இல்லை. அவருடைய மனைவியாக இருப்பார் என்று ஊகிக்க முடிந்த பெண்மணி நிறைய இந்தியர்கள் கடைக்கு வருவதாகச் சொன்னார். கிரகாம் கிரீனின் ‘கிட்டத்தட்ட வாழ்க்கை வரலாறு’ ஆன ஸார்ட் ஓஃப் அ லைஃப் படிக்க எடுத்திருப்பதாகவும் சொன்னார். ஆர்.கே நாராயண் பற்றிக் கேட்டிருக்கிறார். படித்ததில்லை.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு லண்டன் டவர், பாலம் பற்றிய நுணுக்கமான படங்கள் (கிட்டத்தட்ட ஓவியர் சில்பி வரைகிற பாணி) அடங்கிய 1910-ல் வெளியான புத்தகம் ஒன்றை இருபது பவுண்டுக்குப் பதிலாக அதிலும் பாதிவிலைக்கு மகிழ்ச்சியோடு கொடுத்தார். ஒரு பழைய நோட்டுப் புத்தகத்தில் மர ஸ்கேல் வைத்து, புழுக்கைப் பென்சிலால் நாலைந்து கோடு இழுத்து பத்து பவுண்ட் வரவை எழுதிவிட்டுப் பக்கத்தில் ஒரு சிறு அலமாரியைக் காட்டினார். எல்லாம் கிரகாம் கிரீன் சேகரித்த புத்தகங்களாம். அடுத்த முறை வரும்போது ஓய்வாகப் பார்க்க வேண்டும் ஒவ்வொன்றாக – அதெல்லாம் அங்கே இருந்தால்.

அந்த நோட்டுப் புத்தகம் எத்தனை வருடப் பழசு என்றும் மறக்காமல் கேட்க வேண்டும்.
88888888888888888888888888888888

பி.பி.சியின் ‘தி ஸ்ட்ரீட்’ தொடரில் ஒரு காட்சி.

வேலையிலிருந்து நீக்கப்படும் ஒருத்தர் அதிகாரியிடம் காலைப் பிடித்துக் கெஞ்சாத குறையாக இன்னும் சிறிது காலம் வேலையில் தொடர அனுமதி தரச்சொல்லிக் கெஞ்சுகிறார். போயிடுப்பா, இல்லேன்னா, காவல்காரனைக் கூப்பிட்டு உன்னை வெளியே கொண்டு விட வேண்டியிருக்கும் என்கிறார் அதிகாரி.

பிழைப்புக்கு வழியில்லாத அந்த ஐம்பத்தெட்டு வயதுக்காரர் தற்கொலை
செய்துகொள்ள முயற்சிக்கிறார். தூக்குப் போட்டுத் தொங்கப் பார்த்தால், கயிறு அறுந்துபோகிறது. மின்சார ஒயரைத் தொட்டு ஷாக் அடித்துச் சாக நினைத்தால், ப்யூஸ் போகிறது. நூலகத்தில் போய் புத்தகம் தேடுகிறார். ‘எப்படி வெற்றிகரமாகத் தற்கொலை செய்து கொள்வது?’ கிடைக்கிறது. இரவல் வாங்கிப்போக, லைப்ரேரியனிடம் புத்தகத்தை நீட்டுகிறார்.

‘இதை யார் திரும்பக் கொண்டு வந்து கொடுப்பாங்க?” நூலகர் சிரத்தையாக விசாரிக்கிறார்.

ப்ளாக் ஹ்யூமரில் பிரிட்டீஷ்காரர்களை மிஞ்ச முடியாது.